Διονύσης Φαρμάκης: Yπάρχει μια ομάδα ανθρώπων στην Ισπανία που αντιστέκεται στις ταυρομαχίες, έτσι εμπνευστήκαμε τον τίτλο του νέου μας δίσκου

 

Διονύσης Φαρμάκης 5Διονύσης Φαρμάκης... Πειραιώτης, αγνός καλλιτέχνης, άνθρωπος που γίνεται φίλος, παιδί που δε μασάει τα λόγια του! Κάπως έτσι θα τον χαρακτηρίζαμε απο τις πρώτες κιόλας κουβέντες που ανταλλάξαμε... Το ραντεβού κλείστηκε στην "καβάτζα", σε ένα ιδιαίτερο χώρο, με τη δική του περίεργη αύρα, για να πάμε έπειτα στον Προφήτη Ηλία και στο γνωστό Καφενίοτε... Στο στούντιο "καβάτζα" καταλάβαμε πως εκεί είναι αυτό το ιδιαίτερο μέρος που σκαρώνονται όλοι αυτοί οι στίχοι, εκεί πρέπει να γράφονται όλοι αυτοί οι ιδιαίτεροι ήχοι, εκεί λογικά θα γίνονται οι πρόβες σε παλιά  και νέα τραγούδια...

Ο ίδιος σπούδασε Τεχνολογία Ήχου και Μουσικών Οργάνων στο ΑΤΕΙ Ιονίων Νήσων. Για πολλούς θεωρείται άνθρωπος πνευματικά ανήσυχος και καλλιτεχνικά δραστήριος, αφού από πολύ νωρίς ηλικιακά, ασχολήθηκε με τη σύνθεση, τη στιχουργική, την ερμηνεία τραγουδιών και εμφανίζεται σχεδόν σε καθημερινή βάση σε διάφορα μαγαζιά της Αθήνας και του Πειραιά. Εμείς, θα προσθέταμε σε όλα αυτά και το χάρισμα του ποιητή, αν και η ποίηση δεν αποτελεί σκοπό αλλά πάθος [όπως θα έλεγε και ο Πόε]…

- Λένε ότι η μουσική είναι μικρόβιο που αν κολλήσεις το κουβαλάς για πάντα... Πως ξεκίνησαν όλα;

Ο παππούς μου έπαιζε μαντολίνο, οπότε από μικρός μεγάλωσα με μουσική. Ο θείος μου, όταν ήμουν πέντε χρονών έβαλε ένα μικρόφωνο μπροστά μου και άρχισα να τραγουδάω. Η πρώτη μου κιθάρα, ήταν ενός φίλου, που την είχε ξεχάσει στο σπίτι μου, την έπιασα στα χέρια μου και σιγά σιγά άρχισα να μαθαίνω. Αυτοδίδακτος τελείως. Μαζευόμασταν εκείνα τα χρόνια με φωτιές στη Σαλαμίνα και κάναμε ότι παίζουμε μουσική.

Έχω κάνει μόλις τρία ή τέσσερα μαθήματα μουσικής και μετά βλέποντας φίλους και ρωτώντας. Αργότερα φτιάξαμε μια μπάντα όταν ήμουν 14 χρονών. Σχολική, ροκ μπάντα, σε μία ηλικία που δεν ξέρεις που πατάς και που βρίσκεσαι. Ενάμισι χρόνο αργότερα φτιάξαμε δεύτερη μπάντα. Είναι οι συνεργάτες και φίλοι που έχω μέχρι σήμερα.

Κάπως έτσι ξεκίνησε όλο αυτό το ταξίδι... Θυμάμαι είχαμε φτιάξει ένα στούντιο στην Αμφιάλη και το ζούσαμε όλο πολύ ρομαντικά. Εκεί έγραψα και το πρώτο μου τραγούδι, το οποίο σήμερα δεν μπορώ καν να το ακούσω. Ένα τραγούδι που αντιπροσωπεύει τα τότε χρόνια, αλλά όχι το σήμερα.

