Περί κύκλων και άλλων δαιμονίων

Να πιστεύεις πολύ στη θεωρία των κύκλων. Αν η ζωή είναι ο μεγάλος κύκλος με κέντρο του το φορέα της, με κέντρο της, στην προκειμένη περίπτωση, εσένα, εμένα ή τον οποιονδήποτε, τότε ό,τι έζησες είναι οι μικρότεροι κύκλοι, πάντα με κέντρο εσένα, τα «θέλω» σου και τις επιλογές σου. Άρα οι κύκλοι αυτοί είναι ομόκεντροι, σύμφωνα με τα πιο απλά διδάγματα της ευκλείδειας γεωμετρίας.

Τα παιδικά χρόνια, η εφηβεία, το σχολείο, το στρατιωτικό (για τους άνδρες), η πρώτη περίοδος της δημιουργίας και της επαγγελματικής σταθερότητας κι αργότερα αυτός της (όποιας) καταξίωσης, ο γάμος και η δημιουργία οικογένειας, κάποιες άλλες επιλογές, ίσως και κάποια μικρή ή μεγάλη περίοδος μιας μυστικής ονείρωξης ή της αναζήτησης μιας ουτοπίας ‒πείτε την και το κυνήγι μιας χίμαιρας‒ οι δραστηριότητές σου, όλοι αυτοί είναι κύκλοι. Οι περισσότεροι έκλεισαν. Ένας ή δύο ακόμα μένουν ανοιχτοί, γιατί θέλεις και γιατί πρέπει!

Όλα μα όλα έγιναν γιατί έπρεπε αλλά και γιατί τα ήθελες. Κι όσο γιʼ αυτά που δεν έγιναν γιατί δεν έπρεπε να γίνουν, ακόμη κι αν τα ήθελες, τα πράγματα είναι απολύτως εξηγήσιμα: σε τούτη την πλάση υπάρχουν μερικά δισεκατομμύρια κύκλοι που είναι αδύνατον να εφάπτονται με τους δικούς σου – και στη Γεωμετρία το ίδιο ισχύει. Θα ήσουν ο απόλυτος εγωιστής αν είχες αυτή την απαίτηση. Μην είσαι λοιπόν…

Το πότε όμως θ’ ανοίξεις ένα νέο κύκλο, όποιος κι αν είναι αυτός, αποτελεί αυστηρά δική σου απόφαση. Κανενός άλλου. Και θα το κάνεις με το δικό σου τρόπο, αρέσει δεν αρέσει!

Όπως και να το δει κανείς το πράγμα, το άνοιγμα ενός νέου κύκλου προϋποθέτει μια ματιά, αν μη τι άλλο, σε όλους τους προηγούμενους. Να αντλήσεις διδάγματα, να μιλήσεις με τα λάθη σου και να δεις με ψύχραιμη ματιά τι έκανες εσύ –κυρίως εσύ– και τι (δεν) έπραξαν όσοι βρέθηκαν γύρω σου. Κι αφού βγάλεις τα συμπεράσματά σου, πάντα με αγάπη και συγχωρητική διάθεση για τους ανθρώπους που σε πλαισίωσαν αυτά τα μικρά ή μεγάλα χρονικά διαστήματα, οφείλεις να κοιτάξεις παρακάτω. Πάντα όμως με το δικό σου τρόπο. Κανείς δεν μπορεί να σου επιβάλει το σκεπτικό του, τα «θέλω» του –τα οποία, ωστόσο, οφείλεις να σεβαστείς όσο μπορείς–- και τον τρόπο του να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις!

Κράτα τις αναμνήσεις, πέτα οτιδήποτε το «τοξικό», ζήτα συγγνώμη όταν πληγώνεις ανθρώπους και δημιουργείς δυσάρεστες καταστάσεις –δεν παίζουμε με αυτά τα πράγματα– και φύγε. Φύγε γιατί είσαι βάρος. Φύγε γιατί έκανες κακό. Φύγε γιατί κάπως αλλιώς ξεκίνησες έναν κύκλο και αλλιώς κλείνει, και με δική σου τεράστια ευθύνη. Ωμά και ρεαλιστικά…

Το ξεκαθάρισμα με το παρελθόν είναι πάντα μια επώδυνη διαδικασία. Προϋποθέτει πόνο, πολύ πόνο και πολλές φορές η λύτρωση δεν έρχεται όπως η Ανάσταση, τρεις ημέρες μετά τη Σταύρωση. Οι άνθρωποι μέσα στην ψυχή τους κρύβουν τόσες και τέτοιες σπηλιές που είναι αδύνατον να τις εξερευνήσεις και να τις χαρτογραφήσεις.

Προχωράς λοιπόν στην επόμενη αναζήτησή σου. Γιʼ αυτό ανοίγουμε και κλείνουμε τους κύκλους. Επειδή πάντα κάτι θα αναζητούμε. Το τυχαίο που σου ήρθε κάποτε μπορεί να σου ξανάρθει. Και τότε θα ξέρεις, πρέπει να ξέρεις. Υπάρχει βέβαια πάντα η πιθανότητα να μην ξαναβρείς τίποτε το τυχαίο μπροστά σου, τίποτε το μαγικό. Σ’ αυτή την περίπτωση, φίλε μου, ας πρόσεχες. Ας πρόσεχες τότε και τώρα που στέκεσαι απέναντι από τον καθρέφτη σου και το ξυράφι σού παίρνει ένα κομμάτι δέρμα. Και κοίτα να προσέχεις το αύριο, γιατί ούτε το γνωρίζεις ούτε μπορείς να το προβλέψεις και να το προγραμματίσεις. Το μόνο που σε παίρνει πια να κάνεις είναι να μάθεις από τα λάθη σου –ποτέ δεν είναι αργά, ηλίθιε– και να μην τα επαναλάβεις. Η ζωή, από κάποια ηλικία κι ύστερα, όσο γλυκιά κι αν παραμένει, δεν είναι παιχνίδι και ο χρόνος που σου απομένει είναι πολύτιμος για να τον σπαταλάς άσκοπα. Πρέπει να τον εκμεταλλευτείς για σένα και τους ανθρώπους που σου έχουν μείνει!

Και μια τελευταία συμβουλή: κράτα καλά φυλαγμένα τα μυστικά σου και τους κωδικούς της ψυχής σου. Οι εποχές είναι δύσκολες, η εμπιστοσύνη σπανίζει κι ο «Μεγάλος Αδελφός» καραδοκεί!

Γίνε κι εσύ ρομποτάκι, λοιπόν, μπορείς. Δισεκατομμύρια μηχανές με καρδιά υπάρχουν πάνω στη Γη. Γιατί θα πρέπει εσύ να αποτελέσεις την εξαίρεση; Για σκέψου το κι έτσι…

 

Παναγιώτης Σπανός

 
 

team