Culture


 

 

Theater


Mexico City blues!

Mexico CityΗ φωνή της αεροσυνοδού διακόπτει τις σκέψεις μου, “please fasten your seatbelt”, κοιτάζω έξω από το οβάλ παράθυρο του αεροπλάνου, μια τεράστια πυκνοκατοικημένη έκταση ξεδιπλώνεται μπροστά μου, μια πόλη με κτίσματα τόσο κοντά το ένα στ΄ άλλο που νομίζεις ότι αν κατέβεις και την περπατήσεις θα πάθεις ασφυξία. «Σας ευχαριστούμε που επιλέξατε την αεροπορική μας εταιρεία για το ταξίδι σας, σας ευχόμαστε ευχάριστη διαμονή», ξαναδιακόπτει η αεροσυνοδός. 

Τσάντα, βαλίτσα, ζέστη και υγρασία. Μπαίνω στο αυτοκίνητο, ο οδηγός μου χαμογελάει και σε σπαστά αγγλικά με καλωσορίζει. Στη διαδρομή δεν ξέρω προς τα πού να κοιτάξω, όσο άσχημη φαινόταν αυτή η πόλη από ψηλά τόσο μαγική φαίνεται καθώς τρέχουν τα χιλιόμετρα της διαδρομής προς το ξενοδοχείο. Ακούω τον οδηγό να μου λέει: «η πόλη είναι επικίνδυνη, πρέπει να προσέχετε πολύ, όχι ακριβά ρούχα και κοσμήματα, όχι τσάντες που τραβούν την προσοχή, όχι κάμερες και κινητά στα χέρια, λίγα χρήματα μαζί σας, στο αυτοκίνητο τα παράθυρα κλειστά και οι πόρτες κλειδωμένες, αν χρειαστείτε ταξί μόνο με ραντεβού ή από την πιάτσα». 

Φτάνουμε στο ξενοδοχείο, κατεβαίνει μου ανοίγει την πόρτα και με βοηθάει να βγάλω τις βαλίτσες μου, τον πληρώνω και τον ευχαριστώ. Check in, γρήγορο ντουζ, ρούχα απλά και έτοιμη να εξερευνήσω αυτή την πόλη που μ΄ έχει κερδίσει εδώ και χρόνια μέσα από τις περιγραφές του Κέρουακ στον Δρόμο του και στον Μοναχικό Ταξιδιώτη. 

Fuente De La Diana Cazadora Περπατάω τη  λεωφόρο Paseo de la Reforma και συναντώ μπροστά μου το άγαλμα της Diana Cazadora (της Άρτεμις Κυνηγού), το Μνημείο της Ανεξαρτησίας και το Μνημείο του Κουαντεμόκ του τελευταίου αυτοκράτορα των Αζτέκων. Λίγο πιο κάτω τα βήματα μου με οδηγούν στη Zόcalo, την Πλατεία του Συντάγματος όπου βρίσκεται ο Μητροπολιτικός Καθεδρικός Ναός που χτιζόταν τρεις αιώνες (16ος – 19ος αιώνας), ο Μεγάλος Ναός των Αζτέκων του 14ου αιώνα και το Εθνικό Ανάκτορο που βρίσκεται το γραφείο του Προέδρου του Μεξικό και έχει στους τοίχους του ζωγραφισμένη όλη την ιστορία αυτής της χώρας.

Μια στάση για φαγητό, tacos, quesadillas και enchiladas με σάλτσες καυτερές να καίει ο ουρανίσκος, να διψά. Η νύχτα έχει πέσει υγρή, τα μάτια μου έχουν βαρύνει, πλησιάζω σε μια πιάτσα ταξί και ζητώ να με πάνε στο ξενοδοχείο. Στη διαδρομή τα φώτα στα κτίρια και τα σπίτια  μοιάζουν μικρά αστέρια κρεμασμένα από τα παράθυρα, ο ζεστός αέρας γίνεται γλυκό νανούρισμα, βουλιάζω στο κρεβάτι μου και αρχίζω να ονειρεύομαι.

Teotihuacan - Piramide Del SolΗ επόμενη μέρα με βρίσκει στον δρόμο για την αρχαία προκολομβιανή πόλη του Teotihuacan που χτίστηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ. Στη διαδρομή τα μεγαλόπρεπα μνημεία, τα φουτουριστικά κτίρια και τα γυάλινα γραφεία της πόλης πνίγονται στη φτώχεια που δεσπόζει στα περίχωρα της.  Δεκάδες πολύχρωμες φαβέλες, χρισμένες από πλίνθους και λαμαρίνες, χωματόδρομοι λασπωμένοι, παιδιά να παίζουν ανέμελα, άντρες και γυναίκες στριμωγμένοι στους δρόμους και στα σπίτια. 

