Όντως, φιλούσε υπέροχα

Ναι, πρέπει να φιλούσε υπέροχα. Δεν εξηγείται αλλιώς πώς εκείνο το φιλί κατάφερε να μείνει στην παγκόσμια Ιστορία ως το πιο αμφιλεγόμενο, το πιο θανατηφόρο, μα ταυτόχρονα και το πιο ζωογόνο. Πήρε τη ζωή του Χριστού ο Ιούδας ή διαιώνισε τη μνήμη του;

Χωρίς εκείνο το φιλί θα μπορούσε ποτέ άραγε να ολοκληρωθεί η ιστορία με τέτοιο τρόπο; Θα μπορούσε ο Ραβί να αναστηθεί και να εκπληρώσει την προφητεία; Αν δεν είχε θυσιαστεί και υποφέρει για τους ανθρώπους και τη σωτηρία των ψυχών τους, θα είχε μείνει στη μνήμη τους; Γιατί ο Ιούδας να μην ήταν το εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο σκοπός του Θεού; Ο Χριστός τον διάλεξε και αυτόν για μαθητή Του όπως και τους υπόλοιπους, γνωρίζοντας εξαρχής ότι αυτός θα Τον πρόδιδε. Ίσως να ήταν ο πιο δυνατός από όλους και αυτή τη δύναμη να διέκρινε ο Ιησούς και τον επέλεξε. Έτσι κι αλλιώς, όλοι οι μαθητές εξυπηρετούσαν ένα σκοπό στο θεϊκό σενάριο.

 

Και μήπως δεν το πλήρωσε πολύ ακριβά εκείνο το φιλί ο Ιούδας, αφού δεν συγχωρέθηκε ποτέ και δεν λυτρώθηκε; Το βάρος του σταυρού που κουβάλησε ήταν μεγαλύτερο από εκείνο του δασκάλου του, μια που στη μνήμη όλων έμεινε ως ο προδότης, ως εκείνος που για τα λεφτά πούλησε την ψυχή του. Γιʼ αυτό και αυτοκτόνησε. Επειδή ήξερε ότι ποτέ δεν θα συγχωρεθεί και όχι επειδή μετάνιωσε γιʼ αυτό που είχε κάνει.

 

Η συμφωνία ήταν μονομερής. Έδωσε, μα δεν πήρε πίσω ούτε καν τη συγχώρεση. Ο Ραβί του τον πρόδωσε. Το θεϊκό σενάριο δεν προέβλεπε λυτρωμό για τον προδότη. Χωρίς εκείνο το φιλί τίποτα δεν θα ήταν ίδιο τελικά. Ο Ιούδας έπαιξε τίμια, τήρησε τη συμφωνία ως το τέλος.

Έχει δίκιο ο Δημήτρης Αποστολάκης. Μόνο ο χαμός μπορεί να φέρει την Ανάσταση.

 

«Χριστίνα»

 
 

team