Άνθρωποι σαν κι εμάς

Δεν ξέρω αν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να γράψω για το προσφυγικό. Δεν είμαι πρόσφυγας. Δεν είχα γονείς ή παππούδες πρόσφυγες, για να μου πουν ιστορίες.

Δεν γνωρίζω προσωπικά κανέναν πρόσφυγα. Πέρα από όσα βλέπω και ακούω από τα ΜΜΕ και από τους γύρω μου, οι γνώσεις μου σταματούν εκεί.

Μπορώ μόνο να γράψω ως άνθρωπος που βλέπει τον πόνο στα μάτια των προσφύγων. Ως γυναίκα που έχει χάσει τους ανθρώπους που αγαπά όπως εκείνες οι γυναίκες. Ως μάνα που θέλει το καλύτερο για τα παιδιά της και δεν μπορεί να το δώσει.

Δεν μπορώ να φανταστώ πόση είναι η αγωνία τους. Άνθρωποι σαν κι εμάς, με χαμένα όνειρα, χαμένες ελπίδες, χαμένες πατρίδες και, πολύ περισσότερο, χαμένες ζωές.

Πόσους να βοηθήσεις και ποιους; Πάντα κάποιοι θα μένουν αβοήθητοι. Πόσους να ταΐσεις και ποιους; Πάντα κάποια παιδιά θα πεινάνε. Κάποιοι κατέκριναν τις μανάδες που χειροδίκησαν για ένα μπουκάλι νερό και ένα δυο φρούτα. Η πείνα κάνει τον άνθρωπο θηρίο. Χάνεται η ανθρωπιά, και ο αγώνας για επιβίωση είναι πιο σημαντικός από την αξιοπρέπεια. Δυστυχώς, τον πρόσφυγα τον διώχνουν όλοι. Κανείς δεν τον θέλει στη χώρα του. Είναι το μίασμα, αυτός που θα χαλάσει την ηρεμία και την ασφάλεια. Είναι το μπαλάκι που ο ένας πετάει στον άλλο.

Δεν θέλω να πω τι μπορεί να κάνει ο καθένας από εμάς για να βοηθήσει. Δεν είμαι εγώ η κατάλληλη για να κρίνω και να δώσω λύσεις. Ο καθένας μας ας πορευτεί όπως εκείνος αισθάνεται. Ένα μόνο μπορώ να πω, παρωχημένο ίσως αλλά τόσο σημαντικό. Ας μπούμε για λίγο στη θέση τους. Ας δούμε τον κόσμο με τα μάτια τους. Ας πεινάσουμε. Ας κρυώσουμε. Ας μείνουμε χωρίς γονείς, χωρίς αδέλφια, χωρίς πατρίδα, χωρίς ελπίδα. Και τότε ίσως να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι.

Τελικά, οι μόνοι που μπορούν να μιλήσουν για το προσφυγικό είναι μόνο οι πρόσφυγες…

by Αλεξάνδρα Ασπιώτη

 

 
 

page 2