Άκης Περδίκης: Κάποια πράγματα δεν τα σχεδιάζεις, απλά... συμβαίνουν.


Χαρά Γιαμπουράνη 1

Κείμενο: Χαρά Γιαμπουράνη


 

 

Μια βραδιά στο Κύτταρο ...

 

Άκης Περδίκης Akis Perdikis Κύτταρο Live Stage Kittaro 1Παρκάραμε το αυτοκίνητο και καλά προστατευμένες μες στα δερμάτινα μπουφάν μας, αψηφώντας τους νερόλακκους, ανεβαίνουμε την Ηπείρου.. Η ατμόσφαιρα γλιστερή...  “and the wind cries Mary”..

Η αντανάκλαση από το φως της λεζάντας «Κύτταρο» στον υγρό έρημο δρόμο σπάει τη μονοτονία της χειμωνιάτικης νύχτας! Για λίγο αισθάνομαι floating και συγχρόνως παγιδευμένη μες το χρόνο..

Déjà vu…οι ίδιες λιγνές γυναικείες φιγούρες, το ίδιο beat, ίδια κατεύθυνση - 30 χρόνια πριν .. Αντανακλάσεις ενός παρελθόντος στους νερόλακκους... Και το γέλιο σου, τρανταχτό όσο πρέπει για να σπάσει τα δεσμά της υγρασίας. Μόνο που τα βήματα μας σήμερα έχουν σταθερούς χρόνους και πιο αργούς, σαν να τους λείπει η ανεμελιά του improvisation.

Την κοιτάζω τρυφερά καθώς απλώνει το χέρι της να πιάσει τη βροχή! Ισιώνοντας το καπέλο μου που στάζει ουρανό, περνάμε την είσοδο και με κατεύθυνση πίσω από τη σκηνή, all the way backstage !

Ό,τι καταφέραμε μέσα σ΄ όλα αυτά τα χρόνια, είναι να ΄χουμε πάσο -access all areas- της χαμογελώ!

Η είσοδος μας στα καμαρίνια πανηγυρική, συνοδεύεται από γέλια, αγκαλιές και φιλοφρονήσεις.. 25 χρόνια από το θάνατο του Παύλου, παρόντες οι εναπομείναντες ζωντανοί, κι οι απώλειες μεγάλες, όμως ο χώρος εξακολουθεί να αντηχεί μελωδικά χαρούμενος!

Με τις μπύρες στο χέρι ακολουθούμε τους μουσικούς στην είσοδο στη σκηνή και τη κονσόλα… Γαλανάκης, Αράπης, Μαστρόκαλος, Δαρίβας, Πέρδικης .. Όλοι μια αγκαλιά... Λίγο γκρινιάρα!!!

La famiglia nera!! Μένω λίγο πίσω από το stage, στη κονσόλα, αγκαλιά με το μόνιτορ της κιθάρας του Γαλανάκη και το μπάσο του Αράπη μες το στομάχι μου! Αφήνω τον ήχο να με πάρει και συ μου κρατάς το χέρι μη σου φύγω, κι ο Πρίγκιπας μας χαμογελά απ΄ τη σκηνή και δίπλα του ριφάρει ο Μαστρόκαλος.

Μια μικρή διακοπή από τον Αράπη να ανακοινώνει ευχές για σύντομη ανάρρωση και επιστροφή του Jimmy Πανούση, που κατέρρευσε χτες βραδύ στην ίδια σκηνή, στην ίδια ώρα.. Περίεργα παιχνίδια συχνοτήτων!!

Η συνέντευξη του Άκη Περδίκη ξεκινά μόλις τελειώνει το live, ανάμεσα σε μπύρες και καπνούς- στο φλου - προσπαθώντας να σοβαρευτούμε…

 

Άκης Περδίκης Akis Perdikis Κύτταρο Live Stage Kittaro 2- Άκη, πότε ξεκίνησες τη μουσική σου πορεία; Γιατί μουσικός;

Τότε δεν το γνώριζα, ήμουν παιδί ακόμα, όμως η μουσική μου πορεία ξεκίνησε από τη στιγμή που είδα τον Keith Moon στη γερμανική τηλεόραση, το 1967, να παίζει με τους Who. Ήταν στιγμιαίος έρωτας. Αργότερα, στο ελληνικό γυμνάσιο, έπαιζα σε πάρτι κι εκδηλώσεις με συμμαθητές μου / εκκολαπτόμενους μουσικούς. Ένας από αυτούς ήταν και ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος που ήταν εξαιρετικός κιθαρίστας. Και καλός μαθητής!

