Μια βραδιά με τους γερόλυκους του rock στο Kreuzberk της Αθήνας !


Χαρά Γιαμπουράνη 1

Κείμενο: Χαρά Γιαμπουράνη

Η Φώτο του Σπόρτινγκ από το προσωπικό μου αρχείο [Γιάννης Κύρης]


 

Ο χειμωνιάτικος χλωμός ήλιος σίμωνε στη δύση του κι η παγωνιά τσιμπούσε απροκάλυπτα.. Ο Αντώνης* παρκάρει στην Αναστάσεως, κι αέρας λυσσομανάει στο Α’ νεκροταφείο, ενώ κλείνω ερμητικά το μπουφάν κι ανεβάζω τη κουκούλα …

-Πρώτο τραπέζι πίστα! ψελλίζω σιγανά ..να μη μ ακούσω !!

Δυο βήματα και φτάνουμε στην είσοδο του Halfnote. Στη πόρτα ο Δαπέρης* με σηκωμένο το γιακά της καμπαρτίνας του κι ένα κόκκινο κασμιρένιο κασκόλ να τυλίγει το δυνατό του γέλιο και δίπλα του ο Στεφανάκης* ήρεμα φωτεινός, σαν κλαβιέ Γερμανικού πιάνο..

Μέσα στην ομιχλώδη πραγματικότητα ο Βλάσσης* μας κλείνει το μάτι ενώ ο Ανδρούτσος* με το Ντάλα* στρίβουν την Υμηττού με τις θήκες των οργάνων τους κρεμασμένες στη πλάτη… Μια ολόκληρη σειρά από μνήμες ξεδιπλώνεται στο πλατινέ κεφάλι μου και χωράει σε δυο βήματα, μέχρι να πέσω στην αγκαλιά τους! Αγκαλιές που μυρίζουν νιότη και διακατέχονται από μια συναισθηματική υγρασία..

Η μελωδία από το “further than we ΄ve gone” του Captain Beefheart μου σφηνώνεται στο μυαλό ενώ η ματιά μου κολλάει στη προθήκη με το βιβλίο του Πιτροπάκη «Υπερσιβηρικός». Οι Πελόμα της εφηβείας μου φοράνε χειμωνιάτικα!

Έχω να δω, πάνω από δεκαετία το Νίκο και η συγκίνηση ανακατεμένη με άρωμα από Ιρλανδέζικο ουίσκι, εύκολα μας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο..

Χρόνια απών, πολύ πριν το θάνατο του Βλάσση, ζει στο Λονδίνο, με τα τέσσερα παιδιά του, όλοι μουσικοί, μονολογεί μελωδικά… Family band… Ο Στεφανάκης μελοποιεί Krisnamurti στο στούντιο του στην Ελευσίνα κι ο Αντώνης πηγαινοέρχεται Ν. Υόρκη μ ένα precisionστη πλάτη!! Κι ενώ η νύχτα προχωρεί κι η ομάδα έχει ζεσταθεί και ψιλοπεινάει, σηκώνοντας γιακάδες και κουκούλες στριμωχνόμαστε στο φιατάκι του Αντώνη με κατεύθυνση Εξάρχεια, το Kreuzberg* της Αθήνας!

Στη πλατεία συναντάμε το Τάκη το Μαρινάκη και γωνία Βαλτετσίου ένα άλλο παλιό φίλο Αμερικανό μουσικό. Τα γέλια γίνονται δυνατότερα καθώς κατεβαίνουμε την υγρή Κωλέτη, οι στρογγυλές λάμπες του δρόμου ζωγραφισμένες από χέρι local καλλιτέχνη και κάποιες σκόρπιες νότες σαξοφώνου που το σκάσανε από την ανοιχτή πόρτα ενός μπαρ, δίνουν μια γεύση Βερολίνου στη βραδιά..

