Nepal - The eagles land

Τριάντα χρόνια μετά το πρώτο μου ταξίδι στο Νεπάλ, μια μέρα του Νοέμβρη με βρίσκει πάνω από τα Ιμαλάια. Σκέψεις και συναισθήματα ανάκατα. Το παρελθόν να μου κλείνει το μάτι και το μέλλον να ζουμάρει το Αναπούρνα. Τυλιγμένο από την ομίχλη, το αεροδρόμιο του Thirvadum μοιάζει με Θιβετάνο μοναχό που ψιθυρίζει "tashi delek". Σε ένα φόντο μοβ, σβησμένο με ματζέντα, είναι χαραγμένο το "καλημέρα" των θεών.

Πηδώντας μέσα στο σαραβαλιασμένο Land Rover που με περιμένει, με οδηγό ένα βουδιστή μοναχό, αφήνω το μικρό αεροδρόμιο. Η πόλη ξεκινά πολύβουη. Απλώθηκε πολύ και η ρύπανση είναι τρομερή. Ντιζελοκίνητα οχήματα του ’50, τρίκυκλα ποδήλατα (riksa) και τρελή ένταση στο μικρό δρόμο που αντηχεί από τα κορναρίσματα με το κλάξον (blow horn), παράδοση της Ανατολής.

 

Προσπερνάμε τον ποταμό Paswapathi. Η μυρωδιά από την καύση των νεκρών κατακλύζει το δρόμο. Σαρανταπέντε λεπτά κολλημένοι στο κέντρο Thamel. Σκουπίδια σωροί στους δρόμους και οι ιερές αγελάδες να μασουλάνε τη σήψη… Ένας λαός ταλαιπωρημένος, πεινασμένος ατενίζει ένα μέλλον πιο αβέβαιο από το παρόν του.

Ένοπλοι στρατιώτες, περήφανοι, σουλατσάρουν μέσα στις τρύπιες μπότες τους. O ρεαλισμός παίζει κρυφτό μέσα στους κακοτράχαλους δρόμους του Kathmandu. Αρχίζει πια να διακρίνεται ο λόφος του Swayanambu, η αρχέγονη στούπα τυλιγμένη στις προσευχόμενες σημαιούλες. Κάθε κίνηση του ανέμoυ ενεργοποιεί τα mantra της συμπόνιας που είναι γραμμένα επάνω τους στα σανσκριτικά.Είθε όλα τα όντα να είναι ευτυχή (om mani patme hum).

 

Κόλαση και παράδεισος σε συγκατοίκηση…

 

Benchen Phuntsok Darjeeling monastery.

3Ένας γέρος Θιβετανός, με το σακάκι του στραβά στους ώμους, σέρνει τη βαριά πύλη της εισόδου. Αργά ξεδιπλώνεται η μικρή πολιτεία του μοναστηριού. Δύο τέμπλα διώροφα με μπρούτζινους τρούλους, δύο κτίρια χωρισμένα σε κελιά, μετά η κλινική και τέλος ο διώροφος λευκός ξενώνας όπου φιλοξενούνται οι δυτικοί. Το μοναστήρι διευθύνεται από δύο βουδιστές δασκάλους, τον Sangye Nyenpa Rimpoche και τον Tenga Rimpoche. "Rimpoche" σημαίνει πολύτιμος και είναι τίτλος μεγάλου σεβασμού.

Φτάνοντας στον ξενώνα με υποδέχονται ένα τσούρμο μοναχάκια. Στο Νεπάλ, υγεία και παιδεία είναι ιδιωτικές. 271 μοναχοί ηλικίας 3-83 ετών κατοικούν στο μοναστήρι. Διδάσκονται Νεπαλέζικα, Θιβετανικά και Αγγλικά. Επίσης, μαθαίνουν μουσικά όργανα, μοναστικούς χορούς, την τέχνη των tanga και κατασκευή μαντάλας. Mετά το δημοτικό επιλέγουν καριέρα. Είτε να συνεχίσουν τη μοναστική παιδεία είτε να ασχοληθούν με κάποια τέχνη. Μερικά από τα μοναχάκια γίνονται lama και συνεχίζουν σε βουδιστικά πανεπιστήμια.

Η free clinic ιδρύθηκε το 1994. Ομάδες Γερμανών γιατρών και ένας Πολωνός οδοντίατρος είναι επίσης μόνιμοι κάτοικοι του μοναστηριού. Κουράρουν 20-30 άτομα ημερησίως. Νοσηλείες, φάρμακα και εγχειρήσεις γίνονται δωρεάν.

