Ο τελευταίος συμβιβασμός… (το βαλς της χαμένης άνοιξης)

 

Θεατρικές παραστάσεις, ταινίες, βιβλία, μουσικές, κάποια ταξίδια ίσως… Τι άλλο θα μπορούσε να έχει στη διάθεσή του ένας άνθρωπος για ν’ ανοίξει τους ορίζοντες του; Τι αναζητά κανείς απ’ όλες αυτές τις ευγενείς, αν μη τι άλλο, δραστηριότητες; Το νόημα της ζωής, τις αξίες της θα πει κάποιος υποψιασμένος. Δεν ξέρω αν είναι έτσι, και δεν είμαι ο καταλληλότερος άνθρωπος ν’ απαντήσω σ’ αυτά τα ερωτήματα…

τελευταίος συμβιβασμος 3Ξεκινάω τη μέρα μου πολύ απλά: καθαρίζω το γραφείο μου από τις σκόνες, πλένω τα λίγα πιάτα που βρίσκονται στον νεροχύτη μου, φτιάχνω τον καφέ μου, καπνίζω κάμποσα τσιγάρα, ανοίγω τον υπολογιστή κι αρχίζω την εσωτερική αναζήτηση.

Από τα πια απλά ερωτήματα, όπως το «τι θα γράψω σήμερα και γιατί», μέχρι τα πιο σύνθετα που όλα μαζί οικοδομούν ένα πελώριο «γιατί» -στόμα να ‘χε να μιλούσε ο δύσμοιρος ο υπολογιστής μου. Χτυπώ με μανία τα πλήκτρα, γράφω, σβήνω, ξαναγράφω και ξανασβήνω, βρίζοντας όλους τους θεούς και τους δαίμονες της σύγχρονης τεχνολογίας, όλα τα προγράμματα κι όλους όσοι επηρέασαν ποικιλοτρόπως την όποια σκέψη διαθέτω.

Και ξαφνικά, σαν από μηχανής θεοί, έρχονται στο μυαλό μου όλοι οι συμβιβασμοί –και αυτοί που έκανα και όσοι έπρεπε να υποστώ εξ ανάγκης. Όλοι! Από τον πιο απλό μέχρι τον πλέον σύνθετο και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι οι απλοί είναι αυτοί που πονούν περισσότερο, καθώς οι σύνθετοι υποκύπτουν και λίγο στην λογική του «ότι δεν λύνεται, κόβεται», πράγμα που σημαίνει ότι αρπάζει κανείς το μαχαίρι της λογικής και πετσοκόβει το σύμπαν του σε μερικά μόνο δευτερόλεπτα!

Να εξηγηθώ προτού προχωρήσω: δεν έχω καμία τυπική υποχρέωση ή δέσμευση να γράφω καθημερινά κι ευτυχώς που συμβαίνει αυτό! Το κάνω επειδή το θέλω, κι επειδή βρίσκω μια διαφυγή που πολλές φορές την ονομάζω «έξοδο κινδύνου». Μια διαφυγή από το κάθε τι που κατατρώει τα σωθικά μου και μια «έξοδο κινδύνου» απ’ ότι καθορίζει την καθημερινότητά μου, σ’ αυτούς τους πολύ δύσκολους μήνες της ανεργίας και της απομόνωσης –την κάθε μορφή απομόνωσης!

Το γράψιμο είναι η εξωτερίκευση μιας καθαρά εσωτερικής διεργασίας που περιλαμβάνει πολλές παραμέτρους: από την αυτοκριτική μέχρι την απόγνωση στην οποία μπορεί να βρεθεί ο καθένας μας, όσο καλά οριοθετημένος κι αν είναι ή νιώθει. Υπάρχουν, ωστόσο, και οι εξωτερικές δυνάμεις που μπορούν να ωθήσουν τον οποιονδήποτε να αποτυπώσει τις σκέψεις του σ’ ένα αρχείο word –λίγοι ρομαντικοί επιμένουν ακόμα στο χαρτί και το στυλό. Ας δεχθούμε ότι αυτές οι εξωτερικές δυνάμεις ονομάζονται «έμπνευση».