Διονύσης Φαρμάκης 3- Αν τράβαγες ένα «χ» θα έσβηνες σήμερα το πρώτο σου τραγούδι;

Όχι! Αντιπροσώπευε τον τότε Διονύση, τους τότε φίλους, τις τότε καταστάσεις. Θα το ακούσω, θα μου φέρει ωραίες μνήμες αλλά μάλλον δεν αξίζει να το ακούσει σήμερα κάποιος άλλος (γέλια ...)

Ο σημερινός μουσικός μου χαρακτήρας άρχισε να διαμορφώνεται κατά τη διάρκεια των σπουδών μου.. Στην Κεφαλλονιά, στη Σχολή Μουσικών Οργάνων που σπούδαζα. Η σχολή μας τότε βλέπετε δεν είχε καμία υποδομή και επειδή δεν είχαμε καμία επιλογή στη διασκέδαση, το μόνο που κάναμε εκτός απο το να καταστρεφόμαστε, ήταν να παίζουμε όλη μέρα μουσική. Ήταν μια περίοδος δημιουργίας και εκμάθησης, που κατέληξα να παίζω απο ρεμπέτικο μέχρι μέταλ.

Εκείνη την περίοδο άρχισα να διαμορφώνω και το δίκο μου στιχουργικό ύφος, αφού άρχισα να διαβάζω ποίηση με τις ώρες. Όλα έχουν μία βάση ...

- Πρόσφατα κυκλοφόρησες ένα νέο βιντεακι - πρόμο για το νέο σου δίσκο που θα κυκλοφορήσεις ... Τι ακριβώς να περιμένουμε;

Το βίντεο που είδατε είναι «τα πουλιά», έγινε στο σπίτι ενός φίλου στον Προφήτη Ηλία εδώ στον Πειραιά. Το κομμάτι είναι αφιερωμένο στον Παναγιώτη Καλαμάρα. Είναι το μόνο κομμάτι που θα περιλαμβάνεται στο δίσκο και δεν έχω γράψει εγώ τη μουσική του. Τη μουσική την έχει γράψει ο Κώστας Ζάμπος, ο ντράμερ μου. Το τραγούδι αυτό που ακούσατε βέβαια, δε θα είναι έτσι στο δίσκο, θα έχει εντελώς διαφορετική ενορχήστρωση.

Ο δίσκος λέγεται Recorte ...  Yπάρχει μια ομάδα ανθρώπων στην Ισπανία που αντιστέκεται στις ταυρομαχίες και είναι η δική τους επανάσταση ενάντια σε αυτό το έθιμο των ταυρομαχιών. Επειδή μου άρεσε σαν άποψη, εμπνευστήκαμε τον τίτλο του δίσκου απο αυτό το γεγονός.

Ο δίσκος θα έχει μιά πολυμορφία. Υπάρχουν ακόμη και τραγούδια μέσα σε αυτόν που έχουν ηχογραφηθεί σε ανοιχτό χώρο. Ο κόσμος θα ακούσει μέσα σε κομμάτια, επιπλέον ήχους όπως απο αέρα από πουλιά. Θα περιέχονται απο μπαλάντες, ροκ κομμάτια, μέχρι και jazz.

Επιπλέον να αναφέρω πως υπάρχουν δύο συνεργασίες μέσα σε αυτόν στο δίσκο. Η πρώτη είναι με τον Χρήστο Τσανάκα και η άλλη με τον RainMaker...

Διονύσης Φαρμάκης 2- Πεδίο Δ ... Τι ακριβώς είναι; Πως ήρθε ως ιδέα; Και αν θα συμπεριλαμβάνονται και απο εκεί τραγούδια μέσα στο νέο δίσκο που έρχεται ...

