ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΕΣΟ

 

Όπως στις ξεχωριστές, πολύ μεγάλες αγάπες δε χωρούν συχνά λόγια κι ευφυολογήματα, έτσι φαντάζει, αρχικά, το ίδιο ακατόρθωτο να γράψει κάποιος μερικές αράδες για όλο αυτό που λέγεται ραδιόφωνο και που σήμερα, 13 Φεβρουαρίου, γιορτάζει κι εκείνο, με τη σειρά του, τη δική του παγκόσμια ημέρα. Γιατί;

παγκόσμια ημέρα ραδιοφωνίας 1Γιατί είναι από μόνο του μία μεγάλη αγάπη, ένα ξεχωριστό, πρωτόγνωρο πάθος, ένας πόλος έλξης που, έτσι κι έχεις το μικρόβιο ή το κολλήσεις, είναι μαθηματικά βέβαιο πως δε θα σε αφήσει εκείνο να ξεγλιστρήσεις. Και δεν έχει καμία απολύτως σημασία σε ποια μεριά βρίσκεσαι, σε σχέση με τα μηνύματα που εξωτερικεύονται. Είτε ως πομπός-παραγωγός είτε ως δέκτης-ακροατής, από ένα σημείο κι έπειτα είναι το ίδιο και το αυτό. Σε τραβάει κι εσύ αδυνατείς ν’ αντισταθείς στον πειρασμό. Όπως είχε επισημάνει ο Όσκαρ Ουάιλντ στο Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ, «ο μόνος τρόπος για ν’ απαλλαγείς από τον πειρασμό, είναι να ενδώσεις σε αυτόν». Άλλωστε, αν δεν ίσχυε το παραπάνω, δε θα είχε και λόγο ύπαρξης ούτε το εγχείρημα από του οποίου το site διαβάζετε το παρόν κείμενο, το Alma Radio.

Στα μάτια μου, ανέκαθεν, αποτελούσε το μέσο που στέκεται εγγύτερα στον άνθρωπο του σήμερα, είτε κριθεί σε ενημερωτική βάση είτε σε ψυχαγωγική. Δεν ακολουθεί την τακτική βομβαρδισμού του δέκτη, όπως η τηλεόραση, ούτε «στήνει» καταστάσεις με την ίδια συχνότητα κι ευκολία, σε μια προσπάθεια να προσελκύσει περισσότερο κόσμο. Είναι πιο άμεσο από τα γραπτά - εφημερίδες, περιοδικά και βιβλία - διότι ο λόγος του εκάστοτε παραγωγού συνοδεύεται αναγκαστικά από το μοναδικό του ηχόχρωμα, τη χροιά του. Πρόκειται για το μέσο που «χτίζει» γέφυρες επικοινωνίας ανάμεσα σε παραγωγούς και ακροατές, οι οποίοι μετά από ένα χρονικό διάστημα αποκτούν σχεδόν προσωπική σχέση, ακόμη κι αν δεν έχουν γνωριστεί εν τοις πράγμασι. Διαμορφώνεται μία αλληλεπίδραση μοναδική, μακράν πιο γοητευτική, αληθινή κι ενδιαφέρουσα απ’ όσες φτιάχνονται στα πλαίσια των σύγχρονων μορφών δικτύωσης με τις ευλογίες της τεχνολογικής εξέλιξης. Γι’ αυτό και όσο περνούν τα χρόνια, δεδομένου ότι η δύναμη της εικόνας δεν έχει παύσει στιγμή να γιγαντώνεται, εμείς οι aficionados του ραδιοφώνου συχνά καταντούμε από νοσταλγικοί - ρομαντικοί ως και γραφικοί, όποτε καλούμαστε να το σχολιάσουμε.

Για τις προηγούμενες γενιές, το ραδιόφωνο ήταν - και για ένα μέρος παραμένει - τρόπος ζωής, κάτι πολύ παραπάνω από μία συνήθεια, από ένα χόμπυ, από ένα ερέθισμα της ακοής κι από μια συντροφιά στο σπίτι, στο χώρο εργασίας, στο αυτοκίνητο, οπουδήποτε. Οι γενιές αυτές έχουν στιγμές συνδεδεμένες μαζί του, αναμνήσεις ολόκληρες στις οποίες το ραδιόφωνο δεν ήταν ένας απλός κομπάρσος. Ανάλογα την εποχή και τον τόπο, ήταν από ευχάριστη συντροφιά ως και το μοναδικό, πλην αναγκαίο μέσο, για πληροφόρηση ή ο ψυχαγωγικός πρωταγωνιστής.

Όσον αφορά στη σημερινή γενιά, βρίσκεται σε εξέλιξη το στοίχημα εάν το μέσο αυτό θα καταφέρει να επιβιώσει και να κρατήσει το ακροατήριό του, εν μέσω αγωνιώδους προσπάθειας να το εμπλουτίσει με νεανικό κοινό, ή θα περάσει σταδιακά στο στάδιο της λήθης, νικημένο, πια, από την εικόνα και ό,τι τη συνοδεύει.

Είναι ένα στοίχημα στο οποίο ως Alma Radio λαμβάνουμε μέρος συνειδητά και με ξεκάθαρη θέση. Το ραδιόφωνο οφείλει να συνεχίσει να υπάρχει και να συνοδεύει σ’ όλες τις ώρες και μέρες οποιονδήποτε το χρειάζεται ή το επιθυμεί ή τύχει να συντονιστεί. Κάθε άνθρωπο που το έχει λατρέψει και δεν αντέχει να το στερηθεί, όπως και κάθε άλλον που τώρα σιγά σιγά το ανακαλύπτει. Χωρίς στενά όρια, δίχως καλούπια ή άλλους περιττούς περιορισμούς για να λειτουργούν όλα στο βωμό του politically correct και του στείρου – δήθεν - επαγγελματισμού, αλλά με τον κάθε παραγωγό να δίνει την προσωπική του νότα τις ώρες που βρίσκεται στον διαδικτυακό αέρα, να φέρεται και να εκφράζεται ελεύθερα ως μονάδα. Κι όλο αυτό, στην αγκαλιά ενός ευρύτερου συνόλου, ποικιλόμορφου και πολυσχιδούς, που πορεύεται με κοινό παρονομαστή την τρέλα για το ραδιόφωνο.

Από τα αειθαλή, μπαρουτοκαπνισμένα ποτενσιόμετρα ως τις υπερσύγχρονες κονσόλες και τα πυκνωτικά μικρόφωνα, η ουσία παραμένει η αυτή. Είναι κάτι παραπάνω από ένα μέσο. Είναι κομμάτι της ζωής μας, τοποθετημένο σε περίοπτη θέση, που συνεχίζει να μας χαρίζει σκιρτήματα ευτυχίας και ολοκλήρωσης κάθε φορά που ερχόμαστε σε επαφή μαζί του.

Παναγιώτης - Κάρολος Άλγκινγ

 

 

 
 

page 2