 

Η γειτονιά των θεών

Κατά τις 10:30 βρίσκομαι στοιβαγμένη με δυτικούς γιατρούς σ’ ένα λεωφορείο του ʼ50, με προορισμό το ιερό βουνό Parphing. Με Νεπαλέζικη μουσική υπόκρουση από ένα φορητό ραδιοφωνάκι γλιστράμε έξω από την πόλη. Στα 30 χλμ. το πρώτο stop by.

Παραμυθένιο σκηνικό. Τα πέντε επίπεδα ύπαρξης μαζί. Γη, αέρας, φωτιά, νερό, σύμπαν. Μια καμάρα στα χρώματα της ώχρας η είσοδος στην κενότητα. Ένας γρανιτένιος βράχος ύψους 20-30μ. προβάλλει με μια σπηλιά στη βάση του, ίσα που χωράει ένα κορμί καθιστό. Εδώ απομονώθηκε διαλογιζόμενος ο Guru Rimpoche ερχόμενος από την Ινδία. Στο Θιβέτ του 8ου αιώνα π.Χ. η θρησκεία ήταν ανιμιστική και ο Rimpoche οδήγησε το μεγάλο όχημα του βουδισμού Μαχαγιάνα. Τα βράχια στάζουν υγρασία, αποτυπώνοντας τη γνώση αιώνων. "Ντούτσι", αναλογίζομαι, το δάκρυ των Ιμαλαΐων. Υψόμετρο στα 2.000μ. και η ανάσα δυσκολεύει. Χίλια σκαλοπάτια ανάβασης για τη σπηλιά του Μάρπα, Θιβετάνου λογίου, μαθητή του Μιλαρέπα.

Σε αυτή τη σπηλιά με τα δρακόγλυπτα αετώματα απομονώθηκε τρία χρόνια. Αναχωρώντας για τη γη του φεγγαριού, το Θιβέτ, άφησε το άγαλμα της θεάς μαζί με την ενέργεια μιας θηλυκής αγριεμένης οντότητας.

Πίσω από τις συστάδες ενός δέντρου προβάλλει το ιερό της Τάρας της απελευθερώτριας. Είναι η θεά της αγάπης και γονιμότητας, η δική μας Παναγιά.

Σκεπτομορφή στην πέτρα. Καμιά δεκαριά μοναχές σε samandi (έκσταση) επαναλαμβάνουν το μάντρα επίκλησης "ομ τάρε τουτάρε σβάχα". Έξω γίνονται ανιμιστικές προσφορές στα αδύναμα όντα. Μέλι και βούτυρο σε απόλυτα γλυπτική διάθεση.

Έχει σουρουπώσει και η υγρασία "τσιμπάει". Ο μικρός Τούπτεν τυλίγεται στη βυσσινί του ρόμπα. Ένας πλανόδιος πουλάει σημαιάκια κι αγοράζω ένα πακέτο για την κόρη μου, την Τάρα. Πριν από 8 χρόνια, σε τούτη δω τη γη έμεινα έγκυος. Έτσι πήρε το όνομα της θεάς. Μ’ αυτό τον τρόπο το Νεπάλ με έδεσε για πάντα, με δεσμούς αγάπης και όχι μόνο.

Οι μοναχοί περνάνε τη μεταξωτή κάτα (μαντίλι) του αποχαιρετισμού στο λαιμό μου. Το ταξί ήρθε. Πετάω 1:30 για Μπανγκόκ και ο χρόνος τρέχει μαζί μου.

Διασχίζουμε το Chabahil. Μια διαδήλωση Θιβετανών γυναικών κλείνει το δρόμο. Έχουν τα στόματα δεμένα με μαντίλια και στριφογυρνάνε τους τροχούς της προσευχής. Κάποιες κρατούν φωτογραφίες του εξόριστου Δαλάι Λάμα και άλλες, σημαίες του κατεχόμενου Θιβέτ. Ανάβω τσιγάρο υψώνοντας την κάμερα προς τη μεριά των στρατιωτών. Οι σκέψεις παγώνουν καθώς ο ταξιτζής γκαζώνει. Κύμα καπνού σβήνει την εικόνα τους στον απόηχο των κραυγών τους…

Ψελλίζοντας "ομ μάνι πάτμε χουμ", ασυναίσθητα φέρνω την κάτα στο στόμα μου…

 

Κείμενο - φωτογραφία: Χαρά Γιαμπουράνη

 

 

 

 
 

page 2