Για τον νέο δίσκο, η αρχική ιδέα όλων των κομματιών, με εξαίρεση τη συνεργασία με τον RainMaker, με τον Χρήστο Τσανάκα και το τραγούδι "τα πουλιά" του Παναγιώτη Καλαμαρά, τα υπόλοιπα τα έχω ξεκινήσει εγώ με μια κιθάρα. Οι ενορχηστρώσεις που έγιναν στη συνέχεια περιλαμβάναν και το Πεδίο Δ. Κάποια κομμάτια έχουν παιχτεί από τους ίδιους και κάποια άλλα έχουν ηχογραφηθεί μόνο από εμένα.

Το Πεδίο - Δ είναι μια μπάντα που δημιουργήθηκε απο την ανάγκη μας για διαφοροποίηση, για αυτό τον λόγο εισχώρησε και στη δισκογραφική εταιρεία του Μιχάλη Μυτακίδη των Active Member. Επειδή σαν Διονύσης ήθελα να κάνω και άλλα πράγματα, πέρα από το συγκεκριμένο είδος μουσικής, ένιωσα την ανάγκη ότι χρειάζεται μία διαφοροποίηση σε σχέση με αυτό που επικρατεί γύρω μας. Έτσι λοιπόν δημιουργήσαμε μια κολεκτίβα ανθρώπων, που μέσα περιλαμβάνει κάποιους μουσικούς πυρήνες. Αυτή η κολεκτίβα είναι τα παιδιά που συνεργαζόμαστε τόσα χρόνια.  

Για παράδειγμα το τραγούδι η «Κανούτα» ενώ είναι δική μου η αρχική ιδέα, τα παιδιά από το Πεδίο- Δ, έδωσαν τις ιδέες τους, το εξέλιξαν και το έφεραν στην μορφή που θα το ακούσετε στο δίσκο που έρχεται.

- Προσπαθώντας κανείς να κατατάξει τα τραγούδια σου σε ένα μουσικό είδος, νομίζω ότι δυσκολεύεται ... 

Γράφω και παίζω μουσική χωρίς να είναι στους πρωταρχικούς μου στόχους το αντίκτυπο στον κόσμο. Για παράδειγμα ο δίσκος που βγήκε με τις «Παιδικές ασθένειές» ήταν η οργισμένη πλευρά μου. Υπήρχαν μέσα πιο ροκ τραγούδια, με κοινωνικοπολιτικό στίχο.

Δεν με ενδιαφέρει να βρω ένα χώρο σε ένα είδος μουσικής. Φυσικά λέω όχι σε κάποια πράγματα, όπως για παράδειγμα ότι δεν θα βγω να παίξω σκυλάδικο ή ότι δεν με εκφράζει το κουλτουροέντεχνο είδος που κυκλοφορεί σήμερα προς πώληση.

Το έντεχνο ξεκίνησε για μένα από τον Χατζηδάκη, τον Λο'ί'ζο κ.α.  Δεν είναι στην φύση μου να δεχτώ ότι σήμερα πρέπει ντε και καλά να αντιπροσωπεύεται από τραγούδια για τον "γκόμενο που παράτησε κάποια". Αυτό εννοώ βάζοντας σχηματικά στη συζήτηση την ταμπέλα του κουλτουροέντεχνου.

Κατά την προσωπική μου γνώμη, τα κομμάτια πρέπει να σου δίνουν κάτι να σκεφτείς όταν τελειώνουν. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου για παράδειγμα είναι ένας άνθρωπος που στο τέλος κάθε του τραγουδιού θα σε αφήσει πίσω κάτι να σκέφτεσαι. Τα τραγούδια του έχουν κάτι να πούν. Έχουν τη δύναμη να σε βάλουν σε σκέψεις ...

Γενικά, όμως όλα έχουν να κάνουν με την περίοδο. Σαν Διονύσης Φαρμάκης, ανάλογα με το πως αισθάνομαι, με το τι νιώθω, το τι ερεθίσματα λαμβάνω κάποια συγκεκριμένη στιγμή,  θα γράψω και ανάλογα.

