logo 07

 

radio  


 

 

Culture


 

 

Theater



Λόγω τιμής, ρε σεις…

 

1 ΑντιγραφήΛένε πως η ζωή γράφει τα καλύτερα σενάρια. Τους τέσσερις συνυπογράφοντες του πονήματος τους γνώρισα μέσα από μια συνειδητή επιλογή που όσο πήγαινε εξελισσόταν σε ένα… καπρίτσιο της τύχης. Και όχι μόνο αυτούς τους τέσσερις αλλά και πολλούς άλλους ακόμα. Στη σκέψη μου κάποιες φορές υπάρχουν και πρόσωπα που καλώς ή κακώς, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν βρίσκονται πλέον ούτε στη δική μου καθημερινότητα ούτε και σ’ αυτή του alma radio –η… μικροιστορία θα μας κρίνει όλους, όπως επίσης και το… σενάριο!

Η μαγιά ήταν έτοιμη. Η ιδέα αιωρούνταν στον αέρα και καθώς δεν υπήρχαν κεφάλαια για ένα συμβατικό ραδιόφωνο, προέκυψε ένα διαδικτυακό ραδιόφωνο συμφοιτητών -και όχι μόνο για να είμαστε ακριβείς. Μια προηγούμενη προσπάθεια που θα εξέφραζε και άλλου είδους ανησυχίες και προβληματισμούς απέτυχε παταγωδώς, αδιάφορο το γιατί!

Δεν υπήρξαμε ποτέ στο παρελθόν επαγγελματίες του ραδιοφώνου, ούτε καν ερασιτέχνες. Μεγαλώσαμε όμως με το ραδιόφωνο προτού οι ερπύστριες της τηλεόρασης ισοπεδώσουν τα πάντα σ’ αυτή τη χώρα, όταν ακόμα το ραδιόφωνο παρέμενε το όχημα πάνω στο οποίο επιβιβαζόμασταν για τα μικρά ή τα μεγάλα ταξίδια μας στον κόσμο. Για να είμαστε πιο σωστοί στους… χρόνους, οι πιο πολλοί από εμάς εδώ ζήσαμε και τις καλές μέρες του ραδιοφώνου αλλά και την εποχή μετάβασης από την κανονική πραγματικότητα στην εικονική, την πλαστή καθημερινότητα των αστραφτερών σκουπιδιών!

«Τον πειρατή! Τον πειρατή! Ψίθυροι και παράσιτα, φωτιές από μιαν άλλη γη, κύματα γέλιου που ξεσπά, αφιερωμένο εξαιρετικά» τραγουδούσε ο Διονύσης Σαββόπουλος το 1979, χρονιά που κυκλοφόρησε τη «Ρεζέρβα», δίσκος στον οποίο είχε συμπεριληφθεί και το ομώνυμο τραγούδι.

Ούτε, βέβαια, υπήρξαμε πειρατές –και δεν θα υπάρξουμε ποτέ σε ό,τι αφορά τη νομιμότητα, αν και οφείλω να ομολογήσω ότι τα χρόνια που τα ραδιοκύματα μονοπωλούνταν από τα κρατικά ραδιόφωνα τα οποία ασφαλώς και δεν ήταν τόσο κακά όσο τα παρουσίαζε η (τότε) προπαγάνδα, αυτού του είδους η παρανομία είχε μια γοητεία. Όποιος δεν έχει δει «πειρατή» να πηδάει από πλυσταριό σε πλυσταριό για να γλιτώσει τη σύλληψη δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτό που γράφω. Και φυσικά δεν ήταν όλοι οι πειρατές ποιοτικοί, το αντίθετο μάλιστα…

Ας επιστρέψω όμως στα δικά μας, στα του Almaradio. Μερικά βλέμματα, ένα δυο τηλεφωνήματα, κάποιες απορίες –«ρε σεις, έχετε τρελαθεί; Που ακριβώς πάμε;»- ήταν αρκετά για να γραφτούν οι πρώτες γραμμές του σεναρίου.

Λογικές οι ενστάσεις -«Λόγω τιμής, ρε; Θα το πάμε μέχρι τέλους κι όπου βγει;».

Για ποια… τιμή μιλάμε όμως; Η τιμή για μερικούς αντανακλά στην υλική ικανοποίηση και για κάποιους άλλους στην ηθική/ψυχική απόλαυση. Και όσοι μείναμε πίσω να… σέρνουμε το κάρο, προτιμούμε να κοιταζόμαστε ίσια στα μάτια, ακόμα κι όταν σφαζόμαστε και για το παραμικρό, και να λέμε με όση αλήθεια και ειλικρίνεια έχουμε μέσα μας αυτό το «λόγω τιμής».

Και κάπως έτσι, μετά από τρεισήμισι χρόνια λειτουργίας του Almaradio, μείναμε εμείς οι πέντε από το αρχικό σχήμα συν φυσικά τα νεότερα μέλη της παρέας, να βρισκόμαστε συχνά πυκνά, να τα λέμε ή ακόμα και να γλεντάμε!

Λόγω τιμής, λοιπόν.... Λόγω τιμής Αλεξάνδρα (Ασπιώτη), Μαρία (Μαντέ), Σπύρο (Κονίδα) και Τίμο (Σταμάτη), δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα βρισκόμασταν εδώ, σήμερα εμείς οι πέντε. Μεταξύ μας, δεν πίστεψα όταν ξεκινούσαμε ούτε ότι ο σταθμός θα έμενε ζωντανός για παραπάνω από έναν χρόνο, ειδικά μετά τον Σεπτέμβριο του ’16 και την «διάσπαση». Μάλλον δεν υπολόγισα σωστά το πείσμα σας…

Λόγω τιμής Χρύσα, Εργίνα, Ειρήνη, Πέννυ, Σόνια, Βίκυ, Βασίλη, Ιώ, Αλεξία, Μαίρη Γρηγόρη και όλοι οι υπόλοιποι και οι υπόλοιπες που μοιράζεστε μαζί μας αυτό το κομμάτι της ζωής μας, μακάρι να συνεχίσετε να το κάνετε «και όπου μας πάει».

Εν τέλει δεν ξέρω αν το σενάριο που γράφουμε είναι καλό ή κακό, αντιαισθητικό ή ψεύτικο. Ακόμα ακόμα δεν γνωρίζω αν θα συνεχίσει να γράφεται για πολύ καιρό. Εκείνο που ξέρω είναι ότι το σενάριο που γράφουμε στον alma radio είναι αληθινό, με τα σωστά του και τα λάθη του κι ας μην γίνει ποτέ του σήριαλ ή κινηματογραφική ταινία. Αρκεί που το ζήσαμε και συνεχίζουμε να το ζούμε έτσι όπως είναι, χωρίς φτιασιδώματα και μεγάλα λόγια!

Και ποιος ξέρει! Μετά από είκοσι χρόνια μετά μπορεί να συναντηθούμε κάπου εμείς οι πέντε, ίσως και κάποιοι ακόμα, για έναν μικρό απολογισμό!

Λόγω τιμής, ρε σεις…

Μαζί μου κατ’ αλφαβητική σειρά: Ασπιώτη Αλεξάνδρα, Μαντέ Μαρία, Κονίδας Σπύρος και Σταμάτης Τίμος