Μαρίζα Ρίζου: αυτός είναι ο πραγματικός ρομαντισμός, να ξέρεις τι υπάρχει εκεί έξω και παρόλα αυτά να επιμένεις να είσαι αλλιώς!

"Το να περνάμε καλά και το να γελάμε συχνά,

είναι κάτι που πραγματικά με αφορά ως στάση ζωής..."

 

Μαρίζα Ρίζου 2Ενέργεια, χαμόγελό, ειλικρίνεια και απλότητα. Η Μαρίζα Ρίζου είναι αυτό ακριβώς που νομίζεις. Αληθινή. Με καθαρό βλέμμα και ένα άστρο πάνω από το κεφάλι της, λέει τα πράγματα με το όνομα τους, χωρίς να προσποιείται και χωρίς προβαρισμένες ατάκες. Η ίδια μας άνοιξε το σπίτι της σε μια συνέντευξη άκρως απολαυστική και μας απέδειξε ότι καμία επιτυχία δεν είναι τελικά τυχαία.

-Μαρίζα, από ακαδημαϊκές σπουδές στα ΜΜΕ περνάς στο καλλιτεχνικό κομμάτι. Πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι;

Αρχικά οι σπουδές στα ΜΜΕ ήταν το plan B για να μπορέσω χωρίς να κάνω εκπτώσεις, να προχωρήσω στο plan A. Οπότε ήταν πολύ συνειδητός ο δρόμος του πότε θα κάνω τι και για πόσο. Ήξερα πάρα πολύ καλά από την αρχή ότι θέλω να ασχοληθώ με τη μουσική, απλώς έπρεπε κάπως να μπω μέσα σε αυτό χωρίς να βασίζομαι στους γονείς μου. Οι γονείς μου έτσι και αλλιώς με στήριζαν. Όμως είναι διαφορετικό να ξέρεις, ότι αν κάτι δεν πάει καλά, θα πρέπει να στηριχτείς στους γονείς σου και αλλιώς να ξέρεις πως μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο.

Πήγαν πολύ καλά τα πράγματα. Σπούδασα πήρα πτυχίο, τελείωσε αυτή η ιστορία και παράλληλα είχα μια ερασιτεχνική μπάντα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι είμαστε σε μια χώρα που πάρα πολύ άνθρωποι έχουν καλή φωνή, αυτό όμως μπορεί να είναι πολύ σύνηθες και ταυτόχρονα πολύ βαρετό. Δεν έχει ενδιαφέρον απλά να έχεις μια καλή φωνή, κάπως πρέπει να έχεις και άποψη επάνω στη μουσική. Σκέφτηκα λοιπόν ότι θα ήταν ωραίο να βρω τι μου αρέσει να κάνω καλλιτεχνικά και να ξεκινήσω μια κατάσταση προς αυτή την κατεύθυνση. Αν αφορά κάποιους έχει καλώς, αν όχι θα έκανα κάτι άλλο.

 

- Οπότε όλα τα κάνεις επειδή αυτό αφορούν κάποιους;

Όχι, το κάνω τελείως για την πάρτι μου, αλλά θα είχα θέμα αν αυτό που κάνω δεν αφορούσε κανέναν. Δηλαδή, αν έκανα live και δεν ερχόταν κανένας θα ήταν ένα ξεκάθαρο σημάδι. Το οποίο όμως ήμουν έτοιμη να δω αλλά και είμαι ακόμα έτοιμη να δω εάν έρθει στην πορεία.

Κάθε τι που συμβαίνει δεν είναι καθόλου δεδομένο, ούτε αναμενόμενο, οπότε είμαι πάντα έτοιμη να κινηθώ προς κάτι άλλο. Όχι μόνο ώς προς τη μουσική, αλλά γενικότερα στη ζωή μου, δεν θεωρώ καμία σχέση μου δεδομένη, ούτε καν τη σχέση μου με τους γονείς μου.

 

Μαρίζα Ρίζου 3-Δηλαδή υπάρχει και plan c;

Φυσικά, αν δεν πάει καλά η μουσική στο μέλλον θα μπορούσα να ασχοληθώ με τουριστικές επιχειρήσεις, με ΜΜΕ –το πτυχίο μου δηλαδή- αλλά θα μπορούσα να γίνω και τρομερή μανικιουρίστ, καθώς έχω μεγάλη εμμονή με τα νύχια, τα φτιάχνω μόνη μου και με πολύ αγάπη. Αυτό που θέλω να πω είναι όταν αγαπάς κάτι το πιο πιθανόν είναι να πετύχεις. Αλλά για την ώρα ευχόμαστε να πάει καλά το plan A (γέλια).

