«Πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το!» το τέλειο status!

 

zikos

Δεν με ενδιαφέρουν άλλα status που απλά τα χουν χώσει… μοιάζουν με υποκρισία που πίσω από αυτή κρύβονται όσοι ανεύθυνα σεργιανίζουν σφυρίζοντας στο διάβα του χρόνου.

Η αλήθεια είναι πως το διαδίκτυο έγινε ένας χώρος για όλα τα γούστα… που αβίαστα μπορούν οι περισσότεροι να εκφράζονται, χωρίς να τους καίγεται καρφί, αν όλες αυτές οι φανφάρες που διατυπώνονται, συνοδεύονται από αντιφατικές πράξεις στην αληθινή ζωή…

Η εποχή μας και κυρίως η φάση στο διαδίκτυο, θυμίζει λίγο από την ταινία του Ζήκου και την περίφημη σκηνή “Μαλώνεις ρε κοντέ;”… Το βλέπουμε καθημερινά σε φίλους, σε συγγενείς, σε συναδέλφους, σε πάσης φύσεως προφίλς! Ειδικά όταν πρόκειται για κοινωνικοπολιτικά σχόλια…

«Μαλώνεις ρε;» έλεγε ο Ζήκος στον κοντό και παράλληλα φώναζε «βαστάτε με!» Κάπως έτσι κατάντησαν οι σημερινοί νέοι, γέροι και παιδιά, που εκ του ασφαλούς το παίζουν «ιστορία», αλλά όταν πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να πράξουν τα αυτονόητα, τότε το παίζουν μάλλον… «γεωγραφία», δηλαδή τους ψάχνεις ή αναρωτιέσαι που είναι όλοι αυτοί τελικά ρε συ…

Το περιβόητο «δόγμα του σοκ» και οι αδίστακτες πολιτικές που αποδομούν χρόνια και χρόνια κοινωνίες σε αυτόν τον έρμο πλανήτη, γκρεμίζουν καθημερινότητες, υποβαθμίζουν σε μια νύχτα ζωές, κάνουν και τους ανθρώπους τελικά να ξεγυμνώνονται, να ζουν ταραγμένοι στην πλάνη τους και εγωιστικά σε έναν κόσμο που απλά φαντάζονται ή θα θελαν να τους τον φτιάξει κάποιος με ένα μαγικό ραβδί, χωρίς οι ίδιοι να κουνήσουν ούτε το μικρό τους το δαχτυλάκι!

zikos 2Η ίδια η φύση του ανθρώπου που προκαλεί λαίμαργα συναισθήματα, κάνει τους πολλούς να κλείνουν τα μάτια στην μία και μοναδική αλήθεια, που σκούζει πως κανείς άλλος δεν ευθύνεται πλην από εμάς τους ίδιους για ό,τι βιώνουμε, για ό,τι μας συμβαίνει, για όποια δοκιμασία περνάμε σε σχέση με το κοινωνικό σύνολο! Κανένα κόμμα, κανένας πολιτικός, καμία τηλεόραση, καμία γκρίζα φυλλάδα, κανένας άμοιρος γείτονας, κανένας «βισματίας» διπλανός δεν σου φταίει μεγάλε…

Το περιβόητο «δόγμα του σοκ» και οι απάνθρωπες πολιτικές που εφαρμόστηκαν, τελικά δημιούργησαν περισσότερες οχλοβοές, παχιές κριτικές από ανήμπορους ανθρώπους να αντιδράσουν, ξεφωνητά και φαρμακερές κριτικές από ανθρώπους που δεν θα έδιναν ούτε το πυρετό τους για ένα κοινό καλό, για μια παλλινόρθωση, για μια αναγέννηση του πνεύματος, για έναν καλύτερο κόσμο που απλά φαντάζονταν να είχαν απάνω στην δυσκολία τους… Γιατί όλοι αυτοί βλέπετε που αναζητούν τις ευθύνες αλλού, δεν έπεσαν ποτέ στην φωτιά για να σώσουν τον ίδιο τους τον εαυτό! Αν πέφταμε στις φλόγες θα είχε μυρίσει η τσίκνα!

