Τα μινόρε της ψυχής μας

Minore 2Πριν από πολλά χρόνια είχα βρεθεί σε συνοικιακό ταβερνείο: μεζές, κρασί βαρελίσιο, εικόνες μιας παλιάς εποχής, από μια Ελλάδα που δεν πρόκειται να ξαναδούμε ποτέ. Μπουζούκι, μπαγλαμάς, κιθάρα και ένας σκοπός λυπητερός, μια ιστορία ερωτική. Ρώτησα κι έμαθα, περίεργος γαρ από τα δεκαέξι μου: μινόρε, μου είπε, ο μαέστρος. Συνέχισα την… έρευνα κι ας μην σκάμπαζα από μουσική. μόνο το ένστικτο με οδηγούσε, μάλλον σωστά όπως το αντιλαμβάνομαι σήμερα, τριάντα χρόνια μετά. Μινόρε, λοιπόν: Στην κλασσική μουσική είναι γνωστές ως ελάσσονες κλίμακες και στη λαϊκή μουσική με το όνομα μινόρε –«πιάσε ένα μινοράκι με ταξίμι, μαέστρο». Πρόκειται για μουσικές κλίμακες που συνήθως έχουν ένα θλιμμένο ηχόχρωμα.

 

 

" Τι είναι όμως τα μινόρε της ψυχής μας; -διότι μουσικοί δεν είμαστε… "

 

Minore 4Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε κι έφυγαν για άλλους κόσμους, ξένους και μακρινούς…

Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε περισσότερο απ’ όσο (τους) έπρεπε…

Οι άνθρωποι που μισήσαμε περισσότερο απ’ όσο (τους) έπρεπε…

Οι άνθρωποι που μας πλήγωσαν και δεν το κατάλαβαν ποτέ…

Οι άνθρωποι που πληγώσαμε είτε εσκεμμένα είτε άθελά μας…

Οι άνθρωποι που άξιζαν τα συναισθήματά μας και δεν τα πήραν

Οι άνθρωποι που δεν άξιζαν τίποτε και πήραν τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα…

Οι ευκαιρίες που χάσαμε…

Τα χρόνια που έφυγαν και πήραν από πάνω μας τη νιότη, αφήνοντας μια αδιόρατη θλίψη γι αυτό που θα έρθει αργά ή γρήγορα…

Τα χρόνια που ήρθαν και πρόσθεσαν λίγη ωριμότητα στην ύπαρξή μας…

Τα χρόνια που ξοδέψαμε χωρίς ν’ αφήσουμε τη φαντασία μας να ταξιδέψει…

Οι απολογισμοί που (δεν) κάναμε…

Οι υπολογισμοί που (δεν) κάναμε όταν έπρεπε…

Οι δρόμοι που δεν διανύσαμε…

Οι δρόμοι που διανύσαμε και μας έφεραν πίσω…

Η μοναξιά του καθενός όταν ξαπλώνει στο κρεβάτι του –μόνος ή με σύντροφο δεν έχει την παραμικρή σημασία…

Η μοναξιά του καθενός στο τέλος της ημέρας…

Η μοναξιά του καθενός όταν βρίσκεται ενώπιος ενωπίω με τον καθρέφτη του…

Όλα αυτά μαζί κι άλλα τόσα. Απαισιόδοξο; Αρκετά. Εξαρτάται, βέβαια, από το βάθος της σκέψης και των συναισθημάτων του καθενός μας.

Πως μπορεί κανείς να είναι αισιόδοξος, όταν βαθιά μέσα του ξέρει το τέλος, βιολογικό ή άλλο;

Πως μπορεί από την άλλη να μην είναι κανείς αισιόδοξος, όταν το ξημέρωμα της μέρας χαμογελάει πλατιά, ηδονικά, και μας καλεί να την αδράξουμε.

Εξαρτάται από τη θετικότητα που εκπέμπει, την καθημερινότητα που έχει να αντιμετωπίσει και την κανονικότητά του ο καθένας όπως την έχει ορίσει…

Κανείς και ποτέ δεν μπορεί να επιβάλλει στον άλλον τους ρυθμούς του, την αισιοδοξία ή την απαισιοδοξία του, τον τρόπο της σκέψης του, τη δική του λογική, τα δικά του μινόρε, βρε αδελφέ.

Ακόμα και στις συμβάσεις υπάρχουν παράθυρα, όρια και… περιθώρια για τα αντισυμβαλλόμενα μέρη.

Minore 5Οι σχέσεις, όμως, δεν είναι συμβάσεις. είναι η τρέλα του «σε θέλω εδώ και τώρα». είναι το «άσε με να κάνω λάθος/μην παριστάνεις το Θεό». είναι η γέννα και η έκρηξη του συναισθήματος. Οι σχέσεις, εν τέλει, είναι η καλύτερη απόδειξη της ανθρώπινης ύπαρξης.

Για όλα αυτά τραγουδούν οι άνθρωποι –δεν είμαι πρόχειρος να απαντήσω σε στατιστικό ερώτημα του στυλ αν είναι περισσότερα τα μινόρε από τα ματζόρε. Είμαι σίγουρος, ωστόσο, ότι τα μινόρε πιάνουν καλύτερα τον ανθρώπινο σφυγμό, την ένταση της στιγμής και το βαθύτερο συναίσθημα. Πιστεύω επίσης, ότι δεν υπάρχει έστω και ένα τραγούδι σε μινόρε σκοπό, που δεν θα μιλήσει στην καρδιά και στην ψυχή ενός ανθρώπου σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Βάλτε ένα ποτήρι κρασί, αφήστε τη μνήμη να ταξιδέψει και ακούστε ένα μινοράκι, σαν αυτό που ερμήνευσε κάποτε η Χαρούλα η Αλεξίου. Μετά, αφεθείτε ξανά στην κανονικότητα. Βάλσαμο η μουσική, ακόμα κι όταν βασανίζει τον νου, την καρδιά και τις αισθήσεις. Ο καθρέφτης της δεν ραγίζει ποτέ. Μόνο αυτός της καρδιάς όταν ακούει το «μπαγλαμαδάκι»…

Κείμενο: Παναγιώτης Σπανός