 

-Γιατί πιστεύεις ότι πήγε καλά το plan Α;

Γιατί, δεν ξέρω. Ξέρω γιατί θα μπορούσε να αρέσει. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι ότι αυτό που συμβαίνει είναι αλήθεια. Όλο το live για παράδειγμα είναι ολόκληρο φτιαγμένο από εμένα, η ροή των κομματιών, η σειρά, η πρόζες, όλα. Αυτό λοιπόν είναι τόσο προσωπικό και τόσο εγώ. Αυτό που βλέπεις στο live είμαστε κανονικά εμείς, δεν κάνουμε κανένα ρόλο, οπότε είναι όλο πολύ καθαρό. Ότι και να συμβεί στο live ακόμη και το ταβάνι να πέσει στη σκηνή δεν έχω κανένα άγχος και αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή εκεί επάνω είμαι εγώ, δεν παίζω ρόλους. Τις προάλλες για παράδειγμα το μικρόφωνο μου έπεσε στο κεφάλι, ήθελα να σταματήσω και να πεθάνω από τα γέλια, δεν πανικοβλήθηκα. Δεν υπάρχει τίποτα κατασκευασμένο οπότε ο κόσμος, επειδή δεν είναι ηλίθιος, αυτό το καταλαβαίνει, κάτι νιώθει άλλο, ίσως εκεί οφείλεται η επιτυχία.

-Ακούγοντας το όνομα Μαρίζα Ρίζου, το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό, είναι «Ενέργεια», «χαρά» «κέφι». Ένας καλλιτέχνης για να τα βγάλει όλα αυτά πάνω στη σκηνή και να μπορέσει να τα μεταδώσει στον κόσμο πρέπει πρώτα να τα νιώθει;

Απαραίτητη προϋπόθεση, δεν γίνεται αλλιώς! Στη ζωή μου είμαι όπως είμαι στο live, δηλαδή έχω ένα μεγάλο ποσοστό εξωστρέφειας και χαράς και ένα άλλο ποσοστό ακραίας "νταουνιάς". Άμα πέσω δεν αστειεύομαι, πέφτω καλά, αλλά δε μένω για πολύ εκεί. Κάτι συμβαίνει μετά, βγαίνω από τον εαυτό μου, με παρατηρώ ότι δεν είμαι καλά και τότε μου φαίνομαι πάρα πολύ αστεία. Οποιοσδήποτε λόγος με σταναχωρήσει, πέραν από θέματα υγείας για τους αγαπημένους μου, είναι τελικά βλακώδες λόγος και ας τον έχω βιώσει νωρίτερα ώς δράμα.

Μαρίζα Ρίζου 6-Τελικά το δύσκολο είναι να μπορέσεις να μεταδόσεις ενέργεια και να ξεσηκώσεις τον κόσμο ή να τον κάνεις να τον συγκινήσεις, να τον κάνεις να κλάψει;

Ξεκάθαρα, αυτά τα live που κάνουμε και εγώ και ο Κωστής (Μαραβέγιας) και ο Πάνος (Μουζουράκης) θεωρώ ότι δεν είναι εύκολα. Το να έρθεις στο live να είσαι χάλια και να σε πατήσω πιο κάτω να μπεις στο λάκκο είναι το εύκολο, απλά αφήνεσαι σε αυτό και μπαίνεις. Το δύσκολο είναι να έρθεις να είσαι χάλια και να σε κάνω να ανέβεις.

Εμένα αυτό με αφορά καλλιτεχνικά. Με αφορά να έρθεις χάλια και να σου ανεβάσω τη διάθεση, άλλο η συγκίνηση και άλλο να πέσεις στα πατώματα. Το δύσκολο είναι να μπορέσω να πω ένα τραγούδι με τέτοιο τρόπο ώστε να σε αφήσω να συνδεθείς με κάτι δικό σου. Η φάση είναι να συνδεθεί αυτός που με ακούει με τον εαυτό του και όχι με εμένα που μπορεί να λέω ένα τραγούδι κλαίγοντας. Αυτό είναι εξίσου δύσκολο με το να ξεσηκώσεις κάποιον, το να μπορείς να τον κάνεις, να συνδέσει την ερμηνεία σου με κάτι δικό του. Υπάρχουν τραγούδια που δεν έχω πει γιατί όταν τα λέω συγκινούμε εγώ για αυτό ακριβώς τον λόγο...

-«Ας γελάμε συχνά», άκρως αισιόδοξο το νέο τραγούδι σου. Τι μπορεί να στερήσει το γέλιο και την αισιοδοξία της Μαρίζας;

Πρώτον όπως είπα και πριν τα θέματα υγείας και φυσικά η αδικία. Η αδικία μπορεί να με διαλύσει απίστευτα. Η αγένεια επίσης και φυσικά η έπαρση την οποία και θεωρώ αστεία και με εκνευρίζει.

