Και τελικά τι ζητάμε;

Να βρούμε κάποιον να αγαπήσουμε και ας σπάσουμε τα μούτρα μας. Δεν θέλω να με προστατεύεις. Από ποιόν; Από τι; Από την αγάπη; Από κάτι που δεν θέλω να τρέξω να κρυφτώ; 
 
Θέλω να βγω έξω και να φωνάξω. Αυτό θέλω. Το όλα. Το τίποτα. Τη στιγμή. Το πάντα. Να αγκαλιάσω. Να ζήσω. Να ζήσω ρε αδερφέ. Να νιώσω το αίμα να κυλάει στις φλέβες μου. Να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο. Να καταλάβω ότι αυτό το μυαλό έχει και κορμί, που πονάει. Για μια φορά να είμαι ελεύθερη από τα δεσμά μου. Να μη με νοιάζει τι θα πουν, τι θα σκεφτούν οι άλλοι. Να είμαι εγώ και μόνο εγώ. Και αυτός. Και κανένας άλλος. Χωρίς περιορισμούς. Χωρίς δεσμεύσεις. Χωρίς υποκρισία και ψέματα. Με όλα τα λάθη και τα σωστά μας. Με όλες τις ανάγκες και τα πάθη μας. Χωρίς πρέπει και μη. Χωρίς λάθη και σωστά. Εμείς, μόνο εμείς. Μόνοι μας. Οι μόνοι άνθρωποι πάνω στη γη. Να μη μας νοιάζει για κανέναν. Να μη μας νοιάζει για τίποτα. Αν θα έχουμε αύριο δουλειά, σπίτι φαΐ. Η μόνη έννοια να είναι η αγάπη. Η ζωή που δίνει η μία ανάσα στην άλλη. Για λίγο μόνο. Για μια στιγμή. Για τη δική μας στιγμή. Για το ξημέρωμα που θα μας βρει αγκαλιά. Για το μεσημέρι που θα κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο στα μάτια. Για το απόγευμα που θα μιλάμε δυνατά. Για το βράδυ που θα ανακαλύπτουμε ο ένας το κορμί του άλλου. Για όλα αυτά. Για το τίποτα. Για το κενό που θα αφήσει η απουσία. Για τη γαλήνη που θα δώσει το άγγιγμα. Για το τώρα και το ύστερα. Για το έλα να φύγουμε μαζί. Για τις στιγμές που θα έχουμε ζήσει, και τις άλλες που μπορεί να μην έρθουν. Και μετά ας τελειώσουν όλα. Θα έχω ζήσει το απόλυτο. Το τώρα και το πριν. Το μετά και το πάντα. Και δε με νοιάζει.
 
Τελικά τι ζητάμε; Να βρούμε κάποιον να αγαπήσουμε. Και ας σπάσουμε τα μούτρα μας.