Το 1973, αφού τελείωσα το σχολείο, ήμουν για κάποιους μήνες ο ντράμερ των Μόρκα, ένα εξαιρετικό folk-rock συγκρότημα με υπέροχες φωνές. Κάναμε κάποια λάιβ στο Ελατήριο στην Πλάκα, ανοίγαμε για τον Robert Williams. Αυτή μάλλον ήταν η πρώτη μου «επαγγελματική» εξόρμηση ως ντραμίστας, η οποία έληξε άδοξα διότι έπρεπε να πάω φαντάρος.

 

- Πότε φεύγεις για Αμερική; Με ποια σχήματα και μουσικούς συνεργάστηκες, υπήρξε δισκογραφία;

Η Αμερική ανέκαθεν με γοήτευε και με το που απολύθηκα, μπήκα σ’ ένα αεροπλάνο και προσγειώθηκα στη Νέα Υόρκη, το φθινόπωρο του 1976. Στην Αστόρια, όπου έμεινα τα πρώτα δύο χρόνια, γνωρίστηκα με τον Ελληνοαμερικάνο κιθαρίστα Nicky Skopelitis κι αρχίσαμε να παίζουμε μαζί. Με το πέρασμα του χρόνου, γνώρισα κι άλλους μουσικούς, όπως τον Pavlo V (Παύλος Βακατάτσης), που εκείνη την εποχή ηχογραφούσε το πρώτο του άλμπουμ, Strength of Materials, και συμμετείχα σ’ ένα τραγούδι – η πρώτη φορά που τα ντραμς μου μπήκαν σε δίσκο! Με πρωτοβουλία του Παύλου φτιάξαμε ένα γκρουπ, τους PAYN, που αργότερα μετονομάστηκε σε Missing Page. Μια από τις ωραιότερες αναμνήσεις μου είναι όταν παίξαμε στο θρυλικό Max’s Kansas City.

Παράλληλα άρχισα να παίζω και με τους Impatiens, ένα τρίο με πιο new wave ήχο. Παίζαμε σε κλαμπ όπως το CBGB, Bitter End, Limelight, και ηχογραφήσαμε ένα σινγκλάκι, η τύχη του οποίου αγνοείται.

             

Άκης Περδίκης Akis Perdikis Κύτταρο Live Stage Kittaro 4- Το ’82 νομίζω, γύρισες Ελλάδα… Πάμπολλες συνεργασίες με Σπυριδούλα, Σιδηρόπουλο και το 1985 το Hard Core με τις Μουσικές Ταξιαρχίες και τον Τζίμη;

Ύστερα από πέντε συνεχόμενα χρόνια στη Νέα Υόρκη, αποφάσισα ν’ αλλάξω σκηνικό. Τις ίδιες σκέψεις έκανε εκείνη την εποχή κι ο Παύλος Βακατάτσης. Έτσι, Χριστούγεννα του 1981, βρεθήκαμε σχεδόν ταυτόχρονα στην Αθήνα και προτού το καταλάβω, αρχίσαμε να παίζουμε με τη Σπυριδούλα – εγώ στα ντραμς, ο Παύλος στο μικρόφωνο. Πολλές εμφανίσεις σε κλαμπ, πολλές συναυλίες, με αποκορύφωμα την ηχογράφηση του άλμπουμ Νάυλον Ντέφια και Ψόφια Κέφια, έναν από τους δίσκους που ακόμα και σήμερα μπορώ να τον ακούω δίχως να βαριέμαι τον εαυτό μου ή τα τραγούδια.

