Είναι όμορφη η ζωή, αδελφέ μου…

 

souli 21 3Ανυπέρβλητα ιερή και τρομακτικά μοναχική η στιγμή της μεγάλης απόφασης, η στιγμή εκείνη που κόβεις με το σπαθί σου τον γόρδιο δεσμό με το παρελθόν και επιλέγεις να αναμετρηθείς με το μέλλον σου και ό,τι αυτό περιλαμβάνει. Είναι η στιγμή που αναπτύσσονται μέσα σου τόσες και τέτοιες δυνάμεις που κι εσύ ο ίδιος ακόμα δεν γνώριζες ότι τις διαθέτεις.

Βλέπεις πλέον τα πράγματα υπό άλλο πρίσμα. περνάει από μπροστά σου όλη σου η ζωή σαν ταινία με τις καλές και τις κακές σκηνές της, κι εσύ σαν σινεφίλ σε θερινό σινεμά απλά απολαμβάνεις τη βραδιά. Δεν υπάρχουν παραμορφωτικοί καθρέπτες εκείνη τη στιγμή παρά μόνο η πραγματικότητα.

Δεν είσαι μόνος και το ξέρεις. κάπου στη διαδρομή, κάποιος άλλος άνθρωπος σε περιμένει να μοιραστείτε τα πιο βαθιά μυστικά σας. να γλείψετε ο ένας τις πληγές του άλλου και να φτιάξετε έναν νέο μικρόκοσμο πολύ πιο όμορφο από τον προηγούμενο. Έναν μικρόκοσμο εντελώς δικό σας και απαλλαγμένο από κάθε τι το περιττό…

Το τυχαίο, αυτό το ιδιαίτερο αλάτι που νοστιμίζει τις ζωές μας, είναι πάντα εδώ, ακόμα κι όταν αγνοείς τη γεύση του για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Άνοιξε τις χούφτες σου, άρπαξέ το, κάντο δικό σου και πορεύσου μ’ αυτό για όσο... Λίγα πράγματα μπορούν να κάνουν αληθινά ευτυχισμένο τον άνθρωπο, κυρίως όσο αυτός μεγαλώνει!

Το ξέρω, χρειάζεται ψυχικό σθένος για να ξεκόψεις από το παλιό και πλέρια τόλμη για να δοκιμάσεις το καινούργιο. η ηλικία είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια να ξέρεις, καθώς ο άνθρωπος όσο ζει δοκιμάζει καινούργια πράγματα. και πληγώνει και πληγώνεται. και αλλάζει και τον αλλάζουν πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις. και μαθαίνει και δεν τον μαθαίνουν.

Έτσι είναι η ζωή αδελφέ μου: απρόβλεπτη, πανούργα, ραδιούργα και αδυσώπητη αλλά και πολύ πολύ όμορφη τελικά. Μην της κλείνεις την πόρτα. Άφησέ την ν’ αναπνεύσει βαθιά μέσα από τα πνευμόνια σου. Δώσ’ της ένταση και ρυθμό μέσα από την καρδιά σου. Κάνε τη να χαμογελάσει, μέσα από τα δικά σου χείλη και φώτισέ την με την αύρα του προσώπου σου. Πάρε τους χυμούς της, όποια γεύση κι αν έχουν, και πιες τους μέχρι και την τελευταία σταγόνα. Κι αν κάποια στιγμή πεις «έσκασα πια και αποσύρομαι…» δίκιο θα ‘χεις εδώ που τα λέμε. Αλλά να σκάσεις πρώτα…

Κάποιες στιγμές σε νιώθω αδελφέ μου, σε καταλαβαίνω! Βλέπω την κούραση στα μάτια σου. Βλέπω τις ρυτίδες του προσώπου σου να πολλαπλασιάζονται… Πίκρες, απογοητεύσεις και προβλήματα της καθημερινότητας αλλά και όμορφες αναμνήσεις και στιγμές συνωστίζονται στο θυμικό σου και κάνουν τη μέρα σου κάποιες φορές «βαριά κι αφόρητη» που έλεγε κι εκείνο το παλιό ρεμπέτικο τραγούδι. Υπάρχει λύση. Βάλε όσα πρέπει στο δισάκι σου, τα απολύτως απαραίτητα δηλαδή, και γίνε περιπατητής. Περπάτα στους δρόμους που ανοίγονται μπροστά σου. Αυτό το ένα χαμόγελο που θα αντικρίσεις, θα είναι αρκετό…

Εν τέλει «η ζωή είναι δώρο που μας δίνεται μια φορά, άπαξ που λένε» κι έχουμε χρέος να τη ζήσουμε γιατί «είναι όμορφη… αδελφέ μου».

Κείμενο: Παναγιώτης Σπανός

*Δάνειος ο τίτλος του πονήματος αυτού από το ομότιτλο μυθιστόρημα του αείμνηστου Ναζίμ Χικμέτ.