To be or not...

Για ακόμα μία χρονιά, ενόψει της γνωστής γιορτής –ξέρετε, αυτής που γεμίζει με άπειρες καρδιές τις βιτρίνες παντός είδους και στέλνει λίγο παραπάνω κόσμο στα ανθοπωλεία- ξεκινά μια «βαρυσήμαντη» συζήτηση περί ρομαντισμού, εορτασμού του έρωτα και έκφρασης των συναισθημάτων μία μόνο ημέρα ή καθημερινά. Και τη στιγμή που χαμογελώ (και σε έναν μεγάλο βαθμό συντάσσομαι) με αστεία τύπου «-Τι θα κάνετε φέτος του Αγίου Βαλεντίνου; -Τι μέρα πέφτει; -Κυριακή. -Μακαρόνια με κιμά!», την ίδια ώρα «πέφτω πάνω» σε ένα home video...

Το συγκεκριμένο βιντεάκι είναι εξαιρετικά απλό. Δεν δείχνει παρά μία κοπέλα, ντυμένη με νυφικό και κρατώντας στα χέρια μία όμορφη ανθοδέσμη, να υποδέχεται τον άνδρα της, ακριβώς τη στιγμή που εκείνος επιστρέφει στο σπίτι του από τη δουλειά. Παράλληλα, ακούγεται ένα τραγούδι (προφανώς από κάποιο στερεοφωνικό ή κάτι τέτοιο). Ο άνδρας ανοίγει την πόρτα και μετά την πρώτη έκπληξη, αφήνεται σε μία αυθόρμητη συγκίνηση, που τον παρακινεί να αγκαλιάσει θερμά τη σύζυγό του και να αρχίσουν να χορεύουν απαλά. Λίγο πιο δίπλα, η κόρη και ο σκύλος του ζευγαριού παρακολουθούν το ζευγάρι.

Αυτός ήταν ο τρόπος που επέλεξε η συγκεκριμένη κοπέλα για να «γιορτάσει» την 7η επέτειο του γάμου τους, προσφέροντας στο έτερον ήμισυ μια στιγμή αγνής συγκίνησης, ρομαντισμού και νοσταλγίας. Η έκφραση στο πρόσωπο του συζύγου της τη δικαίωσε. 

Το βρήκα όμορφο. Διότι ο ρομαντισμός, στην ουσία του, δεν είναι ούτε φασαριόζικος ούτε «φαφλατάς». Δεν φορά κοστούμι την πολυτέλεια, ούτε υπακούει σε μανιέρες ή εμπορευματοποιημένες προσταγές.


Ο αυθόρμητος ρομαντισμός πηγάζει από την ψυχή. Για αυτό και δεν είναι μόνο τριαντάφυλλα και σοκολατάκια, ούτε καν περιορίζεται μόνο μεταξύ ερωτευμένων. Για παράδειγμα, ρομαντικοί είναι εκείνοι οι 27 εθελοντές που «υιοθέτησαν» για ένα βράδυ 19 ηλικιωμένους από ΚΑΠΗ της Αττικής, για να τους συνοδεύσουν στο θέατρο.

 

 


Η εκείνος ο μπαμπάς που κάθεται μαζί με τον γιό του για να παρακολύθήσουν τον αργό περίπατο ενός σαλιγκαριού μετά τη βροχή.Ή ακόμα μια παρέα 40άρηδων που στήνουν ένα ιντερνετικό ραδιόφωνο μόνο και μόνο από μεράκι, για να εκπληρώσουν ένα απωθημένο τους και να «θρέψουν» την ψυχή τους (παράδειγμα εντελώς τυχαίο!)…

 

 

Για μένα, όλα αυτά είναι δείγματα ρομαντισμού, δηλαδή περιπτώσεις όπου το συναίσθημα και η ψυχική ανάγκη παίρνει τον πρώτο ρόλο και εξωτερικεύεται. Γίνεται πράξη, απλή, αλλά σημαντική, για έναν ή για πολλούς. 

Για αυτό, μη φοβάστε τη ρομαντική πλευρά σας, όποια έκφραση κι αν έχει αυτή. Μην την εκβιάζετε –πιέζοντας τον εαυτό σας να νοιώσει έτσι όταν δεν του «βγαίνει»- αλλά μην την καταπιέζετε κιόλας. Μη διστάσετε να κρύψετε στην τσέπη του αγαπημένου σας ή του παιδιού σας ένα μικρό χαρτάκι με μια ζωγραφισμένη καρδιά ή ένα μικρό μήνυμα αγάπης, την ώρα που θα φεύγει για τη δουλειά ή το σχολείο αντίστοιχα. Κι αυτό είτε είναι 14/2 είτε οποιαδήποτε άλλη μέρα. Κάτι τέτοιες μικρές κινήσεις είναι που τονώνουν στους άλλους και σε μας τους ίδιους την αυτοεκτίμηση, την αισιοδοξία, την πίστη, την τρυφερότητα. Αξίζει, λοιπόν, να τις δημιουργούμε. Αναζητήστε τα δικά σας «ρομαντικά» υλικά. Πρώτα, μέσα σας… 

Αριστέα Σταυροπούλου

 

 
 

page 2