-«Νέοι και μετά τα σαράντα», πάλι στίχος του ίδιου τραγουδιού, πόσο σε φοβίζει ο χρόνος;

Δεν με φοβίζει ο χρόνος. Με φοβίζει όμως και με φρικάρει η μοναξιά. Όχι η μοναχικότητα γιατί αυτή είναι συνειδητή επιλογή και χρήσιμη. Η μοναξιά όμως, είναι άλλο, ότι δηλαδή κάπως τα έχω καταφέρει τόσο χάλια που έχω μείνει κατάμονος. Αυτό με τρομάζει πολύ.

-Το νέο τραγούδι «ας γελάμε συχνά», βλέπουμε μια αλλαγή από τους ήχους που σε είχαμε συνηθίσει. Έχεις ξεφύγει από ήχους jazz και swing. Τι έφερε αυτή την αλλαγή;

Τίποτα. Η ανάγκη μου, η όρεξή μου. Πλήττω θανάσιμα. Συνεχίζω να εκτιμώ το είδος αλλά δε θα το έκανα ποτέ ξανά μόνο και μόνο επειδή ξέρω ότι άρεσε την πρώτη φορά. Θεωρώ ότι οτιδήποτε γίνεται με συνταγή είναι καταδικασμένο να αποτύχει ή να βγάλει για παράδειγμα μια σαπίλα που καμία σχέση δεν έχει με τα πυρηνικά μου κίνητρα σε σχέση με τη μουσική. Κάτι τέτοιο δε με αφορά...

Μαρίζα Ρίζου 1-Ο δίσκος που θα βγει είναι ολόκληρος συνεργασία με τον Κωστή Μαραβέγια;

Σιγά μη κάτσω με το Κωστή να περιμένω να βγάλουμε ολόκληρο δίσκο (γέλια). Κάτσε να βγάλουμε ακόμα ένα τραγούδι και βλέπουμε για δίσκο. Το τραγούδι που βγήκε τώρα το συζητάμε 3 χρόνια. Είμαστε αργοκίνητο καράβι. Όμως αυτό έχει σεβασμό απέναντι στη δημιουργία. Δεν εκβιάσαμε ποτέ τίποτα. Μόλις μας βγήκε το τραγούδι ξέραμε ότι δεν είναι αυτό που κάποιος θα περίμενε από εμάς, αλλά είπαμε δε μας νοιάζει.

 

-Οπότε τα άλλα τραγούδια τα έχεις διαλέξει;

Έχω διαλέξει κάποια τραγούδια, αλλά πιστεύω μέσα στο καλοκαίρι θα οριστικοποιηθούν πολλά. Υπάρχει η περίπτωση και να τα πετάξω όλα όσα έχω γράψει έως τώρα και να γράψω άλλα. Αφήνω χώρο στα πράγματα να με οδηγήσουν αυτά, είναι άδικο απέναντι στην ιδιά τη δημιουργία να πιεστώ. Άλλο όταν πρέπει να γράψω κάτι συγκεκριμένο, όπως για παράδειγμα ήταν η «Μαντάμ Σουσού». Είναι άλλη η διαδικασία, εκεί κάθεσαι και γίνεσαι εργάτης της τέχνης. Όταν γράφω για εμένα, αφήνω να δω και να βρω αυτό που θέλω να πω τώρα.

-Είσαι αυστηρή με αυτά που γράφεις;

Πάρα πολύ αυστηρή. Έχω πετάξει πάρα πολλά. Αλλά είμαι έτοιμη να πω τι μπορώ να κάνω και τι όχι. Για παράδειγμα, ξέρω ότι είναι λάθος για την ανθρωπότητά να μαγειρεύω. Ξέρω τι κάνω χάλια και τι καλά.

-Τι σε εμπνέει;

Είναι τελείως βιωματικά όλα. Όμως, δε γράφω ποτέ όταν είμαι σε ακραία συναισθήματα. Δεν μπορώ, τότε γράφω σάχλες. Σε ακραία χαρά και σε ακραία λύπη είμαι δημιουργικά παντελώς ανάπηρη, στο τίποτα. Όταν χαλαρώνω όμως μετά από αυτά, είναι σαν ο οργανισμός μου να φτύνει πράγματα.

Θα σας πω ένα παράδειγμα. Ήθελα πολύ καιρό να γράψω ένα τραγούδι για τον πατέρα μου και πέρασε ο καιρός αλλά δεν είχα γράψει. Ώσπου μια μέρα στη Θεσσαλονίκη ο μπαμπάς μου είχε γενέθλια. Του τηλεφωνώ για άσχετο λόγο, δεν του εύχομαι για τα γενέθλια του και αργότερα μου στέλνει ένα μήνυμα «ώστε αυτό να το εκλάβω ώς δώρο για τα γενέθλια μου»... Μετά περπατούσα από τον Λευκό Πύργο έως το Μέγαρο και σκεφτόμουν...