Κάπως έτσι λοιπόν κι εγώ γράφω για μια χαμένη άνοιξη, με διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά ή για κάποιους συμβιβασμούς στους οποίους υπέκυψα, αν και θεωρώ τον εαυτό μου τόσο δυνατό ώστε να μπορώ να κλωτσήσω την καρδάρα με το γάλα και ταυτόχρονα τόσο κουτό ώστε να μπορώ να αποδεχθώ καλοσερβιρισμένες αλήθειες, τις αλήθειες των άλλων. Από την άλλη και το πιο παιδαριώδες ψέμα, η πιο αστεία δικαιολογία μπορούν να γίνουν σεβαστά, εφ’ όσον βέβαια έχουν μια στοιχειώδη βάση τεκμηρίωσης!

τελευταίος συμβιβασμος 4Γι αυτό, λοιπόν, αν ήμουν μουσικός, θα έγραφα ένα βαλς για όλα αυτά…

Αν ήμουν ποιητής, θα σκάρωνα ένα έμμετρο…

Αν ήμουν πεζογράφος, θα έγραφα για όλα όσα έζησα χωρίς αύριο…

Αν ήμουν ζωγράφος ή γλύπτης θα αποτύπωνα με τον πιο παραστατικό τρόπο την αλήθεια μου…

Τέλος, αν ήμουν σκηνοθέτης, σεναριογράφος ή θεατρικός συγγραφέας η προσέγγιση και τα κείμενά μου θα τσάκιζαν κόκκαλα…

Δυστυχώς, δεν είμαι τίποτε απ’ όλα αυτά. Ένα καλοκουρδισμένο ρομπότ είμαι που έχασε -για λίγο θέλω να πιστεύω- τον καλά συγχρονισμένο τρόπο ζωής του και περιμένει ένα τηλεφώνημα για μια θέση εργασίας, οποιαδήποτε θέση ή για ένα θαύμα που θ’ αλλάξει τη μίζερη σήμερα ζωή μου.

Κατ’ επέκταση των παραπάνω είμαι ένας άνθρωπος του λεγόμενου μέσου όρου, που μπορεί ωστόσο να βάλει στη σειρά πέντε λέξεις και να φτιάξει μια πρόταση, μια παράγραφο, ένα κείμενο μικρό ή μεγάλο για να πει αυτά που θέλει κάθε φορά!

Είμαι ένας 45άρης με συγκεκριμένες εμπειρίες, παραστάσεις, εικόνες και προσλαμβάνουσες από τη ζωή, με κάποια κολλήματα και έναν εσωτερικό κόσμο που παραπαίει ώσπου να επικρατήσει η λογική έναντι των ψευδαισθήσεων.

Και γιατί απολογούμαι/παραπονιέμαι; Δεν συμβαίνει μήτε το ένα μήτε το άλλο. Απλώς δεν είχα τι να γράψω και χθες το πρωί θυμήθηκα τον τελευταίο συμβιβασμό μου και κάμποσες χαμένες Άνοιξες…

Τελικά, η ζωή πολλές φορές μοιάζει να είναι τόσο απλή –γι αυτό, ίσως, και να τη θεωρούν ωραία. Θέατρο, κινηματογράφος, διάβασμα, μουσική και ταξίδια για κάποιους είναι το αλάτι και τα καρυκεύματα αυτής της ζωής, τα οποία ωστόσο σύμφωνα με πολλούς αδαείς, όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος πρέπει να καταναλώνει όλο και λιγότερο, αν θέλει να ζήσει μακάριος και απροβλημάτιστος και να τυλίγεται στα σκεπάσματά του σαν να μην πέρασε μια ακόμη μέρα.

Και τι ζήτησα ο ανόητος; Ένα βαλς κι ας μην ήξερα να το χορεύω. Τουλάχιστον τώρα σιγουρεύτηκα ότι δεν θα το μάθω ποτέ. Ιδού ο τελευταίος συμβιβασμός…

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Το βαλς της ζωής (Αναστασία Μουτσάτσου)

Κείμενο: Παναγιώτης Σπανός

 

 

 
 

page 2