«…εδώ είναι του Σπανούλη»!

Κατ’ αρχήν ας εξηγήσω την επιλογή μου να «σκεπάσω» τη στήλη μου με τον γενικό τίτλο «βρε, δεν είναι εδώ το Σούλι…». Ως γνωστόν πρόκειται για στίχο του αείμνηστου Μανώλη Ρασούλη από το «Πότε βούδας, πότε Κούδας», το οποίο μελοποίησε ο Πέτρος Βαγιόπουλος και ερμήνευσε ο αξέχαστος Νίκος Παπάζογλου –πρόκειται για το τελευταίο σοβαρό (ίσως και το μοναδικό, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα) τσιφτετέλι του ελληνικού εντεχνο-λαϊκού πενταγράμμου.

Ο στίχος κλείνει έτσι «…εδώ είναι του Ρασούλη». Ευλογώντας, λοιπόν, τα γένια μου (καθ’ ότι Σπανός μόνο κατ’ επώνυμον) μετατρέπω τον στίχο ως εξής: «… εδώ είναι του Σπανούλη» -προς Θεού, όχι του Βασίλη, του γνωστού αστέρα της καλαθόσφαιρας.

Κατά δεύτερον, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων και χωρίς να θεωρηθώ ελιτιστής, εξηγούμαι: απαγορεύεται η είσοδος σε μαλάκες, ηλίθιους, γκαντέμηδες, προβοκάτορες και άλλα άνθη και φρούτα του πλούσιου νεοελληνικού… αγρού! Γιατί; Μα για τον απλούστατο λόγο ότι λίγο απ’ όλα αυτά, είμαι και του λόγου μου. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζομαι αναγνώστες έξυπνους, σοβαρούς, τυχερούς και αγνούς ιδεολόγους. Αναγνώστες, δηλαδή, που θα «απογειώνουν» τα γραφτά μου (sic) –να βγαίνει και το μεροκαματάκι από τα «κλικ».

Τι θα κουβεντιάζουμε σε αυτή εδώ την πιάτσα του Almaradio.Fm; Αυτό είναι ένα ερώτημα που με απασχόλησε σοβαρά από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο λούκι, και ακόμα δεν έχω καταφέρει να το απαντήσω. Ας κάνω λοιπόν, μαζί σας μια ψιλοσοβαρή προσπάθεια.

Ψοφάω για Ιστορία, κυρίως Νεότερη και Σύγχρονη Ελληνική, με ιδιαίτερη έμφαση στην πολιτική και κοινωνική ιστορία της περιόδου 1909-1974 (Κίνημα αξιωματικών στο Γουδί-Μεταπολίτευση). Μεγάλες μου, δε, αδυναμίες η οκταετία 1914-1922 (Εθνικός Διχασμός και Μικρασιατική Καταστροφή) και η δεκαπενταετία 1936-1949 (Μεταξική δικτατορία, Ελληνοϊταλικός Πόλεμος, Γερμανική εισβολή, τριπλή κατοχή, Αντίσταση, Δεκέμβριος, Βάρκιζα, Εμφύλιος Πόλεμος).

Μιλάμε για αληθινή ήττα, διότι πρώτον δεν είμαι και ο πλέον… ψύχραιμος, παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια έχω στρογγυλέψει κάποιες γωνίες μου, και δεύτερον, διότι δεν είμαι Ιστορικός αλλά ένας αγνός, ίσως και ανάξιος -κατά τον Καββαδία- εραστής της κορυφαίας των Κοινωνικών Επιστημών.

Επίσης, πεθαίνω για τις Πολιτικές Επιστήμες –τις επιστήμες και το τονίζω! Σοσιαλισμός, φιλελευθερισμός, νέο-φιλελευθερισμός (που είναι και της μόδας τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, αλλά δεν το πάω παραπέρα), πολιτειακά συστήματα και συστήματα διακυβέρνησης κ.α. Αριστοτέλης, Πλάτωνας, Μακιαβέλι, Χόμπς, Ρουσώ, Μαρξ, Έγκελς, Πουλαντζάς, Κονδύλης (να θυμηθούμε και δύο σπουδαίους Έλληνες ογκόλιθους της διανόησης), τυχαία επιλογή από μια… βιβλιοθήκη χιλιάδων τίτλων, και δεν εννοώ τη δική μου ασφαλώς. Πολιτικές Επιστήμες, λοιπόν, στα… σύνορα με την Πολιτική Φιλοσοφία. Μαγεία για τους μυημένους, σωστή κατάρα για τα κομματόσκυλα που ασχολούνται με όλα αυτά μόνο και μόνο για να καταλήξουν να ευτελίζουν κάθε έννοια και όρο.

Λογοτεχνία, αλλοίμονο! Παπαδιαμάντης, Ροΐδης, Καζαντζάκης, Πόε, Μάρκες και τόσοι κι ακόμα περισσότεροι μάστορες του λόγου και των γραπτών εικόνων. Για το Θεό, όχι Κοέλο, και μακριά από τα τσιτάτα μιας χρήσεως. Αυτά, ντε, που ανεβάζει ο κάθε πικραμένος/η στη σελίδα του στο Facebook για να αρπάξει το like, ίσως και κάποιο μήνυμα για… τσάι και συμπάθεια στο inbox του/της!

Θα αναρωτηθεί κανείς: «μόνο γι αυτά θα συζητάμε ρε φίλε;» Ξέρω κι εγώ; Αέρα μπανά που λέγανε κι οι παλιοί μαχαλόμαγκες, οι μαχαιροβγάλτες κι οι αγαπητικοί της Τρούμπας.

Να, είδατε; Το ρετρό. Λατρεύω το ρετρό. Για εκείνες τις παλιές γειτονιές που μοσκοβολούσαν βασιλικό κι ασβέστη. Αρα, λοιπόν, την επόμενη φορά θα μιλήσουμε για τις παλιές γειτονιές μου. Εκεί που έμαθα ποδόσφαιρο κι έπαιξα μακριά γαϊδούρα. Εκεί που πήδηξα φωτιές του Αι Γιάννη του Καψά. καλοκαίρι, θαρρώ, είναι η γιορτή του. Ακριβώς όπως το ‘λεγε ο Μητροπάνος: «ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές/του Αι Γιάννη αχ πόσα ξέρεις και μου λες…»

Εις το επανιδείν…

 

 
 

page 2