Αυτές οι αδίστακτες πολιτικές περισσότερο μας ξεμπρόστιασαν, παρά μας δίδαξαν, πως το να είσαι άνθρωπος είναι και η λύση στην εξίσωση που μας έχει φέρει μπροστά στη μούρη μας η ζωή… Αυτές οι αδίστακτες πολιτικές που είναι παγκόσμιο φαινόμενο, περισσότερο ώθησαν τον κόσμο να ξεσπάει στο διαδίκτυο κρυμμένοι πίσω από έναν υπολογιστή, παρά να σηκώσουν τα μανίκια τους και να εργαστούν για έναν καλύτερο κόσμο!

Είναι πιο τίμιο, λοιπόν, αντί να σκύψουμε να πιάσουμε μια πέτρα για να λιθοβολήσουμε τον διπλανό, τον πολιτικό, το σύστημα, τον οποιονδήποτε, να σκύψουμε να πιάσουμε ένα αυγό και να αρχίσουμε να το κουρεύουμε - που λέει και λαϊκή σοφία - αντί να γράφουμε φαρμακερά status κάθε φορά που νιώθουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο ή να επιρρίψουμε ευθύνες αλλού… να προσπαθούμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να επιχειρούμε να αλλάξουμε τον ίδιο μας τον εαυτό…

Μεγαλύτερο αποτέλεσμα θα έφερνε όλο αυτό για να γίνουμε μια κοινωνία ολίγον πιο δραστήρια … ολίγον πιο υπεύθυνη, που σέβεται τον πολιτισμό της, που σέβεται όλα όσα κατάφερε να ξεπεράσει! Πάνω από κόμματα, από κασκόλς, από χρώματα και άλλου είδους φανατισμούς!

zikos 3«Μαλώνεις ρε;» έλεγε ο Ζήκος στον κοντό, αλλά φώναζε να τον βαστάξουν… «Μαλώνετε ρε πολιτικοί και τσαρλατάνοι τροϊκανοί και καναλάρχες;» λένε καθημερινά οι πολίτες από το διαδίκτυο ανάλογα με τα συμφέροντα τους, αλλά ψιθυρίζουν στην οθόνη του υπολογιστή ή στον καναπέ τους, να τους βαστάξουν, όπως τον Ζήκο στην ταινία! Πολλοί είναι αυτοί που συνεχίζουν να υποτιμούν την νοημοσύνη τους, αντί να παραδεχτούν πως εκείνοι, που κράζουν κάθε φορά, είναι οι μόνοι νομιμοποιημένοι τελικά, αφού είναι κυριολεκτικά και τυπικά εκλεγμένοι από τους ίδιους!

Για να μην αμφισβητήσει, δηλαδή, κάποιος τον εαυτό του, αμφισβητεί με ευκολία την ίδια τη δημοκρατία, τώρα που αυτή η δημοκρατία τους δοκιμάζει και τους καλεί να φέρονται υπεύθυνα, τους καλεί να βρουν τις λύσεις!

Λένε ότι στο γκρίζο απαντάς με χρώμα, στο ψέμα με αλήθεια, στη φαντασία με ρεαλισμό, στη σκόπιμη σοβαροφάνεια με καυστικό χιούμορ και σε αυτούς που σκύβουν να πιάσουν ως αναμάρτητοι μια πέτρα για να λιθοβολήσουν τον διπλανό τους, τους λες «πιάσ’ το αυγό και κούρευ’ το, ρε μεγάλε!»

Το δύσκολο δεν είναι να βγάλεις από μέσα σου θυμό, αλλά αγάπη, δύσκολο δεν είναι να πάρεις αλλά να δώσεις λίγο χρόνο στον διπλανό σου που τον έχει ανάγκη! Το δύσκολο δεν είναι κράξεις, αλλά να τα χώσεις στον εαυτό σου για όλα αυτά που δεν έκανες! Το δύσκολο δεν είναι να είσαι ανεύθυνος και να περνάς καλά ακόμα και αν δίπλα σου κάποιος πεθαίνει, αλλά «να αγαπάς την ευθύνη» όπως έλεγε και ο Καζαντζάκης και να ξέρεις πως για όλα εγώ ο ίδιος φταίω! Το δύσκολο δεν είναι να πεις δεν πληρώνω, αλλά να πληρώσεις φόρα και αντρίκια, για να θυμάσαι τον λογαριασμό και να είσαι περισσότερο προσεκτικός την επόμενη φορά …

Κείμενο: Τίμος Σταμάτης

 

 
 

team