Reunion

Προσπαθώ να γράψω κάτι σχετικά με αυτό εδώ και μέρες. Παραπονιόμουν δεξιά και αριστερά ότι δεν είχα θέμα για το almaradio.fm, όταν το Reunionμου έκλεινε το μάτι. Σα δε ντρέπομαι!

Τις προάλλες ήρθε ένα μήνυμα στο facebook, να συναντηθούμε για πρώτη φορά οι απόφοιτοι του 29ου Γυμνασίου Χαριλάου. Ψιλο-«έμεινα», γιατί συνήθως τα πρώτα reunions γίνονται ύστερα από δέκα χρόνια. Αυτό ήταν 30+ μετά! Toείχα ξεχάσει πως κάποτε πήγαινα γυμνάσιο. Κάτι από Γ΄ Λυκείου θυμόμουν, την πενταήμερη στη Ρόδο, και μέχρι εκεί!

Άρχισα να σκέφτομαι διάφορα. Θέλω να πάω να δω παιδιά με τα οποία ανταλλάσσαμε μια «καλημέρα» με το ζόρι; Που ασκούσαν βία σε μένα και σε πολλούς συμμαθητές μου; Με νοιάζει αν είναι καλά; Αν έχουν κάποιου είδους πρόβλημα; Εννοείται πως θα στεναχωρηθώ αν συμβεί κάτι σε κάποιον από αυτούς, αλλά στο επίπεδο που είχα στεναχωρηθεί όταν σκοτώθηκαν οι Γάλλοι από τις επιθέσεις των φανατικών στο Παρίσι το 2015. Όχι επειδή χάθηκε η συγκεκριμένη ζωή, δηλαδή, αλλά απλά επειδή χάθηκε μια ζωή. Δεν μπορώ να πω ότι με μισούσε κανένας, αλλά, σε γενικές γραμμές, το σχολείο ήταν για μένα το χειρότερο κομμάτι της μέχρι τώρα ζωής μου. Οπισθοδρομικό, με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις. Αλλά καλύτερα έτσι. Γιατί τα καλύτερα ήρθαν μετά!

Σκεφτόμουν επίσης ότι δεν έχω όρεξη για την υποκρισία. Το ξέρω ότι δεν τους νοιάζει (κάποιους από αυτούς) αν ζω ή αν πεθαίνω, οπότε προς τι οι ερωτήσεις: «Παντρεύτηκες; Πόσα παιδιά έχεις;» Μαλακίες, αυτό λέω εγώ.

Συναντήθηκα τελικά με τους συμμαθητές μου και ήμουν τυχερός που καμιά από εκείνες τις αντιπαθόφατσες δεν ήταν εκεί. Μάλλον οι κακομούτσουνοι θα σκέφτηκαν μήπως πληρώσουν τον καφέ τους και δεν ήρθαν!

Συμπέρασμα; Χάρηκα που είδα ξανά άτομα που ήρθαν με χαμόγελο και με όρεξη όχι μόνο να θυμηθούν τα παλιά αλλά να ζήσουν και τα επόμενα. Τώρα ξέρω ότι θα πάω ξανά!

Όσοι πρώην συμμαθητές μου που δεν ήρθαν και στη συνάντηση το διαβάσουν αυτό και θιχτούν, δεκαπέντε κορυφαίοι νευρολόγοι συνιστούν ελαφρόπετρα!

 

Χάρης Γκουγκουλίτσας

 

 
 

team