Culture


 

 

Theater


Φυγή στις μικρές Κυκλάδες – Δονούσα

«…Απ’ το πολύ που κοιτάξαμε τη θάλασσα, 
Τους ανθρώπους 
Και την καρδιά μας, 
Τα μάτια μας γέμισαν αύριο…
Γιάννης Ρίτσος»
 

Ιούλιος μήνας και το καλοκαίρι είχε επηρρεάσει για τα καλά την σκέψη και την διάθεση μας!  Κατεβαίνοντας στον Πειραιά για να πάρω το καράβι με προορισμό τις Κυκλάδες, σκεφτόμουν πως 7 ώρες για να φτάσει κανείς σε ένα όμορφο νησί σαν την Δονούσα, δεν είναι τίποτα!

Να σας συστήσω λοιπόν την Δονούσα... ένα μικρό νησάκι στις νοτιανατολικές Κυκλάδες που βρίσκεται 10 μίλια βόρεια της Αμοργού και ανατολικά της Νάξου. Η γνωριμία μου με το νησί ξεκίνησε μόλις έδεσε  το καράβι στο γραφικό  λιμάνι. Εκεί βρίσκεται και το κέντρο του νησιού αγαπητοί αναγνώστες, στο χωριό δηλαδή Σταυρός όπου δεσπόζει η ομώνυμη εκκλησία του Τίμιου Σταυρού που είναι και ο πολυούχος αυτού του παραδεισένιου μέρους.

Μια αμμουδερή παραλία με καθαρά καταγάλανα νερά, κοίταξε να με καλωσορίσει εμένα και όσους επισκέπτες κατέφθασαν με το καράβι! Σε αυτή την πρόκληση ομολογώ πως λίγοι αντιστέκονται, αφού δικαίως η κεντρική παραλία αυτού του οικισμού θεωρείται μια απο τις πιο must του νησιού. Σε συνδυασμό μάλιστα με τα παραδοσιακά ταβερνάκια που κοιτούν την θάλασσα και τα δυο μπαράκια που μπορείς να χαλαρώσεις πίνοντας το ποτό σου, όλο το τοπίο δένει αρμονικά και σε κάνει να νιώσεις εξαρχής ευχαριστημένος!

Δονούσα 2Η δεύτερη μέρα ξεκινάει όπως γνωρίζετε πάντα ολίγον διαφορετικά, αφού δεν υπάρχει η ταλαιπωρία του ταξιδιού. Απόφαση στιγμής να μην χρησιμοποιήσω ούτε αυτοκίνητο, ούτε την τοπική συγκοινωνία μιας και πρέπει να αφήνουμε πότε-πότε πίσω όλα αυτά που θυμίζουν την ρουτίνα της Αθήνας. Πεζοπορία λοιπόν έλεγαν τα σχέδια, για μια ώρα περίπου, ώστε να βρεθώ απο τον Σταυρό στο χωριό Μερσίνη και να απολαύσω -οπως μου πρότειναν- τις αμέτρητες πηγές πόσιμου νερού που κατεβαίνουν απο το βουνό. Αν με ρωτήσετε για τον κόπο; Θα σας απαντήσω πως άξιζε πραγματικά, αφού και οι πηγές και η θέα του Αιγαίου απο εκείνο το μικρό χωριουδάκι ήταν απίστευτη. Όπως επίσης απίστευτα ήταν και τα δυο παραδοσιακά ταβερνάκια, το Τζι-Τζι και  «Η κόρη του Κυρ Μιχάλη» που βρίσκονται εκεί για να καλύπτουν τις ανάγκες όσων παραθερίζουν (να τα λέμε και αυτά, αφού οι άνθρωποι εκεί, επάγγελμα και ευχαρίστηση το έχουν κάνει ένα).

Η εξερεύνηση όταν πας σε ένα μέρος 7 ώρες μακριά απο την Αθήνα, δεν θα μπορούσε να σταματήσει εκεί! Η Καλατορίτισσα ήταν η επόμενη συμβουλή στις συζητήσεις που έκανα με τους ντόπιους κατοίκους! Δέκα χιλιόμετρα απο το λιμάνι και φτάνεις ακριβώς στην μια άκρη του νησιού, σε ένα μέρος που τον χειμώνα δεν κατοικεί κυριολεκτικά ψυχή. Στην Καλορίτισσα, σε αντίθεση με τον Σταυρό, δεσπόζει το μικρό και γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου. Τα νερά όπως σε όλα τα σημεία του νησιού, είναι καταγάλανα και αν θέλει κάποιος να το κάνει ακόμα πιο σωστά το όλο πράγμα, έδώ θα πάρει μάσκα και βατραχοπέδηλα για να δεί τον φανταστικό βυθό αυτού του μέρους! Επίσης αν θέλει κανείς να αγγίξει την τελειότητα, θα καθήσει στην φανταστική ταβερνούλα να δοκιμάσει και την σπεσιαλιτέ του μαγαζιού που είναι ντόπιος  κόκορας κρασάτος και  κατσικάκι κοκκινιστό. Σε αυτά τα μικρά μέρη άλλωστε, βρίσκει κανείς τις πιο καλές νοστιμιές!