Μια βραδιά με τους γερόλυκους της Ροκ Πελόμα Μποκιού 1Από αριστερά: Αντώνης Τριανταφύλλου, Νίκος Δαπέρης, Τάκης ΜαρινάκηςΜπαίνοντας στο μικρό κρητικό μεζεδοπωλείο, το ντεκόρ αλλάζει όχι όμως η διάθεση.. διψασμένοι για κρασί – και όχι μόνο – αρχίζουμε να μιλάμε ο ένας πάνω στον άλλο, μπας κι ο χρόνος μας χωρίσει ξανά.. Ζωντανά μάτια που μιλάνε, για τους φίλους που χάσαμε, για στιγμές που φύγανε αλλά και για στουντιακά σχέδια και πλάνα.

Ο Γαρύφαλλος μπορεί να χει χάσει τα μαλλιά του, όμως έχει πλεόνασμα σε χιούμορ.. η ρακί λύνει τους κόμπους κι οι μνήμες είναι τόσο γλυκές όσο κι οι Σφακιανές πίτες… Ο Μαρινάκης έχει μόλις τελειώσει μια performance στο κινέζικο κέντρο Κομφούκιος εν όψει της κινέζικης πρωτοχρονιάς και χαζεύουμε το βίντεο.. Σαολίν μοναχός.. Ο Νίκος μας δείχνει video από εμφανίσεις των παιδιών στο Λονδίνο κι ο Αντώνης σιωπηλός, η ήρεμη δύναμη του μπάσου..

Στην ερώτηση μου γιατί μουσικοί και από ποτέ, έρχεται η απάντηση του Αντώνη.

-Η μουσική ήταν στο μυαλό μου από τότε που με θυμάμαι, ήξερα ότι αυτό θα κάνω στη ζωή μου, από πάντα. Πιο μελωδικό όργανο από το μπάσο δεν υπάρχει. Ξεκινά από το κούρδισμα, υπάρχει χωρίς να υπάρχει..

-Φτιάχναμε μπάντες χωρίς να ξέρουμε μουσική, έτσι μάθαμε.. (γέλια) 17 – 18 πρέπει να ήμουν όταν πρωτοεμφανίζομαι στο La Luna με τον Κατακουζηνό, και μετά δέχομαι τη πρόταση από το Ταμπόση και παίζω στους Cinquetti μέχρι το καλοκαίρι του '70 που τους αφήνω και ακολουθώ το Μήτσο τον Πουλικάκο, πρώτα με τους MGC και μετά φτιάχνουμε τον Εξαδάχτυλο.

Ένας Μπαγκλαντεζος υπαίθριος μικροπωλητής που πουλάει μανουσάκια,διακόπτει τη συζήτηση με ελαφρότητα.. ξέρει και το όνομα τους.. τα παίρνω όλα δώρο στον εαυτό μου και στο τώρα που ζω!!! Ο Νίκος επαναφέρει τη κουβέντα.

Οι Lubogg φτιάχνονται σ' ένα υπόγειο στην Αθηναίων Έφηβων στο περιφερειακό του Λυκαβηττού.. Στην ουσία στο υπόγειο του σπιτιού μου. Τελειώνοντας το Γυμνάσιο.. Εγώ κιθάρα - φωνή, ο αδελφός μου μπάσο κι ο ξάδελφος μου ο Γιάννης ο Κιουρτσόγλου κιθάρα. Μετά ήρθε ο Ρένος Γκόσεβιτς τύμπανα και η Μπάντα ήταν έτοιμη, αφηγείται γελώντας ο Νίκος ο Δαπέρης. Κατά εποχές συμπληρωνόταν και από πρόσθετα μέλη, Αμερικανούς φίλους που μπαινόβγαιναν στο σπίτι. Είχαμε έρθει από Καναδά, Αγγλικά μητρική γλώσσα και ακούσματα ροκ και τζαζ στο σπίτι..

