Εγώ, όμως, δεν είμαι ο Αδάμ!

Tower of London Traitors Gate from Thames River boat cruise1Θέλω πολύ να ξαναμιλήσουμε για προδοσία, φίλε. Να τα πούμε όλα. Να μου εξηγήσεις φερ’ ειπείν το προπατορικό αμάρτημα. Ας ξεκινήσουμε έστω από αυτό, από το σημείο μηδέν της ανθρώπινης ιστορίας. Γιατί μου λες όχι; Επειδή πιστεύεις στη θεωρία της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους; Κάθαρμα Δαρβινιστή…

Ο Αδάμ και η Εύα πλήρωσαν την αποκοτιά τους να αγνοήσουν τη θεϊκή εντολή περί «απαγορευμένου καρπού» -ας μην αναλωθούμε στην άσκοπη αναζήτηση ποιος ήταν αυτός ο καρπός. Ας πούμε, έτσι για την οικονομία της συζήτησης, ότι -με μια διασταλτική ερμηνεία της πράξης τους- οι Πρωτόπλαστοι πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του Πλάστη τους και τιμωρήθηκαν με εξορία από τον Παράδεισο. Μην κοιτάς που μαζί τους τιμωρήθηκε σύμπαν το ανθρώπινο γένος. Η Ιστορία απέδειξε ότι η συλλογική ευθύνη είναι ίδιον της εξουσίας και ο Θεός, λειτουργώντας ως εξουσία στην περίπτωση του Αδάμ και της Εύας, άσκησε το έννομο δικαίωμά του στη βία, στη βία της τιμωρίας. Διότι η τιμωρία, εκ των πραγμάτων, εμπεριέχει μέσα της τη βία, ψυχική και σωματική.

Αλλά για να μην είμαστε αχάριστοι προς τον Δημιουργό, δεν μας έκανε και κακό. Σκέψου μια ζωή φτιαγμένη χωρίς αντιθέσεις. Πλήξη, φίλε μου. Αφόρητη πλήξη.

Πρώτη και μεγαλύτερη αντίθεση στην ιστορία του ανθρώπινου είδους είναι το δίπολο «παράδεισος-κόλαση», ακόμα κι αν πρόκειται για μύθευμα. Αλήθεια όμως, αν δεχθούμε το μύθευμα ότι ο Θεός έδιωξε τον Αδάμ και την Εύα από τον παράδεισό του, τότε πρέπει ασμένως να αποδεχθούμε ότι ήταν ο ίδιος ο Θεός που έφτιαξε την Κόλαση, δηλαδή τη ζωή σ’ αυτή την πλάση με άλλους όρους, πάντα με τους δικούς του.

Ξέρω ότι, διαβάζοντάς με αυτή τη στιγμή, με λες βλάσφημο. Προτιμώ να με πεις ηλίθιο, επειδή ερμηνεύω κατά το δοκούν τη μυθολογία του Χριστιανισμού. Και θέλω να με πιστέψεις: Πιστεύω στον Χριστό και το κήρυγμά Του περί αγάπης.

Ξεστράτισα, όμως…

Φίλε, πιστεύω ότι το προπατορικό αμάρτημα το κουβαλάμε μέσα μας. Το φορτωνόμαστε, το χρεωνόμαστε και το ζούμε τελικά. Ο καθένας μας με τον τρόπο του, για τους δικούς του λόγους και για συγκεκριμένες πράξεις και παραλείψεις του. Και πορευόμαστε μ’ αυτό, ώσπου ο θάνατος και η περίφημη ρήση του ιερέα «ο αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας», να μας απαλλάξει από το βάρος. Πρέπει να ζήσω και να αμαρτήσω για να βρω τη δικαίωση στη μετά θάνατον ζωή.

Κοντολογίς, να μια ακόμη απόδειξη, στο φτωχό μου το μυαλό, για το ότι τόσο ο Παράδεισος όσο και η Κόλαση βρίσκονται εδώ, στο επί Γης βασίλειο του Θεού!

