One more cup of coffee for the road…

Σούλι13Κάθε φορά που πρέπει να φύγω και, ακόμα χειρότερα, να επιστρέψω αυτό το τραγούδι σιγοψιθυρίζω όσο με βοηθούν τα πενιχρά αγγλικά μου.

Για τον δρόμο, λοιπόν… Γι αυτόν της φυγής και για τον άλλον, αυτόν της επιστροφής!

Μα πιο πολύ για τον/τους δρόμο/ους που ανοίγει η ψυχή κάθε φορά που μέσα της καθρεφτίζεται λίγο από το φεγγάρι. Και σε απόλυτη συνύφανση μ’ ένα άλλο αριστούργημα του Bob Dylan, το «Like a Rolling Stone», σε απλά ελληνικά «σαν πέτρα που κυλάει…». Και ως γνωστόν, πέτρα που κυλάει χόρτο δεν μαζεύει!

(Όχι! Δεν θα σχολιάσω την επιλογή της επιτροπής των βραβείων Νόμπελ, να απονεμηθεί στον Dylan το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Δεν γουστάρω να το σχολιάσω! Δεν είναι αυτό το θέμα μας, ούτε πιστεύω ότι τα βραβεία καταξιώνουν τον καλλιτέχνη. ο Μιχάλης Κατσαρός για παράδειγμα ουδέποτε βραβεύθηκε, αλλά ο στίχος του «μην αμελήσετε/ Πάρτε μαζί σας νερό/ Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία», έχει μείνει διαχρονικός!)

Για τη φυγή, λοιπόν. Και για το ταξίδι.

Για τη φυγή: να βάζεις μπρος το αυτοκίνητο και όπου σε βγάλει ο δρόμος –εϊ, ψιτ, μεταξύ μας τώρα: ο καθένας ξέρει που θέλει να πάει. Μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας!

Για το ταξίδι: να οδηγείς επικινδύνως στις εθνικές οδούς και να ξέρεις ότι εκεί που θέλεις να πας σε περιμένει ένας ζεστός καφές αν μη τι άλλο.

Για τον δρόμο: να κοιτάζεις δεξιά κι αριστερά οδηγώντας, και το μυαλό σου να είναι καρφωμένο στον προορισμό. Οι φυλλωσιές των δέντρων να σου «κρύβουν» τον ήλιο (και να χαίρεσαι γι αυτό, γιατί ξέρεις που πλησιάζεις) και η δροσιά που δημιουργούν να σου «μαστιγώνει» αλύπητα το πρόσωπο. Και να νιώθεις σαν μικρό παιδί που θα λάβει σαν… δώρο τις καραμέλες των παιδικών του ονείρων –ειδικά οι άντρες είμαστε μέχρι το τέλος, μέχρι την τελευταία ανάσα μωρά παιδιά!

Κι ένα φλιτζάνι καφές μυρωδάτος για την επιστροφή. Κι αν ακόμα το κεφάλι δεν γυρίζει να κοιτάξει πίσω, το μυαλό που όλο τρέχει στις αναμνήσεις, τις πολύ πρόσφατες πώς να το εμποδίσεις; Είναι εκείνη η άγρια πλευρά του ταξιδιού που συγκινεί τον οποιονδήποτε: ο αποχαιρετισμός!

Ποια μοίρα, ποιο θανάσιμο αμάρτημα σε οδήγησε μέχρι εκεί; Αναπάντητο το ερώτημα, μέχρι να βγει η ψυχή, όσα χρόνια κι αν περάσουν!

Μόνο μην αναρωτιέσαι αν φοβήθηκες το ταξίδι, τον δρόμο. Όποιος δεν φοβάται πεθαίνει μια φορά και όχι από το ταξίδι, αλλά από τον δρόμο. Όποιος φοβάται πεθαίνει κάθε μέρα…

Καφές να υπάρχει και τσιγάρο. Και θύμησες…

Κείμενο: Παναγιώτης Σπανός