Ακολούθησαν πολλές συνεργασίες: με Ηρακλή & Λερναία Ύδρα, με Παύλο Σιδηρόπουλο, Ερμαφρό, Γιάννη Μπελτέκα και βέβαια, με τον Τζίμη Πανούση και τις Μουσικές Ταξιαρχίες. Το 1985 έφυγα πάλι για Νέα Υόρκη, έμεινα άλλα επτά χρόνια. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο..

 

- Τι θυμάσαι από τη συνεργασία με Μουσικές Ταξιαρχίες;

Θυμάμαι ότι έπρεπε να μάθω μέσα σε λίγες μέρες όλα τα τραγούδια που έπαιζαν στα λάιβ. Είχε προκύψει μια διαφωνία με τον ντράμερ τους, Βαγγέλη Βέκιο, κι έψαχναν επειγόντως αντικαταστάτη. Στην αρχή παίζαμε σ’ ένα κλαμπ στη Μεσογείων, το ΚΚΚ. Την επόμενη σεζόν “εγκατασταθήκαμε” στο Κύτταρο, εκεί ηχογραφήθηκε και το Hardcore.

Μου έκανε πάντα μεγάλη εντύπωση πόσο ασφυκτικά γεμάτο ήταν το κλαμπ κάθε βράδυ, ακόμα και τις καθημερινές. Προφανώς, ο κόσμος είχε ανάγκη το χιούμορ του Τζίμη Πανούση. Για μένα όμως, ήταν άλλη μια συνεργασία δίχως εκπλήξεις. Κάθε βράδυ τα ίδια προβαρισμένα ανέκδοτα, σαν θεατρική παράσταση.

Ωραίος ήταν ο Τζίμης, απλά δεν μπορώ να πω πολλά για τον άνθρωπο διότι απλούστατα, δεν κάναμε καθόλου παρέα, δεν είχα την ευκαιρία να τον προσεγγίσω συναισθηματικά. Σε αντίθεση, ας πούμε, με τον Παύλο Σιδηρόπουλο που για ένα διάστημα είχαμε γίνει κολλητάρια, είχαμε και πολλά κοινά ενδιαφέροντα.

Άκης Περδίκης Akis Perdikis Κύτταρο Live Stage Kittaro 5- Άκη, δημοσιογραφούσες επανειλημμένα σε Ποπ & Ροκ, Δίφωνο, Athens Voice κλπ. Ποια είναι η άποψη σου για τη μουσική ροκ σκηνή στην Ελλάδα, εξελίσσεται η στη δεκαετία 70-80 ήταν στο τοπ της;

Ίσως ακουστεί οξύμωρο, ίσως πάλι να είμαι κολλημένος στο παρελθόν, αλλά τα καλύτερα ελληνικά ροκ συγκροτήματα τα άκουσα επί δικτατορίας. Εκείνα τα χρόνια, το να έχεις μακριά μαλλιά και να παίζεις ηλεκτρικές κιθάρες συνιστούσε από μόνο του μια πράξη επανάστασης. Υπήρχαν όμως εξαιρετικά συγκροτήματα: Εξαδάκτυλος, Νώε, Socrates, Poll, Μόρκα, Πελόμα Μποκιού...

Κάθε δεκαετία έχει τους ήρωες της, τα μουσικά της είδωλα. Ακόμα και σήμερα ακούω πολλά καλά ελληνικά συγκροτήματα, αυτό που συνήθως μου λείπει όμως είναι το καλό τραγούδι, αυτό που θα βγεις από μια συναυλία και θα το τραγουδάς μέχρι να φτάσεις σπίτι. Το πιο πιθανό είναι ότι είμαι δύσκολος ακροατής. Τόσα χρόνια στις ΗΠΑ ακούγοντας και βλέποντας τα καλύτερα συγκροτήματα, από Steve Miller Band και Neil Young έως Television και Blondie, έχω λόγους που είμαι επιφυλακτικός.

 

- Πότε κυκλοφορεί το "Φρόνιμο Παιδί"; Είσαι το φρόνιμο παιδί;

Για όσους με έχουν ζήσει, όχι, εκείνη την εποχή δεν ήμουν φρόνιμο παιδί. Έτσι προέκυψε και ο τίτλος του πρώτου μου προσωπικού δίσκου, το 2005, με μπόλικη διάθεση αυτοσαρκασμού.