Όμως φίλε, δεν μιλήσαμε επί της ουσίας για προδοσία. Τόση ώρα θεωρητικολογούμε και κυρίως εγώ. Άσε που λυπάμαι και τον πρόλογο, για να τον πετσοκόψω. Και μου είναι τόσο εύκολο. Μ’ ένα απλό «delete», έσβησε!

traitors gateΟ νόμος των ανθρώπων είναι σκληρός, αδυσώπητος. Η όποια λογική τον διακατέχει, είτε οριζόντια είτε κάθετα, δεν μπορεί να προβλέψει ούτε την αρχή, αλλά ούτε και το τέλος της περιπέτειας που λέγεται αμαρτία. Η τομή που διαχωρίζει το καλό από το κακό βρίσκεται μέσα στην ανθρώπινη ψυχή. Κι αυτή, η ψυχή δηλαδή, είναι σπηλιά αχαρτογράφητη. Άρα ο ανθρώπινος νόμος δεν έχει λάβει υπ’ όψιν του μια σημαντική παράμετρο: το «θέλω», το εσώψυχο.

Μη με κακίζεις, φίλε. Στα γράφω όπως ακριβώς τα αισθάνομαι. Στα γράφω όπως τα βίωσα!

«Προδότη» με χαρακτήρισαν, φίλε, μα εγώ δεν ένιωσα έτσι -ίσως μόνο στην αρχή της περιπέτειας, διότι κατά βάθος ήξερα ότι δεν είμαι. Απλά έκανα το λάθος, ευτυχώς όχι μοιραίο, ν’ ακούσω τη φωνή μιας κάποιας λογικής, την οποία θα έπρεπε να αποστρέφομαι. Τελικά, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης με κράτησε όρθιο, στα πόδια μου. Η αυλή μου καθάρισε, εκτός από κάποιες κατσαρίδες. Αλλά αυτές, όπως λένε, επιβιώνουν ακόμα και σε πυρηνικό όλεθρο!

«Προδότη» με είπαν, φίλε, αλλά εγώ δεν γονάτισα παρά μόνο για λίγο, για όσο χρειάστηκε. Προτίμησα να περιμένω τη δικαίωση, ακολουθώντας τον δρόμο που επέλεξα μόνος, έναν δρόμο γεμάτο αγκάθια. Και ένιωσα «γεμάτος» που πάτησα όλα τ’ αγκάθια, κι ας πλήγιασαν οι πατούσες μου -άλλωστε εκεί υπάρχουν απολήξεις του κεντρικού νευρικού συστήματος, όπως λένε, άρα κατά κάποιον τρόπο αυτά τα αγκάθια με κράτησαν ζωντανό, διατηρώντας σε εγρήγορση το νευρικό μου σύστημα!

Σε κάθε περίπτωση, ένιωσα «γεμάτος» κοιτάζοντας το ρολόι μου. Και μόλις διαπίστωσα ότι είμαι τόσο κοντά σου, φίλε, ξαλάφρωσα. Όσο σε πλησίαζα, τόσο καταλάβαινα ότι έκανα το σωστό. Αν ήξερες από τι μ’ έσωσες τότε, ίσως και να τρόμαζες!

Τελικά, φίλε, αμπελοφιλοσοφήσαμε. Εγώ, δηλαδή. Για προδοσία ήθελα να σου μιλήσω, από το προπατορικό αμάρτημα το ξεκίνησα, για κόλαση και παράδεισο σου έγραψα και τελικά αλλού βρέθηκα. Όπως έγραψε κι ο ποιητής, «έφτιαξα τον παράδεισό μου με τα υλικά της κόλασής σου» -Χριστιανόπουλος, αν δεν κάνω λάθος!

Δεν βαριέσαι. Πάρε με αγκαλιά και πάμε…

 

Κείμενο: Παναγιώτης Σπανός

 
 

team