Μάνος Ελευθερίου, εκτός απο σπουδαίος λογοτέχνης... υπήρξε ενας μανιώδης συλλέκτης

 

Μάνος Ελευθερίου 1Ήταν περίπου ένας χρόνος πριν, που ο ίδιος ο Μάνος Ελευθερίου δήλωνε σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ, ότι το μόνο που επιθυμούσε είναι να μείνουν πίσω τα τραγούδια του ώστε να τα ακούει ο κόσμος και τίποτα περισσότερο... «Όταν πεθάνεις, θα πας ακόμα πιο βαθιά από εκεί που σε βάζουν, αλλά έλα που εμένα δεν θα με βάλουν στο χώμα… Θα με πάνε στη Βουλγαρία για να με κάψουν. Είμαστε θεοκρατικό κράτος σαν την Περσία… το ιερατείο απαγορεύει το κάψιμο των νεκρών… εγώ όμως δεν θέλω να υπάρχει τίποτα απολύτως από μένα. Τίποτα. Θα υπάρχουν τα τραγούδια μου, να τα ακούει ο κόσμος. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου εάν θα αναφέρουν το όνομά μου ή όχι. Το σημαντικό, είναι ότι όταν αρέσει σε κάποιον ένα τραγούδι και το τραγουδάει, του δίνει χαρά. Αυτό είναι ο καλύτερος έπαινος για μένα…»

Ο σπουδαίος ποιητής άφησε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 80 ετών, τα ξημερώματα της Κυριακής στο νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου νοσηλευόνταν τις δύο τελευταίες ημέρες... Πέθανε απο ανακοπή καρδιάς ...

Ο ίδιος ζούσε τα τελυταία 60 χρόνια στην Αθήνα, αλλά τιμούσε πάντοτε την ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Σύρο. Λυπόταν για ό,τι κακό γινόταν στην Αθήνα και χαιρόταν έστω και για το ένα πετραδάκι που έμπαινε σε αυτή τη πόλη. «Είναι ο τόπος όπου μεγάλωσα και καθώς εδώ μάλλον θα πεθάνω, θέλω να είναι ένας ωραίος τόπος. Με φοβίζει ότι κανένας δεν σκέφτεται το μέλλον αυτού του τόπου…»

Το 2013 ο ίδιος είχε βραβευτεί για την συνολική προσφορά του από την Ακαδημία Αθηνών. Ένα έργο που περιελάμβανε συλλογές, διηγήματα, μία νουβέλα, δύο μυθιστορήματα και περισσότερα από 400 τραγούδια. Παράλληλα είχε εργαστεί ως αρθογράφος, επιμελητής εκδόσεων, εικονογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός.

Ο Μάνος Ελευθερίου, εκτός απο σπουδαίος λογοτέχνης υπήρξε και ένας μανιώδης συλλέκτης χειρογράφων.... «Τα χειρόγραφα που έχω των πεθαμένων είναι σπάνια, μοναδικά, δεν βρίσκονται σήμερα. Εχω κι ένα σετ από 240 βιβλία, διαφόρων ειδών, Εκδόσεις Ερμουπόλεως, του 1932. Μέχρι στιγμής έχω δώσει 40.000 τίτλους στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Σύρου και 450 στο ιστορικό αρχείο, ό,τι έχει σχέση με τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και τουλάχιστον 1.000 βιβλία στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αστυπάλαιας».

«Τι να σας πω, είναι μια λύσσα να σου φεύγει το κεφάλι - και δεν σου φεύγει με τίποτα. Είχα συγκεντρώσει πάμπολλα χειρόγραφα συγγραφέων, είχα κάνει μάλιστα ενότητες, και είχα φτιάξει και μια τεράστια συλλογή με εκατοντάδες βιβλία ελληνικής ποίησης. Εφυγαν κι αυτά... Αλλά, κοιτάξτε, ένας άνθρωπος που αποχωρίζεται τον Παπαδιαμάντη είναι δυστυχισμένος... Τον έστειλα κι αυτόν στη Σύρο... Δηλαδή ο άνθρωπος αυτός έχει πάρει είδηση ακριβώς τι του συμβαίνει...».
 

Ο ίδιος το τελευταίο διάστημα πριν τον θάνατο του  μοίρασε τα πολύτιμα πράγματά του σε πνευματικά ιδρύματα και μουσεία… «Έχω μεγαλώσει. Εφτασα σε μια ηλικία που διασκεδάσεις, γάμοι, βαφτίσια, στρατοδικεία όχι δικά μου φίλων μου, λογής λογής διαδηλώσεις, έρωτες, πάθη, διαβάσματα, θέατρα, κινηματογράφοι όλα αυτά που συνθέτουν τη ζωή ενός ανθρώπου μού φαίνονται τώρα σαν να έγιναν όλα μαζί χθες το βράδυ. Συμπυκνώθηκε ο χρόνος...».