Culture


Diamanda Galas: Ο Θεός είναι πολύ άσπλαχνη σκύλα αφού δεν με έκανε λεσβία...

 

diamanda galas 2«Δαιμονική σοπράνο», «Ιέρεια του σκότους», «μαινάδα», «Μάγισσα», ή βασίλισσα της gothic σκηνής; Η ίδια δηλώνει ότι: «Δεν είμαι Γκοθ, είμαι Ελληνίδα. Γκοθ σημαίνει Γερμανός. Το να είσαι Ελληνίδα δεν είναι ένα απλό γεωγραφικό γεγονός, είναι ένα πνευματικό γεγονός. Οι Έλληνες μιλάνε πάντα δυνατά και ουρλιάζουν συνεχώς, είναι μέρος της κουλτούρας που ακολούθησε την αρχαία τραγωδία. Γι’αυτό και λατρεύω αυτό το ψυχωτικό είδος τέχνης.»

Η πολυτάλαντη, μανιάτικης καταγωγής, Diamanda Galas όποιον χαρακτηρισμό και αν της προσάπτουν, συγκλονίζει με τη μοναδική της φωνή έκτασης 5,5 οκτάβων και το ταλέντο της. Δημιουργεί αίσθηση με την μοναδική ικανότητα να αναμιγνύει τα παραδοσιακά μοιρολόγια με την όπερα και τα blues. Γεννήθηκε στο Σαν Ντιέγκο και από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη μουσική. Η πρώτη της δημόσια εμφάνιση έγινε το 1979 στο φεστιβάλ της Αβινιόν και προκάλεσε φόβο και έκπληξη στους παρευρισκόμενους. Όπως η ίδια υποστηρίζει, η φωνή της είναι ένα δώρο που της δόθηκε για να εμπνέει τους φίλους της και να βασανίζει τους εχθρούς της.

Το 1982 κυκλοφόρησε την πρώτη δουλειά της με τίτλο «The Litanies of Satan» και ήταν εμπνευσμένη από το ομότιτλο ποίημα του Μποντλέρ. Επόμενη δουλειά της ήταν το «Panoptikon» και το τρίπτυχο «Masque of the Red Death». Στην αρχές της δεκαετίας του ’80 έχασε τον αδερφό της από AIDS και από τότε ξεκίνησε ο αγώνας της ενάντια σε αυτή την ασθένεια. Ορισμένα από τα πιο σημαντικά της έργα είναι το «Vena Cava», το «Sporting Life», που πραγματοποίησε με τη συνεργασία του John Paul Jones, μπασίστα των Led Zeppelin, το «The Singer» όπου διασκεύασε γνωστά μπλουζ και το «Malediction And Prayer» ­με διασκευές των «Iron Lady» του Phil Ochs, «25 Minutes to Go» που έγινε γνωστό από τον Johnny Cash, «My Heart is Empty Without You» των Supremes και το «Καίγομαι, καίγομαι» του Σταύρου Ξαρχάκου σε ποίηση Νίκου Γκάτσου.

Επίσης μία από τις πλέον συγκλονιστικές της δισκογραφικές δουλειές, ήταν το 2004, το «Defixiones, Will and Testament: Οrders from the Dead», αφιερωμένο στους Έλληνες, Ασύριους και Αρμένιους που έπεσαν θύματα της Τούρκικης Γενοκτονίας. Μετά από εννέα χρόνια δισκογραφικής απουσίας επέστρεψε φέτος με δύο άλμπουμ το All the Way και In Concert at Saint Thomas The Apostle Harlem. Όλη η θεματολογία των έργων της πηγάζει από το θάνατο, την απελπισία, την ψυχική ασθένεια, τα υπαρξιακά προβλήματα και τις κοινωνικές αδικίες. Κραυγές απόγνωσης, ουρλιαχτά τρόμου και προσευχές στον Σατανά ως έκφραση όλων των ανθρώπινων δεινών, συνοδεύουν τη μουσική της.

diamanda galas 3

Θλιμμένη και η ίδια, βαθιά απογοητευμένη δηλώνει «Ο Θεός είναι πολύ άσπλαχνη σκύλα αφού δεν με έκανε λεσβία... έχω τόσο βαθιά απογοητευθεί από τους άντρες!» και ότι «Ξυπνώ ένα πρωί και αντικρίζοντας τη μορφή του Σατανά τον ρωτάω "τι ώρα είναι;". "Πόση ώρα νομίζεις ότι χρειάζεσαι;", μου απάντησε».

Έχει συνεργαστεί με τους Erasure, δάνεισε τη φωνή της στη μάγισσα της ταινίας «Κόναν ο Βάρβαρος» το 1982 και έκανε τα φωνητικά στην ταινία The Serpent and the Rainbow του Γουέις Κρέιβεν το 1988 και των θηλυκών βαμπίρ στον «Δράκουλα» του Κόπολα το 1992.

Στις 20 Μαΐου την απολαύσαμε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, λιτή, συγκλονιστική, συνοδευόμενη μόνο από το πιάνο της, καθήλωσε το κοινό της το οποίο την παρακολούθησε και την θαύμασε για 70 λεπτά.

diamanda galas 4Ξεκίνησε τη συναυλία της με το “Fernand” του Βέλγου Jacques Brell από τον νέο της δίσκο “At Saint Thomas The Apostle Harlem”, ακολούθησε το “Shakwoman” του Αμερικανού τζαζίστα Bobby Bradford και το “La Llorona” ένα ισπανικό τραγούδι που μιλά για το φάντασμα μιας γυναίκας που τριγυρνά για να βρει τα παιδιά της. Για πρώτη φορά ερμήνευσε και διασκεύασε προκαλώντας έκπληξη στο κοινό ένα ρεμπέτικο τραγούδι με τον τίτλο «Πρόσφυγας», σε αρχική εκτέλεση του Μανώλη Αγγελόπουλου. Συνέχισε με την διασκευή του “A Soul That’s Been Abused” των Αμερικανών Ronnie Earl & Duke Robillard , το “Die Stunde Kοmmt”, το «Άνοιξε Πέτρα» του Μίμη Πλέσσα και τελείωσε με το αγαπημένο μου “O, Death”. Ακολούθησαν τρία encore, στο πρώτο έπαιξε το “Artemis” από το δίσκο “At Saint Thomas The Apostle Harlem” στο δεύτερο encoreέπαιξε το “I’ve Got Someone To Kill” από τον δίσκο “All the Way” και στο τρίτο το “Let My people Go” από το “You Must Be Certain Of the Devil” όπου αποχαιρέτησε το κοινό.

Κείμενο: Χριστίνα Λιάτσου