Μια βραδιά με τους γερόλυκους της Ροκ Πελόμα Μποκιού 2-Νίκο με τους Lubogg παίζετε στο Παναθηναϊκό με τους Rolling Stones support;

(Γέλια..) Ναι.. Δευτέρα 17 Απριλίου, 4 μέρες πριν το πραξικόπημα της 21 Απριλίου. Μόνο εγώ εμφανίζομαι στο Παναθηναϊκό με τρεις Αμερικανούς. Δεν ήταν ο Κώστας, ούτε ο Ρένος ούτε ο Γιάννης, κι οι τρεις τους σπούδαζαν. Εγώ είχα αστέρια κολλημένα στο παντελόνι και μαύρη κάπα σαν τον Batman! Παίξαμε μπλουζ - ροκ κομμάτια και διασκευή στο 19th Nervous Break down των Stones!...

-Νίκο ο Γαρύφαλλος είναι υπαρκτό πρόσωπο;

-Ναι! σαν άτομο ο Γαρύφαλλος υπήρξε, ήτανε ένας ατσαλάκωτος κύριος συνταξιούχος γύρω στα '70 χρόνια που έμενε τότε στο Κολωνάκι και έκανε βόλτες, στη περιοχή της Μαρασλείου Σχολής !

Ο κ. Γαρύφαλλος, αγαπούσε πάρα πολύ τα παιδιά, όταν περνούσε από τη περιοχή της Μαρασλείου που έπαιζαν, τους μοίραζε καραμέλες και διάφορα άλλα ζαχαρωτά. Όλα τα παιδιά τον αγαπούσαν και μόλις τον έβλεπαν έτρεχαν αμέσως κοντά του!

-Ποιος ήταν ο φωτογράφος της ιστορικής φωτογραφίας του εξωφύλλου των Πελόμα;

-Ο Γιάννης Κύρης. Είχε ένα υπόγειο φωτογραφείο στο Κολωνάκι, φίλος μας. Απέναντι από το μαγαζί του φωτογραφηθήκαμε.

 

Η βραδιά συνεχίζεται χαλαρά και καθώς οι μνήμες ξετυλίγονται,

η παρουσία του Τάκη του Ανδρούτσου* και του Βλάσση στο τραπέζι,

είναι παραπάνω από έντονες.

 

Μια βραδιά με τους γερόλυκους της Ροκ Πελόμα Μποκιού 52Φώτο: Σπόρτινγκ 1972 Διακρίνονται Βλάσσης Μπονάτσος, Σταύρος Λογαρίδης, Ηλίας Μαρινάκης, Νίκος Δαπέρης κ.α-Αυτό που θυμάμαι είναι στην συναυλία μας στη Κόρινθο, στο Λαίς , -παίρνει το λόγο ο Μαρινάκης- όπου καήκανε οι ενισχυτές μας. Εκεί που παίζαμε κάνει ένα κρακ ο ενισχυτής του Δαπέρη και μετά από λίγο σκάει κι ο ενισχυτής του Ανδρούτσου και… χαθήκαμε. Ο κόσμος διψούσε τότε για ροκ μουσική. Δικτατορία, μια καυτή ενέργεια μάχης. Σε άλλη μια στο Παλλάς, μετά από πρόβες όλη νύχτα, με παρά πολύ κόσμο μέσα κι έξω από το θέατρο, μόλις ανεβήκαμε η αστυνομία κατέκλυσε το χώρο και μας κατέβασε από τη σκηνή, την απαγόρευσε...

-Τάκη έχει ξαναγίνει αυτό δεν είναι έτσι; στο Παγκράτι; (Ο Μαρινάκης σκάει στα γέλια..)

Ναι. Στο 17ο σχολείο Αρρένων στο Παγκράτι, η συναυλία διακόπηκε επίσης από την αστυνομία. Τότε ο Μπονάτσος απευθυνόμενος στους αστυνομικούς είπε «Αφήστε μας να παίξουμε δύο κομμάτια, και μετά θα παίξουμε και τον Εθνικό ύμνο. Τελικά η συναυλία κράτησε για ακόμα 25 λεπτά και ο Βλάσσης αποθεώθηκε από τον κόσμο.

