Η νύχτα που σώπασαν οι άνθρωποι γιατί ούρλιαξε η ζωή…

 
«Αυτό που πονάει περισσότερο,
είναι το λίγο που σου δώσανε
για πολύ, και το πολύ σου
που μέτρησε για τίποτα.»

Τάσος Λειβαδίτης

 

Σούλι Σπανός 2Από πού ν’ αρχίσει και που να τελειώσει κανείς. Ξέρω, αδόκιμο το ξεκίνημα τούτης της γραφής. Όλα τα γραπτά από κάπου ξεκινούν και κάπου τελειώνουν…

Λόγια, εικόνες, αναμνήσεις. Τι δίνεις και τι παίρνεις. Τι έδωσες και τι πήρες. Η ζωή ένα συνεχές αλισβερίσι, ένα πολύχρωμο παζάρι γεμάτο στιγμές, κάποιες μοναδικές κι ανεπανάληπτες και κάποιες άλλες εξοβελισμένες στην πιο μακρινή εξορία του νου.

Όσοι ψάχνουν απαντήσεις στις μελωδίες και τους στίχους ενός τραγουδιού, σε μια παιδική ζωγραφιά -πόσο όμορφα και πόσο θαρραλέα ζωγραφίζουν τα παιδιά…- σε κάποιο ποίημα όπου, τέλος πάντων, ενυπάρχει συναίσθημα, είναι όλοι από «χέρι χαμένοι».

Μακάριοι και τυχεροί όλοι οι υπόλοιποι. Αυτοί, ντε, που βρίσκουν την αλήθεια τους στους αριθμούς, στα λογιστικά βιβλία, στη βολή τους -να βγει κι αυτός ο μήνας και να πάμε στον επόμενο, λες και η ζωή φτιάχτηκε ή μας δόθηκε για να την κάνουμε ένα απέραντο νεκροταφείο στιγμών!

Τα ουρλιαχτά της νύχτας, όμως, τρυπούν όλα τ’ αυτιά. Οι κουβέρτες που τυλίγουν τα κορμιά μας τα προστατεύουν από το κρύο, από τα ξεροβόρια και την υγρασία. Δεν μπορούν, όμως, να προστατεύσουν τις υπάρξεις μας από τις ενοχές και τις τύψεις για όσα κάναμε κι όσα δεν μπορέσαμε να κάνουμε. Η νύχτα, να ξέρετε, δεν κάνει διακρίσεις. Τα καμπανάκια της χτυπούν για όλους ανεξαιρέτως. Αν υπάρχει Θεός, η νύχτα είναι η δικαιοσύνη που ο υπέρτατος άρχοντας απονέμει απλόχερα.

Σούλι Σπανός 3Σωπαίνουμε τη νύχτα γιατί έτσι πρέπει. Η κούραση της ημέρας επιβάλλει τον ύπνο. Τα βλέφαρα πέφτουν σαν κουρτίνες που «κρύβουν» τα σπίτια μας αντί να τα φωτίζουν, αλλά οι κόρες των οφθαλμών μένουν ορθάνοιχτες –ο καθένας μας ξέρει πολύ καλά το γιατί- κι αν δεν το ξέρει αν μη τι άλλο το ψάχνει.

Οι άνθρωποι σωπαίνουν, πρέπει να σωπαίνουν, όταν η ζωή «ουρλιάζει», κι αυτό συμβαίνει μόνο τις νύχτες. Για όλους μας έχει υπάρξει μια τέτοια νύχτα, τουλάχιστον μια φορά σ’ αυτή τη ζωή. Ο καθένας μας το έχει αντιμετωπίσει διαφορετικά και βρήκε τις δικές του απαντήσεις

Τα ουρλιαχτά της νύχτας, λοιπόν, είναι τα ίδια τα ουρλιαχτά της ζωής… κι αυτής που ζήσαμε κι αυτής που δεν ζήσαμε!

Μακάριοι όλοι μας!

Κείμενο: Παναγιώτης Σπανός