Ξαφνικά του έγραψα ένα τραγούδι. Στίχοι και μουσική χωρίς να σκεφτώ τίποτα, έτοιμο. Σκέφτομαι να το βάλω στο δίσκο λέγεται «Τα πρώτα μου Χριστούγεννα» και το έχω γράψει με τη σκέψη όταν πεθάνει ο πατέρας μου. Μάλιστα ο ίδιος έχει ιδιαίτερο χιούμορ (γέλια) και του είπα ότι έγραψα ένα τραγούδι για όταν πεθάνει και μου απάντησε «ωραία γιατί άμα πεθάνω μπορεί να μην έχω wi-fi να μην μπορώ να το ακούσω»...

-Γράφεις τραγούδια μαζί μουσική-στίχους ή πρώτα στίχους και προσπαθείς να τα ενώσεις με τη μουσική;

Πολύ σχετικό. Πάντως αυτά που γράφονται μαζί είναι τα πιο πηγαία. Κλειδώνουν τα τραγούδια όταν γραφτούν μαζί. Στο πάμε μια βόλτα ας πούμε προσπαθούσα να αλλάξω το στίχο «και έχω πάρει φούτερ και για εσένα», δεν άλλαζε όμως. Κλειδώνουν όλα, γίνονται ένα.

Μαρίζα Ρίζου 8-Τα μουσικά ακούσματα σου ποιά είναι;

Ακούω τα πάντα και δεν καταλαβαίνω τους μουσικούς που δεν ακούνε τα πάντα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με κανένα είδος μουσικής. Μια χαρά είναι τα μπουζούκια για την ώρα που ακούγονται και για αυτό που δίνουν. Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με ένα μπαμπά να ακούει Ηπειρώτικα γιατί είναι από την Άρτα, μια μαμά να ακούει Βιολάρη, γιατί είναι από την Κύπρο. Μετά ο μπαμπάς μου έπαθε ένα κόλλημα με τη smooth jazz, ότι να 'ναι. Σε εκείνη τη φάση εμένα μ’ άρεσε ο Τριαντάφυλλος και η Britney Spears ...

-Πόσο είναι εύκολο να διαχειριστείς την επιτυχία;

Είναι τελείως αυνανιστικό να ανεβαίνεις στη σκηνή. Είναι ξεκάθαρη περίπτωση ότι όλοι οι καλλιτέχνες ανεβαίνουμε στη σκηνή και πρώτα φτιαχνόμαστε με εμάς. Αν κάποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό είναι από άλλο πλανήτη. Πρώτα γουστάρει ο καλλιτέχνης και μετά το περνάει στον κόσμο. Όλα τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα άλλωστε έχουν ένα ναρκισσισμό φοβερό με μια ανασφάλεια κολλημένη επάνω. Όταν αυτό το δεις ίσως επιβιώσεις από όλο αυτό και δε τρελαθείς...

-Τα σχέδια σου για το μέλλον, που θα σε βρούμε;

Έχουμε ακόμα δύο live στο Σταυρό του Νότου στην Κεντρική Σκηνή 12 και 19 Μαΐου, μετά ξεκινάμε την καλοκαιρινή μας περιοδεία, επίσης κάνουμε την «Μαντάμ Σουσού» καλοκαιρινή περιοδεία, στην οποία έχω γράψει τη μουσική, οπότε έχουμε πρόβες και πολύ δουλεία.

Καινούργιος δίσκος ετοιμάζεται το χειμώνα. Εννοείται καινούργιο πρόγραμμα, το ξηλώνουμε όλο και το αλλάζουμε, πάλι στο Σταυρό του Νότου θα είμαστε.  Θα κάνω και κάτι άλλο με θέατρο… το Φεβρουάριο του 2019 ετοιμάζουμε στο Εθνικό Θέατρο, ένα σύγχρονο μιούζικαλ που φτιάχνουμε τώρα και με εξαιρετικούς συντελεστές.

-Κλείσε μας εσύ, με το δικό σου τρόπο τη σημερινή συνέντευξη...

Να είμαστε καλά, να περνάμε ωραία. Το εννοώ τρομερά αυτό που λέω και στο τραγούδι που έχουμε γράψει με τον Κωστή. Το να περνάμε καλά και το να γελάμε συχνά, είναι κάτι που πραγματικά με αφορά ως στάση ζωής. Το λέω πολύ κανονικά και στιβαρά, άλλωστε αυτός είναι ο πραγματικός ρομαντισμός, να ξέρεις τι υπάρχει εκεί έξω και παρόλα αυτά να επιμένεις να είσαι αλλιώς!