Φόβος είναι, θα περάσει…

I choose to have faith in love. I release my faith in fear.

Ευτυχώς, την Κοκκινοσκουφίτσα δεν την έφαγε ο λύκος. Μάλλον αυτή τον έφαγε, μια που συντέλεσε στο να του μείνει ο τίτλος του πιο κακού ζώου ever. Βέβαια, ο λύκος είχε την ευκαιρία να την κατασπαράξει, αλλά δεν το έκανε. Την άφησε να ζήσει και να τον ρεζιλέψει, καραδοκώντας όμως στους χειρότερους εφιάλτες της. Γιατί ο λύκος ήξερε πως η Κοκκινοσκουφίτσα μια ζωή θα είχε το φόβο του, πως ποτέ πια δεν θα κοιμόταν με το φως σβηστό. Και αυτό τον «έφτιαχνε» πολύ.

Έχετε σκεφτεί ποτέ πως οι μεγαλύτεροι εχθροί μας είναι τελικά οι φόβοι και οι φοβίες μας; Αυτά που, κλείνοντας το φως, έρχονται και τριβελίζουν το μυαλό μας, παραλύοντας παράλληλα τα άκρα μας; Κάποιοι φοβούνται τις αρρώστιες, κάποιοι άλλοι το θάνατο και πολλοί άλλοι τον ίδιο τους τον εαυτό. Την αιώνια λιμασμένη τίγρη που έχουν μέσα τους και ακροπατούν μην τυχόν και την ξυπνήσουν. Αλίμονο αν αυτή η τίγρη ξυπνήσει και θελήσει να χορτάσει την αιώνια πείνα της…

Οι φόβοι μας είναι αυτοί που καθορίζουν τη ζωή μας τελικά; Το ένστικτο που εμπλουτίζεται με τη σκέψη και κυριεύει την ύπαρξή μας; Πώς ο φόβος δε θα γίνει φοβία και εμμονή; Θα γίνουν ποτέ τα συναισθήματά μας ελεγχόμενα ή θα μεταλλάσσουν συνεχώς και αδιαλείπτως την ψυχική μας διάσταση; Είναι πάντα παραλογισμός ή είναι καμπανάκι κινδύνου; Αναπάντητα ερωτήματα έχουν απασχολήσει όλους μας κάποια στιγμή. Ώσπου μαθαίνουμε να ζούμε με τους φόβους και τις φοβίες μας, καμιά φορά τους αγαπάμε κιόλας, φτάνει μόνο να μην τους αντιμετωπίσουμε. Όχι, δεν είμαστε δειλοί, μάλλον αδύναμοι. Ή μήπως είμαστε;

Ακόμη ηχεί στα αυτιά μου η φωνή της γιαγιάς μου να με… απειλεί: «Κάθισε φρόνιμα, γιατί θα φωνάξω το λύκο να σε φάει!». Ίσως τελικά θα ήταν καλύτερα να την είχε φάει εκείνη την Κοκκινοσκουφίτσα ο κακός ο λύκος…

 

Χριστίνα Π.