map 8

 

2560x1440 white solid color background 5

Γιατί οι κοινωνίες θα «γεννούν» Ροβεσπιέρους!

KRISI 1Η οικονομική κρίση έχει υποσκάψει τα θεμέλια της κοινωνίας σε βαθμό κατάρρευσης. Κάθε τι που θεωρούνταν δεδομένο δεν υφίσταται ως τέτοιο πια και, επιπλέον, οι αγορές διά της περιφοράς των άυλων τίτλων, δηλαδή με αγορές και πωλήσεις από τη Νέα Υόρκη μέχρι το Τόκυο, δια μέσου της Αθήνας, επιβάλλουν πολιτικές αποφάσεις που καθορίζουν την τύχη δισεκατομμυρίων ανθρώπων κάθε χρώματος και εθνικότητας, κάθε θρησκευτικής, ιδεολογικής ή άλλης αναφοράς. Μια νέα παγκόσμια αριστοκρατία, εδώ και πάρα πολλά χρόνια επέβαλλε τον δικό της νόμο: τον νόμο μιας οικονομικής ορθοδοξίας η οποία, ωστόσο, πέρασε πρώτα μέσα από τις συνθήκες μιας επίπλαστης ευδαιμονίας. Αυτός ο ολοκληρωτισμός των αγορών, τον οποίο ασμένως έχει προσκυνήσει σχεδόν σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της εποχής μας, δεν προήλθε από παρθενογένεση.

Οι δυτικές κοινωνίες που κατά κάποιον τρόπο (και κατά κύριο λόγο) ευεργετήθηκαν από εκείνη την περίοδο της αναδιανομής πλούτου, κατ’ εφαρμογή του Κευνσιανού οικονομικού υποδείγματος μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πληρώνουν σήμερα τα επίχειρα. Εκείνη την, οπωσδήποτε μικρή, αναδιανομή πλούτου από πάνω προς κάτω την ακολουθεί πλέον μια βάρβαρη διαρπαγή, ένας βιασμός πρώτα και πάνω απ’ όλα της κοινής λογικής. Δεν επιχειρείται απλά μια επιστροφή πλούτου στους έχοντες και τους κατέχοντες αλλά κάτι χειρότερο: η εκπόρνευση της Δημοκρατίας –απαραίτητη υποσημείωση εδώ ότι αναφερόμαστε στο «κάτι σαν Δημοκρατία». Κι όταν πληρώνουν βαρύ λογαριασμό οι δυτικές κοινωνίες, εύκολα μπορούμε να μαντέψουμε και τα εξιλαστήρια θύματα.

Αν ζούσε σήμερα ο Ρουσώ, είναι αμφίβολο ότι θα έβρισκε τρόπο να διατυπώσει τους όρους ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου. Ο Φουκώ, ο οποίος είχε μιλήσει αναλυτικά και διεξοδικά για το τέρας της «κοινωνίας του ελέγχου», θα έπρεπε να επικαιροποιήσει σε σημαντικό βαθμό εκείνες τις διαλέξεις του στο College de France υπό τον γενικό τίτλο «για την υπεράσπιση της Κοινωνίας», δίνοντας ενδεχομένως και έναν νέο ορισμό της έννοιας «Κοινωνία». Ο Όργουελ από την πλευρά του θα δήλωνε πανηγυρικά δικαιωμένος για το έργο του «1984». Ίσως μόνο ο Μαρξ δεν θα χρειαζόταν να αλλάξει παρά ελάχιστα, ήσσονος σημασίας πράγματα από τις μελέτες του. Κι όλοι αυτοί μαζί, αν ζούσαν σήμερα, θα… αναζητούσαν τον Πλάτωνα προκειμένου να συνομιλήσουν μαζί του για τις αριστοκρατίες και την ταξική διαστρωμάτωση που εκείνος πρότεινε θέτοντας και γραπτώς τις βάσεις των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών και όχι μόνο.

Είναι γεγονός: όλα όσα ξορκίσαμε στα χρόνια της ευδαιμονίας, της κυριαρχίας των άυλων τίτλων και της (πρόσφατης σχετικά) τεχνολογικής επανάστασης, βρίσκονται εδώ και μας απειλούν ανοικτά. Στις μέρες μας η κατάρρευση του δυτικού κοσμοειδώλου με τις γενικές και αόριστες, άρα και κατά το δοκούν ερμηνεύσιμες αρχές, περί κοινωνίας, δικαιοσύνης, θεσμών κοινωνικής ανεκτικότητας και δημοκρατικής διακυβέρνησης, είναι παταγώδης και ιδιαίτερα θορυβώδης. Κι αν οι κραυγές του… όχλου δεν βοηθούν στην ψύχραιμη και διαυγή ερμηνεία-διερεύνηση των συνθηκών και των αιτιών αυτής της κατάρρευσης, δεν γίνεται να μην εισακουστούν διότι πολύ απλά όταν οι ελίτ επιλέγουν την απαξίωση ή, ακόμα χειρότερα, την ποδηγέτηση των διαμαρτυρομένων κοινωνιών, αυτές πάντα θα «γεννούν» Ροβεσπιέρους και πολύ καλά θα κάνουν!

Αν πραγματικά οι ελίτ επιθυμούν τον διάλογο, μια έντιμη βάση γι αυτό θα ήταν η εκ μέρους τους ανάληψη του μεγαλύτερου μέρους της ευθύνης για την σημερινή Κρίση. Αλλά ας μην κρύβουμε το κεφάλι στην άμμο: ποτέ δεν πρόκειται να συμβεί τέτοια διεργασία, όπως ποτέ δεν έχει συμβεί. Το αντίθετο μάλιστα: μέσω των μηχανισμών ελέγχου -Μέσα Ενημέρωσης, κρατική καταστολή κ.λπ.- οι κοινωνίες καθίστανται συνένοχες των δικών τους εγκλημάτων. Οι δήθεν δημοκρατικές αρχές υποτάσσονται στη λογική των αυτοματισμών και της συλλογικής ευθύνης, την πιο χυδαία και φασιστική παρακαταθήκη του 20ού αιώνα. Κι αυτό συμβαίνει διότι η ατομική ευθύνη συμπεριλαμβάνει άλλου είδους διαδικασίες τις οποίες οι ελίτ, τα Κράτη και οι μηχανισμοί δεν έχουν κανένα συμφέρον να τις προωθήσουν –ίσως μόνο για ίδιον όφελος, δηλαδή για τη συντήρηση του συστήματος.

Το Τέταρτο Ράιχ δεν είναι πια υπόθεση μόνο της Γερμανίας. Το Τρίτο Ράιχ ήταν το πείραμα και η σημερινή Γερμανία ο συνήθης πρόθυμος να προσθέσει στο πάζλ του σύγχρονου και ανεξέλεγκτου Καπιταλισμού το κομμάτι της προτεσταντικής ηθικής που πάντα του έλειπε. Σε κάθε περίπτωση, οι Ροβεσπιέροι θα καραδοκούν!

AlmaRadioTeam

 

 
 

page 2