Κοιτάω μπροστά, το βλέμμα μου καρφώνεται στο μεγαλείο του Teotihuacan, την πυραμίδα του Ήλιου  (Piramide del Sol) και την άλλη της Σελήνης (Piramide de la Luna). Πιο κάτω η λεωφόρος των Νεκρών  (Avenida de los Muertos) ,  ο Ναός του Κετζαλκόατλ (Quetzalcoatl), αφιερωμένος στο θεό με τη μορφή φτερωτού φιδιού, τα ανάκτορα, τόπος μαγικός.  Στην επιστροφή κάνω μια στάση στον καθεδρικό ναό της Βασιλικής της Γουαδελούπης που είναι αφιερωμένος στην Παρθένο που είναι η  προστάτιδα του Μεξικό. 

Το απόγευμα έχει πια έρθει και εγώ τρώω βιαστικά μια τορτίγια, κάνω ένα ντους, αλλάζω ρούχα και τρέχω στην πλατεία Garibaldi να απολαύσω τους μουσικούς μαριάτσι που ντυμένοι με τις παραδοσιακές στολές τους ψάχνουν ανάμεσα στο πλήθος να βρουν επίδοξους εραστές που θέλουν να εντυπωσιάσουν τα κορίτσια με τις μεξικάνικες καντάδες. Η νύχτα συνεχίζεται με margaritas στο διάσημο club Gouadalajara de noche και αργότερα με θεάματα και αρχαίους χορούς των Αζτέκων και των Μάγια, των Ινδιάνων και φυσικά τις περίφημες κοκορομαχίες! 

Oaxaka - MexicoΗ επόμενη μέρα με βρίσκει στην πόλη Oaxaka γενέτειρα του Μπενίτο Χουάρες προέδρου και μέγα μεταρρυθμιστή της χώρας. Περπατάω στην αγορά της πόλης με τα μικρά μαγαζάκια μέσα στα αναρίθμητα σοκάκια και ανακαλύπτω  παραδοσιακά χειροποίητα προϊόντα αλλά και πάγκους να πουλάνε τηγανητά μυρμήγκια και ακρίδες! Ω, ναι ακρίδες και μυρμήγκια, τα προσπερνώ με μια ελαφριά αδιαθεσία στο στομάχι. Συνεχίζω το οδοιπορικό στην επαρχιακή αυτή πόλη και βρίσκομαι ανάμεσα σε καφέ, εστιατόρια, μικροπωλητές και ξαπλωμένους μεξικάνους να απολαμβάνουν την σιέστα τους κάτω από την  σκιά των δέντρων!

Συνεχίζω το ταξίδι μου στο Cancun θαυμάζοντας  την παρθένα φύση, τα γαλάζια νερά και την κατάλευκη άμμο. Βαδίζοντας πιο μέσα υψώνεται ο οικισμός των Μάγια. Οι τάφοι, ο ναός των πολεμιστών, το περίφημο κάστρο  El Kastillio, η πυραμίδα σε καθηλώνουν μη μπορώντας να κάνεις τίποτα περισσότερο από το απλά να θαυμάζεις όλο αυτό το μεγαλείο που ξεδιπλώνεται στα μάτια σου μπροστά.

Παίρνω το δρόμο της επιστροφής για την πόλη του Μεξικό. Η νύχτα έχει πέσει πάλι υγρή, τα μάτια έχουν βαρύνει, ο ζεστός αέρας ξανά γλυκό νανούρισμα. 

Τσάντα, βαλίτσα, ζέστη και υγρασία. Μπαίνω στο αυτοκίνητο, ο οδηγός μου χαμογελάει και σε σπαστά αγγλικά μου λέει  «καλή επιστροφή στη χώρα σας, να μας ξανάρθετε».

Η φωνή της αεροσυνοδού διακόπτει και αυτή τη φορά τις σκέψεις μου, “please fasten your  seatbelt”, κοιτάζω έξω από το οβάλ παράθυρο του αεροπλάνου, αφήνω πίσω μου το Μεξικό και επιστρέφω στην Αθήνα γεμάτη από τις πολύχρωμες εικόνες μιας χώρας όπου η έρημος συναντά τη θάλασσα και η πραγματικότητα τη φαντασία. 

 

Νόνη Διολή