 

-Τάκη είσαι από τα πρώτα μέλη των Πελόμα. Πότε συναντήθηκες και πως με τους Πελόμα;

Αρχικά με πήρε ο Βλάσσης, είμαστε φίλοι, ήθελαν ντράμερ, για ένα σχήμα που λεγόταν “Propersea”. Αποτελούνταν από τον Βλάσση φωνή - κρουστό, τον Κιουρτσόγλου κιθάρα, τον Βασίλη Ρούσση μπάσο και τον Μιχάλη Στασινόπουλο. Η επομένη μορφοποίηση του γκρουπ ήταν οι Πελόμα!!

 

Μια γλυκεία μαστίχα και καρυδόπιτα

θα διακόψουν τη ζεσταμένη κουβέντα..

 

Μια βραδιά με τους γερόλυκους της Ροκ Πελόμα Μποκιού 43Φώτο: Σπόρτινγκ 1972 Διακρίνονται Βλάσσης Μπονάτσος, Σταύρος Λογαρίδης, Ηλίας Μαρινάκης, Νίκος Δαπέρης κ. αΗ ώρα έχει προχωρήσει και οι ευγενικοί οικοδεσπότες μας μαζεύουν καρέκλες. Με το άνοιγμα της πόρτας ξαναγυρνάμε Βερολίνο. Η υγρασία του δρόμου ξυπνάει και νεκρούς, πόσο μάλλον πιωμένους.. Περπατάμε προς τη πλατεία ξανά,το σπίτι του Αμερικανού που κατευθυνόμαστε για να τζαμάρουμε είναι η θρυλική μπλε πολυκατοικία !

Οι φλεγόμενοι κάδοι στη Θεμιστοκλέους, ¨τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα” ξαναζεσταίνουν μνήμες .. Η παγωνιά της νύχτας έχει άρωμα δακρυγόνων. Ο Δαπέρης με τυλίγει με το μπράτσο του προστατευτικά ενώ ο Στεφανάκης σιγοτραγουδά μια μελωδία από μελοποιημένους στίχους του Κrisnamurti..

-Street fighting men.. μονολογεί ο Αντώνης καθώς διαβαίνουμε την είσοδο του Deco κτιρίου.

Τινάζοντας τα ρούχα μας απ τη βροχή, γελώντας εύθυμα εισβάλλουμε στο home studio που είναι όμως πλήρως εξοπλισμένο, μια ντραμς στη μέση του σαλονιού και μια δίφυλλη ντουλάπα γεμάτη κιθάρες… Ευχάριστη έκπληξη που μεταμόρφωσε τους lupus πάλι σε εφήβους.

Χωρίς προλόγους ο καθένας πήρε το όργανο του και ξαφνικά ο χώρος ζούσε στο τότε μας ξανά!!!

-Gloriaaaa…

 

Κι βραδιά μύριζε.. “Like a teen spirit”

“With the lights out, it's less dangerous

Here we are now, entertain us

I feel stupid and contagious

Here we are now, entertain us

A mulatto, an albino, a mosquito, my libido

Yeah, hey” Kurt Cobain

 

 

*Kreuzberg: Συνοικία του Βερολίνου γνωστή για καταλήψεις και αντιεξουσιαστική δράση.
*Αντώνης Τριανταφύλλου –μπάσο και σύνθεση σε Εξαδάχτυλο
*Νίκος Δαπέρης-κιθάρα , φωνή, σύνθεση σε Πελόμα Μποκιού
*Γιώργος Στεφανάκης – πλήκτρα σε Πελόμα Μποκιού
*Τάκης Μαρινάκης –ντραμς σύνθεση σε Πελόμα Μποκιού
*Βλάσσης Μπονάτσος –φωνή Πελόμα Μποκιού -Rip
*Τάκης Ανδρούτσος : κιθάρα Πελόμα Μποκιού - Rip
*Βασίλης Ντάλας : μπάσο Μπουρμπούλια, Σαββόπουλος -Rip