Στην Δονούσα όταν κάποιος κάνει διακοπές, επιβάλλεται να επισκεφτεί και την παραλία του Κέδρου. Έτσι μου είπαν οι φιλόξενοι κάτοικοι που σιγά σιγά γινόμασταν όλο και πιο πολύ φίλοι. Δυο χιλιόμετρα περίπου απο το λιμάνι, για να συναντήσει κανείς ένα διαφορετικό μοτίβο. Τι μοτίβο; Χρυσή άμμος, πράσινα νερά και ένα σκαρί βυθισμένου γερμανικού πλοίου για να σου θυμίζει πως το νησί αυτό έχει μακρά ιστορία, απο πολλές απόψεις! Εδώ επίσης οι λάτρεις του ελεύθερου κάμπινγκ και του γυμνισμού νομίζω πως θα αγαπήσουν την συγκεκριμένη παραλία, αφού τα πράγματα διαπιστώσαμε πως είναι πιο ελεύθερα από οπουδήποτε αλλού!

Δονούσα και να μην κάνεις βαρκάδα γίνεται; Όχι θα απαντούσε κάποιος που την έχει ξαναεπισκεφτεί! Για αυτό και η επόμενη μέρα  μας βρήκε πάνω σε μια τοπική βάρκα, να επισκεφτόμαστε την Φοκοσπηλιά. Μια σπηλιά με γαλαζοπράσινα νερά που κάποτε την είχαν για καταφύγιο οι φώκιες. Μια βουτιά κάναμε στα γαλαζοπράσινα νερά της και κατευθείαν νιώσαμε γιατί πολλοι άνθρωποι υποστηρίζουν με σθένος πως η Ελλάδα είναι απο τα ωραιότερα μέρη του πλανήτη. Η βαρκάδα συνεχίστηκε και στην Σπηλιά του τοίχου, μια σπηλιά που πάνω απο τα καταγάλανα νερά της, στέκονται επιβλητικά αμέτρητοι σταλακτίτες και τα κοιτούν!

Στον Σταυρό, εκτός απο την ομώνυμη εκκλησία που αναφέραμε, η οποία είναι μια απο τα πιο σημαντικά κοσμήματα της Κυκλαδικής Αρχιτεκτονικής, υπάρχει και το εκκλησάκι της Παναγίτσας που δεσπόζει στην κορυφή του λόφου. Εκεί θα πάει κανείς, μόνο αν επιθυμεί η θέα να του κόψει την ανάσα, μόνο αν η σκέψη του θέλει να ξεφύγει εντελώς και αυτό είτε βλέποντας το ηλιοβασίλεμα, είτε το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, που θα έλεγε και ο Ελύτης!

Συνοψίζοντας, το περιγραφικό αυτό άρθρο, αν με ρωτούσε κανείς αν χρειάζεται αυτοκίνητο στην Δονούσα, θα του απαντούσα με μιας όχι. Μπορείτε να πάρετε την τοπική συγκοινωνία ή κάποιο ταξί για τις πιο μακρινές αποστάσεις και να περάσετε εξίσου υπέροχα. Το αυτοκίνητο πάντα θα αποτελεί μια πολυτέλεια, όμως η μαγεία καμιά φορά κρύβεται στο να ψάχνουμε να κάνουμε πράγματα που δεν τα έχουμε στην απλή καθημερινότητα μας. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, δεν είναι και τόσο τραγικό να ξεβολευτεί κάποιος απο την άνεση που του προσφέρει ένα δικό του αυτοκίνητο!

Δονούσα 6 ΑντιγραφήΗ Δονούσα λοιπόν με έκανε να σχηματίσω την άποψη μέσα στις επτά ημέρες που έμεινα, ότι πρόκειται όχι μόνο για ένα απο τα ωραιότερα κυκλαδονήσια, αλλα για ένα απο τα ωραιότερη μέρη του κόσμου! Και φυσικά μέσα σε αυτές τις επτά μέρες αυτό το νησί με έκανε να παρατηρήσω και τα πιό περίεργά του... Σύμφωνα με το «∆ονούσα Cats project», σε αυτό το νησί διαμένουν περισσότερες γάτες παρά μόνιμοι κάτικοι. 250 λέει γάτες ενάντι 150 κατοίκων, γεγονός που έχει και αυτό ένα μυστήριο. Επίσης αν και τουριστικό μέρος, οι παραδόσεις καλά κρατούν, αφού συναντήσαμε ηλικιωμένες γυναίκες (όπως η κυρία Ευαγγελία Πρασίνου) να πλέκουν με μικρό βελονάκι ολόκληρες κουβέρτες για τα εγγονάκια τους! Περίεργα πράγματα λοιπόν στην Δονούσα που συνθέτουν μια ανεξήγητη ομορφιά και σε κάνουν να θες φεύγοντας να ξαναεπιστρέψεις σύντομα στο μέρος αυτό!

Κείμενο - Φωτογραφία: Ελένη Σκιαδά 

[ Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. ]