 

- Το τελευταίο σου album είναι αγγλόφωνο; Πότε κυκλοφορεί, ποιοι μουσικοί συμμετέχουν;

Το αιώνιο δίλημμα του rock μουσικού στην Ελλάδα – ελληνικός ή αγγλικός στίχος… Νομίζω και τα δύο λειτουργούν, με σωστό χειρισμό. Από τη στιγμή που άρχισα να παίζω τα πρώτα ακόρντα στην κιθάρα, ανακάλυψα ότι μου ερχόντουσαν και μελωδίες. Οι στίχοι συνήθως εμφανιζόντουσαν ταυτόχρονα, κάποιες φορές στα ελληνικά κι άλλες φορές στ’ αγγλικά. Δεν ήταν κάποια συνειδητή επιλογή, έψαχνα λέξεις που να ταιριάζουν στο μέτρο και στη μελωδία κι ό,τι μου ερχόταν από το υπερπέραν, το άρπαζα και το χρησιμοποιούσα. Μια συνειρμική διαδικασία.

Άκης Περδίκης Akis Perdikis Κύτταρο Live Stage Kittaro 3Μέσα από τα χρόνια, είχα συγκεντρώσει πολλά τραγούδια, μωρά που περίμεναν να γεννηθούν. Παρόλο τις ανασφάλειες μου, μπήκα στη διαδικασία της ηχογράφησης και πριν μπω στο στούντιο έπρεπε να διαλέξω – ελληνικά ή αγγλικά; Είπα να ξεκινήσω με τον ελληνικό στίχο, έτσι προέκυψε Το Φρόνιμο Παιδί. Από το 2014 και μετά, έχω επικεντρωθεί στα αγγλικά μου τραγούδια, που κι αυτά περίμεναν τόσο καιρό. Είναι ένα project δίχως ημερομηνία λήξης. Μέχρι σήμερα έχω καταφέρει να ηχογραφήσω και να κυκλοφορήσω διαδικτυακά τρία EΡ, με τέσσερα τραγούδια στο καθένα. Είναι μια αργή διαδικασία διότι είναι αυτοχρηματοδοτούμενη, δεν υπάρχει κάποια δισκογραφική, ούτε καν συγκρότημα όπου θα μοιραζόμασταν τα έξοδα του στούντιο. Αν είμαι τυχερός, μέσα στο 2018 θα έχω ετοιμάσει και το τέταρτο αγγλόφωνο EP. Μετά, αν είμαι ακόμα πιο τυχερός, θα χτυπήσω την πόρτα κάποιας δισκογραφικής που ίσως να ενδιαφερθεί να κυκλοφορήσει τα τέσσερα αυτά ΕΡ συγκεντρωμένα σ’ ένα άλμπουμ.

Όσο για τους μουσικούς που συμμετέχουν, είναι κάποιες σταθερές αξίες της ζωής μου που εμπιστεύομαι: Νίκος Μυλωνάς (ηλ. κιθάρα), Σταύρος Κωνσταντόπουλος (μπάσο), Μιλένα Τριανταφύλλου (πλήκτρα), Γιώργος Παναγιωτακόπουλος (πλήκτρα), Τζένη Καπάδαη (τραγούδι), Παύλος Βακατάτσης (πλήκτρα, pedal-steel, φωνητικά), Tina Bell (τραγούδι) και βέβαια η πολυτάλαντη θυγατέρα, Μαρία Περδίκη (μπάσο, πλήκτρα, σαξόφωνο, κρουστά, φωνητικά).

 

- Σε μια από τις τελευταίες εμφανίσεις σου στο Vinyl, σε είδα με την κόρη σου στα τύμπανα… πιστεύεις πως η μουσική είναι family affair;

Κάποια πράγματα δεν τα σχεδιάζεις, απλά... συμβαίνουν...

- Προσεχή πλάνα;

Να συνεχίσω να είμαι... φρόνιμο παιδί.