Κάτι γαμημένα Σαββατόβραδα!

 

κάτι γαμημένα ΣαββατοβραδαΗ Αθήνα είναι μια μεγαλούπολη όπου στα ντουβάρια της βρίσκονται «εντοιχισμένες» πέντε εκατομμύρια ψυχές, μπορεί και παραπάνω. Ε, πιο εύκολα βρίσκει κανείς βελόνα στ’ άχυρα, παρά έναν άνθρωπο για να πάει στον κινηματογράφο ή στο θέατρο. Για ένα δίωρο μιλάμε…

Σκεφθείτε, τώρα, έναν άνθρωπο της πόλης που ξεκινάει μόνος, παραμονές Χριστουγέννων, για μια μικρή φυγή από την καθημερινότητα. Ελάτε στη θέση του. Αν γνωρίζατε έστω έναν, πόσοι και πόσες θα μπορούσατε να κάνετε, αν όχι τα πάντα τουλάχιστον πολλά, για να είστε μαζί του; Προσωπικά γνωρίζω ελάχιστους, όχι γιατί το βίωσα αλλά γιατί έχω αφομοιώσει τις μυρωδιές της νύχτας και ξέρω πώς λειτουργούν για τον καθένα, άλλωστε μια ζωή λειτουργούσα καλύτερα τη νύχτα παρά τη μέρα.

Δεν είναι, όμως, όλα τα βράδια φυσιολογικά όσο κι αν η νύχτα είναι η καλύτερη συντροφιά γι’ αυτούς που την αντέχουν. Υπάρχουν κι αυτά τα βράδια που, μέχρι να πέσει κανείς στο κρεβάτι του και να τυλιχθεί στην αγκαλιά του Μορφέα, πρέπει να σκοτώσει τόσα και τόσα πράγματα μέσα του, κι αυτά ξαναγεννιούνται το επόμενο πρωί σαν τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας. Και τα όνειρα να μην έχουν τελειωμό. Ό,τι δεν ζει κανείς στη μέρα του, έρχεται και τον βρίσκει τη νύχτα. Ασύλληπτος εφιάλτης.

Υπάρχουν και κάτι γαμημένα Σαββατόβραδα που δεν παλεύονται, όπου κι αν βρίσκεται κανείς, κι όπως όλοι ξέρουμε το Σάββατο είναι ο… προθάλαμος της Κυριακής!

Ας θυμηθεί ο καθένας μας, μόνο, πού βρέθηκε Σάββατο βράδυ λίγο πριν από την αλλαγή του χρόνου. Σίγουρα εκεί που κάναμε… ρεβεγιόν, το μυαλό μας δεν ταξίδευε κάπου αλλού; Κάναμε τα πάντα για να το κρύψουμε αλλά κοροϊδέψαμε τους εαυτούς μας και το ξέρουμε πολύ καλά.

Υπάρχουν, λοιπόν, κάτι γαμημένα Σαββατόβραδα που κάναμε την ύπαρξή μας ένα λαμπερό «σκουπίδι», ένα υπέροχο «τίποτα» για να συμμετέχει, απλώς, στη γιορτή των άλλων, μικρών και μεγάλων.

Υπάρχουν κάτι γαμημένα Σαββατόβραδα που λέμε: «γλίτωσα, σώθηκα…». Βάλαμε τον υπέρμετρο εγωισμό μας πάνω απ’ όλα, κι εκείνος έκανε όπως «πρέπει» τη δουλειά που δεν μπορέσαμε να κάνουμε εμείς: τα έθαψε όλα και μας έβαλε να σηκώσουμε τα ποτήρια και να ευχηθούμε καλή χρονιά σε όλους τους άλλους εκτός από τους εαυτούς μας!

Ξεχάσαμε, όμως, πως πάντα τα Κυριακάτικα απογεύματα μέσα στα άδεια από κόσμο σπίτια είναι αυτά που πληγώνουν, που στοιχειώνουν τους ανθρώπους. Όπως, επίσης, ξεχνάμε πως η εβδομάδα έχει άλλες πέντε μέρες και ο χρόνος δώδεκα μήνες. Η ευτυχία και η δυστυχία δεν μετριούνται στην κλίμακα «Σ/Κ». Φοβηθήκαμε το μίσος και την απόρριψη, μια ζωή μας κατατρύχουν οι ενοχές. Οι ενοχές είναι που μας τρομάζουν. Πάντα οι άλλοι… Αυτοί είναι οι ενοχές μας…

Ας είναι όμως. Ας κοιμηθούμε. Ξημερώνει Δευτέρα κι ο κόσμος μας είναι στη θέση του. Μπορούμε να τον απολαύσουμε…

Κείμενο: Παναγιώτης Σπανός