 

Διονύσης Φαρμάκης 1- Τι σε εμπνέει;

Η αλήθεια είναι δεν έχω καταφέρει να γράψω ερωτικά κομμάτια. Αντε να έχω γράψει ένα ή δύο έως τώρα. Η μουσική μου είναι ως ώρας βιωματική. Λειτουργεί από βιώματα δικά μου, απο βιώματα συνανθρώπων, από παρατηρήσεις γύρω μου. Από έμπνευση που μου δίνει η φύση, αν θέλεις.  Πολλά τραγούδια για παράδειγμα τα έχω γράψει με μια κιθάρα στο χέρι σε κάποια ερημική παραλία της Σαλαμίνας.
 

- Youtube! Μια ερώτηση που μάλλον θα παραμείνει επίκαιρη για πολλά χρόνια στον χώρο σας. Είναι σύμμαχος ή εχθρός; Ρωτάω γιατί οι απόψείς μεταξύ των καλλιτεχνών διίστανται...

Θεωρώ σύμμαχο και όχι εχθρός. Το κακό που εντοπίζω είναι ίσως στην ποιότητα της μουσικής, που δεν είναι η ίδια. Μπορείς πιά με ένα λαπτοπ να ηχογραφήσεις ένα τραγούδι και να το ανεβάσεις. Αυτή η εύκολη δυνατότητα αφενός ακυρώνει τη γλύκα του στούντιο και τη δουλειά των ανθρώπων που βρίσκονται στο στούντιο, αφετέρου η ποιότητα της μουσικής που παράγεται πολλές φορές δεν είναι να την ακούσεις καν ...

Θυμήθηκα όταν ήμουν νεότερος και πιο ρομαντικός, είχα πάρει την κιθάρα μου και είχα πάει στις δισκογραφικές να με ακούσουν. Τότε λοιπόν, ενώ πήγα τελείως ρομαντικά με μια κιθάρα στο χέρι και φυσικά κανείς δε μου έδωσε σημασία, στο διπλανό γραφείο μπήκε ο Λευτέρης Πανταζής και άφησε ένα demo κάποιου καλλιτέχνη στο διευθυντή, λέγοντάς του, ο φίλος που σου έλεγα. «Μα δε θα το ακούσεις πρώτα;», του λέει με απορία, «όχι, ρε Λευτέρη μου», του απάντησε ο διευθντής.

Αυτά παίζουν μέχρι και σήμερα, αλλά τουλάχιστον μέσω του διαδικτύου ο κάθε καλλιτέχνης μπορεί να προωθήσει μόνος του τη δουλειά του, αντικειμενικά και να διαλέξει ο κόσμος την απήχηση του. Με ενδιαφέρει να με γνωρίσει ο κόσμος αλλά αυτό να γίνει όσο πιο καθάριο γίνεται. Άρα αν το δει κανείς απο αυτό το πρίσμα, το διαδίκτυο θεωρείται πράγματι σύμμαχος...

- Kλείσε εσύ την συνέντευξη ...

Αυτό που θα έλεγα στον κόσμο, είναι να μην μένουμε στο κλασικό βάζω έναν σταθμό γνωστό στα fm και ακούω ότι μου πασάρουν. Να αναζητάμε να ακούσουμε μουσικούς νέους, γιατί εκεί μπορεί να ανακαλύψει κανείς όμορφα πράγματα. Υπάρχουν πραγματικά εξαιρετικοί καλλιτέχνες εκεί έξω.

Έτσι θα έκλεινα τη συνέντευξη... Ότι χρειάζεται να ανοίξει λίγο η μουσική μας και να ακούσουμε αυτά που έχουν να μας πουν πολλά παιδιά εκεί έξω. Το μεγαλύτερο λάθος είναι να εκτιμούμε κάποιον καλλιτέχνη με βάση αν τον παίζουν τα μεγάλα ραδιόφωνα... Αυτό δυστυχώς είναι κάτι που έχει περάσει σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας...

 

Κείμενο: Πέννυ Πηττά
Φωτογραφία: Τίμος Σταμάτης