Είμαι εγώ και είμαι καλά ..

 

είμαι εγώ και είμαι καλά 2Σιωπώ εκκωφαντικά και μιλάω άλλοτε ψιθυριστά κι άλλοτε ουρλιάζοντας. Μπορώ να τα κάνω και τα δύο ταυτόχρονα: να σιωπώ για όλα όσα δεν θέλω ή δεν πρέπει να μιλήσω και να μιλώ για όλα αυτά που βλέπω γύρω μου και με πνίγουν.

Δεν είμαι ο Καζαντζάκης ή ο Μπέκετ, ο Καβάφης ή ο Πόε, ο Μάρκες ή ο Μίσσιος. Μακάρι να ήμουν έστω και μια λέξη απ’ όλες όσες έγραψαν όλοι αυτοί κι άλλοι τόσοι ακόμα -κάπως αλλιώς θα τα έγραφα τα πράγματα.

Όμως, είμαι εγώ και είμαι καλά!

Η σιωπή μου είναι το δικαίωμα που παραχωρώ στους ανθρώπους μου να αποφασίζουν με καθαρό μυαλό και αναλλοίωτη τη συνείδησή τους για τις ζωές τους.

Η φωνή μου είναι η μόνη δύναμη που διαθέτω για να βάλω κι εγώ ένα λιθαράκι μήπως κι αλλάξει έστω και λίγο αυτός ο σάπιος κόσμος.

Η σιωπή μου είναι χωμένη στα βιβλία που αγαπώ να διαβάζω ξανά και ξανά, αλλά και σε αυτά που περιμένουν τη σειρά τους για να τα ψηλαφίσω με τα ακροδάχτυλά μου.

Η λαλιά μου βγαίνει μέσα από τις μελωδίες και τους στίχους των τραγουδιών που ακούω, όταν θέλω να «φύγω» από τη ματαιότητα της μέρας μου ή να «πνίξω» τους φόβους και τις απογοητεύσεις μου.

Η σιωπή μου είναι κρυμμένη μέσα στα ταξίδια που έκανα και σ’ αυτά που θέλω να κάνω, μακρινά ή μη.

Τα λόγια μου έρχονται μέσα από τα βάθη των αιώνων και από τις διδαχές των δασκάλων μου, ζωντανών και νεκρών.

Η σιωπή μου βασιλεύει μέσα ή γύρω από το στόμα κάθε συνανθρώπου που έχει πράγματα να πει, αλλά τα χείλη του τρέμουν ακόμα και να ψελλίσουν την αλήθεια.

Μιλώ πάντα, προσπαθώ τουλάχιστον, για το άδικο και την κακία των ανθρώπων. για όλες εκείνες τις ιδέες που με προσανατολίζουν προς έναν κόσμο περισσότερο ανεκτό και ανεκτικό στην ανθρώπινη διαφορετικότητα.

Είμαι εγώ και είμαι καλά, έστω κι αν δεν είμαι αναμάρτητος ή αλάνθαστος –άλλωστε τι θα ήταν ένας κόσμος χωρίς την αμαρτία ή το λάθος; Η ιστορία μου, η πορεία μου σ’ αυτή τη ζωή δεν έχει να προσφέρει πολλά ούτε στους πολλούς ούτε στους λίγους, είναι όμως φυλακτά πολύτιμα για μένα και γι αυτά θα εξακολουθώ να γράφω!

Τα… τραύματά μου είναι τα παράσημα μιας καθημερινής μάχης για επιβίωση και μια καλύτερη ζωή, μια ζωή που θα χωράει τα όνειρα και δεν θα τα μετατρέπει σε τέφρα από νεκρές επιθυμίες που τη σκορπίζουν στη θάλασσα οι τεθλιμμένοι συγγενείς.

Ναι, είμαι εγώ και είμαι καλά.

Στα ξενύχτια μου συνηθίζω να κάνω μικρούς απολογισμούς και στον ύπνο μου πολλές φορές βλέπω όσους και όσες πρέπει να νεκραναστήσω κάθε φορά, ανάλογα με την περίσταση, για να τους έχω κοντά μου έστω και για ένα λεπτό.

Στα φλιτζάνια που πίνω τον καφέ μου οι φουσκάλες μοιάζουν με ψαρόβαρκες που αργά ή γρήγορα θα τις καταπιεί η μανιασμένη θάλασσα της λήθης και της αλήθειας, της αλήθειας των άλλων. Ο καπνός του τσιγάρου που εκπνέω, είναι τα σήματα Μορς που εκπέμπει ένα μυαλό που ταξιδεύει, πότε εδώ και πότε εκεί.

Όμως, μέσα σε όλη αυτή την τρέλα των καιρών, είμαι εγώ και είμαι καλά. Ενταγμένος στην κοινωνία και οριοθετημένος από τους νόμους των θεών και των ανθρώπων. Τίποτε(;) δεν μπορεί να με βγάλει από τη βολή μου, από τα σύνορα που χάραξα και μέσα στα οποία θέλω (και πρέπει) να κινηθεί η ύπαρξή μου –τα ταξίδια, οι μικρές αποδράσεις είναι εκτός κανόνα γιατί πάντα ο άνθρωπος επιστρέφει στη βάση του. Οι αναζητήσεις μου εξαντλούνται πλέον μέχρι εκεί που φτάνουν οι δυνατότητές μου –για κάθε άνθρωπο φτάνει μοιραία η στιγμή που μετράει σωστά το μπόι του. Οι Χίμαιρες και οι ανεμόμυλοι ήταν, είναι και θα παραμείνουν γεννήματα της φαντασίας. Καλή είναι η φαντασία, δεν λέω, αλλά φτιάχνει τα πράγματα όπως τα θέλει εκείνη, κι αυτό δεν είναι πρέπον!

Τελικά, ναι, είμαι εγώ και είμαι καλά. Ή μήπως όχι;

 

 

 
 

page 2