Τόξα, βέλη και πληγές…

Η αλήθεια είναι ότι στον πολυχώρο πολιτισμού, ιδεών και σκέψεων που λέγεται Alma Radio δεν ασχολούμαστε με αθλητικά -όπως δεν ασχολούμαστε και με πολιτική, τι να πιάσεις και τι να αφήσεις από εκεί... Ωστόσο, εδώ και καιρό σκεφτόμουν ότι, αν γράφαμε κάτι σε σχέση με αθλητισμό, θα ήθελα να ήταν κάτι που να αφορά ένα άθλημα πέραν του ποδοσφαίρου ή και του μπάσκετ, που σχεδόν μονοπωλούν το ενδιαφέρον κοινού και Μ.Μ.Ε.

Όταν λοιπόν είδα στην οθόνη του υπολογιστή μου το Δελτίο Τύπου της Ελληνικής Φιλάθλου Ομοσπονδίας Τοξοβολίας σχετικά με τη συμμετοχή τής Ευαγγελίας Ψάρρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, μα κυρίως όταν είδα τη φωτογραφία της συγκεκριμένης αθλήτριας εν δράσει, τότε αυθόρμητα γεννήθηκαν σκέψεις, συνειρμοί και λέξεις που ζητούσαν να μπουν σε μια σειρά και να καταγραφούν σε ένα άρθρο…

psarra 2Η Ελληνίδα πρωταθλήτρια, στον τελευταίο αγώνα πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς που είχε γίνει στην Αττάλεια της Τουρκίας, είχε χάσει την πρόκριση για μόλις δύο πόντους. Ωστόσο, την Τετάρτη 20 Ιουλίου, η πολυπόθητη κάρτα συμμετοχής για την Ευαγγελία Ψάρρα έφτασε τελικά στην Ελληνική Ομοσπονδία. Αυτό συνέβη μετά από την ακύρωση της συμμετοχής της Ακτής Ελεφαντοστού κι εφόσον η Ψάρρα ήταν η πρώτη επιλαχούσα. Για 5η συνεχή Ολυμπιάδα λοιπόν, η Ευαγγελία θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας! Θα βάλει στις βαλίτσες της αυτόν τον υπέροχο «φίλο» και «σύμμαχό» της, το τόξο της και θα πάει να πετύχει τους στόχους της, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Από καρδιάς της το ευχόμαστε! Διότι, ιδίως για τους αθλητές τέτοιων αθλημάτων, που δεν έχουν πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας, η πορεία και ο αγώνας μέχρι την αναγνώριση -αν έρθει ποτέ- είναι ακόμα πιο δύσκολα, πιο μοναχικά, πιο επίπονά.

Και κάπου εδώ, ξαναέρχεται μπροστά μου η εικόνα με το βέλος ακριβώς τη στιγμή που φεύγει από το τόξο. Έχοντας η ίδια ασχοληθεί στο παρελθόν -δυστυχώς ελάχιστα και ερασιτεχνικά-, μπορώ να αντιληφθώ πώς είναι αυτή η στιγμή και τι μπορεί να έχει προηγηθεί στο μυαλό και την ψυχή ενός τοξοβόλου. Υπάρχουν βέβαια βέλη και βέλη που μπορεί να εξαπολύσει κάποιος, αλλα αυτό είναι μια άλλη συζήτηση! 

archer3Σιγομουρμουρίζοντας τον στίχο... «το πόσο αξίζει ένα βέλος κρίνεται πάντα στην πληγή» προβληματίζομαι αν όντως κρίνεται η αξία του βέλους απο το πόσο βαθιά και θανάσιμη είναι η πληγή που προκαλεί. Ίσως και αυτό να είναι ένα σοβαρό κριτήριο, θα έλεγε κανείς! Σκεφτομαι επίσης ότι, για να φύγει το βέλος απο την χορδή, είναι μια στιγμιαία απόφαση που πρέπει να πάρει ο τοξοβόλος, αφήνοντας το έτσι να διαγράψει την πορεία προς τον στόχο. Πολλά βλέπετε, θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος γύρω απο τα «βέλη», τα οποία έχουν άλλα μικρότερη και άλλα περισσότερη σημασία! 

Το ζητούμενο όμως που αποτελεί και η ουσία του άρθρου και συγχέεται άμεσα με το άθλημα της τοξοβολίας, είναι αν τελικά μετράει μόνο η πληγή που θα προκληθεί στον στόχο ή και η πληγή που καμιά φορά προκαλείται στον ίδιο τον τοξοβόλο. Διότι, μην ξαχνάμε πως αυτός που οπλίζει, στοχεύει και χτυπά, είναι ο τοξοβόλος και αυτός είναι που χρειάζεται πάντοτε τη μεγαλύτερη δύναμη και το περισσότερο κουράγιο απο εκείνον που δέχεται απλά τα βέλη!

Κάποιες φορές λοιπόν, θα πρέπει να κοιτάει κανείς και πίσω απο την αρένα, πίσω απο το πεδίο δράσης δηλαδή του τοξοβόλου, γιατί τότε μπορεί να διαπιστώσει πως υπάρχουν περιπτώσεις που οι πληγές που προκαλούνται δεν είναι μια αλλά δυο! Ναι καλά ακούσατε, δυο!  Μία στο σημείο της κρούσης και μια στο σημείο που το βέλος αφήνεται ελεύθερο για να διαγράψει μια ήρεμη και αστραπιαία πορεία! Σε αυτές λοιπόν τις περιπτώσεις, που πολλές φορές ο απλός θεατής δεν τις βλέπει, δεν τις αντιλαμβάνεται και δεν τις νιώθει, δεν υπάρχουν ούτε έπαθλα, ούτε μετάλλια, ούτε στεφάνια απο δάφνες! Ίσως το πολύ πολύ, αν ο τοξοβόλος είναι καλός, να υπάρξει μόνο ένα πάθημα και ένα μάθημα που θα τον βελτιώσει και θα τον κάνει πιο έτοιμο ως την επόμενη φορά που θα επιλέξει να αναμετρηθεί! Περίεργο άθλημα τελικά η τοξοβολία, δεν νομίζετε;

Καλή τύχη λοιπόν, τοξοβόλε!