Το μπλουζ των Χριστουγέννων (ένα αντίο σε ότι πόθησε η ψυχή του καθενός)

 

souli 15 3Ένας πορτοκαλί αναπτήρας, μια μπλε μπλούζα, δυο μηνύματα στο παλιό κινητό κι ένα κιτρινισμένο χαρτί που πάνω του ήταν γραμμένο ένα ποίημα, όλα μαζί τακτοποιημένα με θαυμαστή τάξη σ’ ένα κουτί, ότι απέμεινε από καιρούς αλλοτινούς.

Οι σκέψεις, άλλοτε θυμωμένες, άλλοτε πληγωμένες κι άλλοτε με ουδέτερο pH, τριγυρίζουν πάντα εκεί. Όπου ο ένας και ο άλλος. Ή όπως το είχε περιγράψει έξοχα ο Σαίξπηρ: «Κι ας είσαι μακριά, πάντα δίπλα μου σ' έχω γιατί μακρύτερα απ' τους στοχασμούς μου δεν μπορείς να πας».

Οι προσποιήσεις ανήκουν στα έθιμα των ημερών. Φοράμε τα καλά μας και τα πιο ωραία χαμόγελά μας για να νιώσουμε όμορφα. Κυρίως, όμως, για να νιώσουν όμορφα οι γύρω μας, οι άνθρωποί μας και οι καλεσμένοι μας.

Πόση ψευδεπίγραφη μεγαλοπρέπεια στα γιορτινά τραπέζια. Πόση ψεύτικη αγάπη! Αν μπορούσε κάποιος να χαρτογραφήσει τα ταξίδια του μυαλού του καθενός από τους συνδαιτυμόνες του Χριστουγεννιάτικου γεύματος, θα έμενε άναυδος από το αποτέλεσμα. 

Στη μια κορυφή του τραπεζιού ο οικοδεσπότης και στην απέναντι η οικοδέσποινα της ημέρας. Μια τυπική διαδικασία πολλών χρόνων, είκοσι για την ακρίβεια. Κουτάλια, πιρούνια και μαχαίρια που κόβουν τα εκλεκτά κρέατα, τα δόντια που τρίζουν και ο ήχος των υγρών που γεμίζουν τα ποτήρια, είναι οι μόνες μουσικές που ακούγονται και τέρπουν τις αισθήσεις. Η αληθινή, η πραγματική μουσική λειτουργεί απλά σαν υπόκρουση της… τελετουργίας. Ο κανόνας είναι απλός: αφού δεν βρισκόμαστε και δεν αγαπιόμαστε όσο θα θέλαμε, ας το απολαύσουμε σήμερα που «Χριστός γεννάται…»

Οι δύο Αμφιτρύωνες ζουν τις στιγμές ικανοποιημένοι αφού και φέτος κατάφεραν, εξίσου καλά με τα προηγούμενα χρόνια, να φανούν αντάξιοι των περιστάσεων και των προσδοκιών των καλεσμένων τους.

«Χρηστάρα, χρόνια πολλά αδελφέ μου και του χρόνου με υγεία. Κι εσύ κυρά του σπιτιού, να είσαι καλά να μας τραπεζώνεις κάθε χρόνο τέτοια μέρα», αναφώνησε ο πιο θαρραλέος και ο πιο ειλικρινής της μεγάλης παρέας, σηκώνοντας ταυτόχρονα το ποτήρι του για την καθιερωμένη πρόποση μετά των ευχών. Σήκωσαν όλοι τα ποτήρια τους και ευχήθηκαν στον Χρήστο. Οι πάντες είχαν κάνει το χρέος τους: συμπλήρωσαν τα πανάκριβα δώρα και τις χρυσοστόλιστες τούρτες με την δέουσα ευχή. Η ευτυχία ήταν παρούσα. Οι ουρανίσκοι είχαν ευφρανθεί και τα στομάχια είχαν γεμίσει. Τα αποτσίγαρα και οι στάχτες στα τασάκια μαρτυρούσαν ότι κόντευε το τέλος της γιορτής.

Κάθε τέλος όμως και μια αρχή. Μια επιστροφή στα καθημερινά, στα κανονικά και τα συνηθισμένα.

Η ζωή είναι οι στιγμές της αλλά και τα μικροαντικείμενα που σε πηγαίνουν εκεί που δεν μπορεί ο καθένας να πάει εύκολα. Το κουτί ανοίγει ξανά. Από μέσα του ξεπηδούν μουσικές, στίχοι και τραγούδια, κάτι μπλουζ σαν αυτά του B.BKing που μιλάνε κατ’ ευθείαν στο θυμικό του ανθρώπου.

Η νύχτα των Χριστουγέννων από χρόνια ήταν μια μοναχική διαδικασία και για τους δύο. Μια συμφωνία παλιά μεταξύ τους: ο καθένας στον κόσμο του και από αύριο πάλι εδώ, μαζί. Κανένας τους δεν προσπάθησε ποτέ να μάθει τα «γιατί» αυτής της επιλογής. Και οι δύο ήξεραν το κοινό μυστικό: η νύχτα αυτή κρύβει τα πάντα της ψυχής. Μια νύχτα ελευθερίας την οποία στερούνταν και οι δύο τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου. Ανείπωτα, ανομολόγητα μυστικά, λανθασμένες επιλογές και τραγούδια που δεν ανήκουν και δεν αφορούν την κοινή τους ζωή κρύβει αυτή η κρύα βραδιά του Δεκέμβρη. Κανένας από τους δύο δεν ήξερε τι κρύβει το κουτί του άλλου. Ο καθένας στον δικό του κόσμο…

 

" Η συμφωνία συμπεριλαμβάνει και μέθη

για όποιον από τους δύο το θελήσει "

 

souli 15 1Δύο μπουκάλια γεμάτα με ακριβό ουίσκι, ένα για τον καθένα, ανοίγουν. Ακόμα και ο πάγος είναι σε ξεχωριστά κρυστάλλινα δοχεία. Τίποτε το κοινό δεν υπάρχει παρά μόνο η κατανόηση του ενός για τα «θέλω» του άλλου και αποκλειστικά για εκείνη τη βραδιά. Η κοινή ζωή μπορεί να συνεχιστεί ξανά από αύριο.

Τα ποτήρια τους γεμίζουν και αδειάζουν με θαυμαστή συνέπεια. Η συμφωνία συμπεριλαμβάνει και μέθη για όποιον από τους δύο το θελήσει.

Είναι αργά πια. Έχουν περάσει τα μεσάνυχτα και οι καναπέδες βουλιάζουν από τα σώματα και τις αναμνήσεις. Το κουτί του, κλειστό πλέον, βρίσκεται πάνω στο ευρύχωρο τραπέζι του σαλονιού. Δεν θα το ανοίξει κανείς. Ούτε κι εκείνος μέχρι του χρόνου, τέτοια μέρα! Λίγο πριν το τελευταίο χασμουρητό τους ακούγεται το «καλά Χριστούγεννα αγάπη μου…»

Και ζήσαν αυτοί καλά και όλοι οι άλλοι ακόμα καλύτερα, απομυζώντας κάτι που δεν τους ανήκει: τις ζωές δύο άλλων ανθρώπων!

 Κείμενο: Παναγιώτης Σπανός

 

 
 

team