Από τις Ρίζες ως τα Άνθη του Καλού…

Αυτή τη μουσική παράσταση-συναυλία είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε στο Θέατρο Παλλάς, από τον Θάνο Ανεστόπουλο και τα Διάφανα Κρίνα. Ο Θάνος, παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας του, έδωσε τον καλύτερό του εαυτό. Η φωνή του έβγαινε από μέσα του εκκωφαντική, πέφτοντας δυνατά σαν κύμα πάνω στο κοινό και λούζοντας τις ψυχές μας με ποικίλα συναισθήματα.

Η παράσταση είχε τη μορφή εσωτερικού διαλόγου, οπού ο Θάνος μιλούσε με τον εαυτό του και παρουσίαζε τα μουσικά και ποιητικά του ακούσματα από την αρχή μέχρι σήμερα. Κάθε αναφορά στα μουσικά σημεία-σταθμούς γινόταν με το άκουσμα του κομματιού από σειρά καλλιτεχνών που ήταν εκεί να τραγουδήσουν για τον Θάνο και για μας. Η αρχή έγινε με τον Λεωνίδα. Ποιον Λεωνίδα;. Μα φυσικά τον Leonard Cohen και το Suzane. Ο Θάνος Ανεστόπουλος, κατά τη διάρκεια της παράστασης, μας πέρασε το επαναστατικό του μήνυμα μέσω ενός μικρού μαύρου πανό που έλεγε: «Δημοκρατία έχουμε και αυτό είναι ΔΙΑΤΑΓΗ»… Μας μίλησε για τα ψέματα για τα αληθινά ψέματα και απόρησε γιατί δεν υπάρχει ψεύτικη αλήθεια. Έφτασε η ώρα για τις μικρές αλήθειες του με φωνή μεστή και πιο ώριμη από ποτέ. Κάθε τραγούδι που έπαιζε από τα Διάφανα Κρίνα ήταν σαν μια μικρή έκρηξη που άφηνε γλυκόπικρη γεύση. Ύστερα από κάθε τραγούδι ένα δυνατό χειροκρότημα, μια ανατριχίλα κι ένας βαθύς αναστεναγμός.

Ο Θάνος Ανεστόπουλος μας περιέγραψε την ημέρα που άκουσε τον Ian Curtis και τους Joy Division στο κατάμεστο γήπεδο του Sporting, και ακολούθησε το Transmission (Dance to the radio) με την καταπληκτική ερμηνεία του Αλέξανδρου Βούλγαρη. Συνέχισε με τους αγαπημένους του ποιητές και τραγουδιστές, ώσπου έφτασε η ώρα να μας μιλήσει για μια ψηλόλιγνη φιγούρα που είχε δει σε ένα stage να πέφτει και να σηκώνεται ξανά και ξανά, να πνίγεται από τον εμετό και τα σάλια του και να ουρλιάζει διαρκώς στο μικρόφωνο. Η μπάντα ήταν οι Birthday Party και φυσικά ο ένας και μοναδικός Nick Cave. Τότε σειρά είχε να ακουστεί το Weeping Song. Νομίζω ότι δεν χρειάζονται συστάσεις.

Ακούσαμε απαγγελίες από Σολομό, Καρυωτάκη και άλλους ποιητές. Η κορύφωση, η συγκίνηση, η λύπη και ο πόνος ήρθαν όταν σειρά είχε ο Κώστας Ουράνης. Πριν μας τραγουδήσει ο Θάνος το Θα Πεθάνω Ένα Πένθιμο του Φθινοπώρου Δείλι, μας διηγήθηκε με τον εσωτερικό του διάλογο τη γραφειοκρατία που χρειάστηκε να υποστεί για να πάρει τα δικαιώματα να μελοποιήσει το ποίημα με τον δικό του σατιρικό τρόπο.

Λίγο πολύ, αυτά έγιναν χθες, 14 Μαΐου, στο Θέατρο Παλλάς, και ήμασταν εκεί. Τα συναισθήματά μας έγιναν χορδές, η φόρτιση, μεγάλη, άγγιξε το μέσα μας, μας άφησε παρακαταθήκη μια μελαγχολική χαρά και μας ανανέωσε το ραντεβού για όποτε…

Βάλε να πιούμε, Θάνο,

Καπνός κι αφρός το γέλιο μας

κι εμείς που τραγουδούμε,

Βάλε να πιούμε, Θάνο, ακούς,

Μα όσο να φύγεις πρόσμενε,

κι αν θέλεις σε κερνάμε.

Βαλε να πιούμε Θάνο λίγο ακόμα ζωή !

 

 

Mr. Xaris Klou

 
 

team