Drama Therapy

 

- Drama Therapy -

 

drama therapy 2Η δραματοθεραπεία είναι μια σχετικά καινούρια θεραπευτική τακτική, η ρίζα της όμως βρίσκεται στην αρχαία Ελλάδα, ως θεραπευτική προσέγγιση.

«Ἔστιν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι' ἀπαγγελίας, δι' ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν».

Οι τραγωδίες κουβαλάνε μέσα τους την κάθαρση όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αριστοτέλης για το θέατρο και θεωρούσε την τραγωδία σαν το ύψιστο είδος καλλιτεχνίας, την μεταφορά μιας ανθρώπινης πράξης στην σκηνή.

Τη συναντάμε στις αρχαίες θεραπευτικές τελετουργίες και τις θεατρικές παραστάσεις πολλών πολιτισμών.

Στην Ινδική μυθολογία lila, είναι το θέατρο που παίζει ο θεός Shiva με τον εαυτό του… Ο κόσμος των ζωντανών ως θέατρο παραισθήσεων.

drama therapy 3Στο αρχαίο Θιβέτ βρίσκουμε το θέατρο σαν τρόπο διαλογισμού – lama dance– τεχνική που ακόμη χρησιμοποιείται στα Βουδιστικά μοναστήρια του Νεπάλ.

Ως επιστημονικός κλάδος και ως επάγγελμα, εμφανίστηκε το 1920 από τον Moreno με το ψυχόδραμα, όταν το 1921 ιδρύει το «αυτοσχέδιο θέατρο» στη Βιέννη, η δραματοθεραπεία όμως σαν μέθοδος αναπτύχθηκε γύρω στο ΄60 στη Μεγάλη Βρετανία.

Στόχος της να αναπτύξει την υγιή πλευρά του ανθρώπου, να τον διδάξει νέους τρόπους κατανόησης και αντιμετώπισης των καταστάσεων της ζωής, επιφέροντας έτσι την ψυχική και συναισθηματική του ισορροπία.

Ο πρώτος που χρησιμοποίησε με την ανάπτυξη της πρακτικής του θεάτρου ως θεραπευτικού μέσου τον όρο Δραματοθεραπεία, είναι ο Peter Slade, ο οποίος αναφέρει, πως η «Δραματοθεραπεία είναι μια βοήθεια για να αποκτήσουμε προσωπικότητα».

Ο CarlJung ,o Freud, o Aldo Carotenuto προσέτρεξαν στις αρχαίες τραγωδίες σαν βάση προς ανάλυση όλης της ψυχολογίας και ακόμη η ονοματολογία των συνδρόμων ξεκινά από κει.

 

- Behind the mask -

drama therapy 9

 

Η Sue Jennings είναι η κύρια εμπνεύστρια της δραματοθεραπείας στην Ευρώπη. Στο βιβλίο της «Ο μίτος της Αριάδνης» που εκδόθηκε το 1998, θεωρεί, ότι η δραματουργική ικανότητα του ανθρώπου ξεκινά μέσα από τη μήτρα, ουσιαστικά από τη σύλληψη και ολοκληρώνεται στα 7 χρόνια. η ίδια ανέπτυξε ένα μοντέλο δράματος που ολοκληρώνεται σε τρία βήματα:

Ενσωμάτωση – Προβολή – Ρόλος {Ε.Π.Ρ}

Χαρακτηρίζεται ως μια βιωματική μέθοδος η οποία προωθεί τη δημιουργικότητα, τη φαντασία, τη γνώση, την εσωτερική αναζήτηση και εξέλιξη, χωρίς βέβαια να αποτελεί παράσταση. Ανήκει στις ψυχοδυναμικές θεραπείες και αντλεί τις γνώσεις της από την ψυχοθεραπεία, την κοινωνική ανθρωπολογία και το θέατρο.

 

«Αγάπα το έργο τέχνης μέσα σου, όχι τον εαυτό σου μέσα σε αυτό» 

έλεγε ο Στανισλάβσκι.

drama therapy 5Στο Ψυχολογικό Θέατρο, ο ρόλος παίζεται βιωματικά και όχι παραστατικά. Ο ηθοποιός δεν δείχνει απλά, παραστατικά, τι συμβαίνει στο χαρακτήρα που υποδύεται, αλλά βιώνει τα συναισθήματα του ρόλου του. Πολλά έργα θεατρικών συγγραφέων βασίζονται στον ψυχισμό των ανθρώπων, όπως τα έργα του Ίψεν, του Στρίμπεργκ, όμως το Ψυχολογικό Θέατρο, άρχισε να υλοποιείται με τα έργα του Τσέχωφ.

Και βέβαια, δεν είναι τυχαίο, πως η ψυχολογία αναπτύχθηκε ακριβώς εκείνη την εποχή, επηρεάζοντας καταλυτικά την εξέλιξη αυτή του θεάτρου. Τα έργα του Α.Τσέχωφ διδάχτηκαν από τον Στανισλάφσκι στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Ο τρόπος ανάλυσης των ρόλων και η δουλειά που έκαναν οι ηθοποιοί, διαμόρφωσαν μια καινούργια μέθοδο, τη Μέθοδο Στανισλάφσκι.Το Ψυχολογικό Θέατρο, ταξίδεψε σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και πολλοί θεατρικοί συγγραφείς, ασχολήθηκαν με αυτό, με διασημότερο όλων, τον Τένεσι Ουίλιαμς..

«Τα φύλλα σαν πέσουν δεν ξαναφυτρώνουν, τα ρολόγια δεν γυρίζουν ποτέ πίσω. Δεν μπορούμε να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία .Όμως στο θέατρο η σκηνή σκουπίζεται και είναι καθαρή κάθε φορά. Καθαρή να ανέβει κανείς πάνω της και να ξαναζήσει μια δεύτερη, μια τρίτη ευκαιρία για αλλαγή»  - Peter Brook -

Το θέατρο δεν είναι για τον άνθρωπο μόνο ένα είδος ψυχαγωγίας. Είναι μια μορφή έκφρασης, αλλά και μια μορφή ψυχοθεραπείας. Μια κατάδυση στα βάθη του εαυτού μας, των ανθρώπων γύρω μας, στην κατανόηση του κόσμου, της ζωής. Είναι ένας δρόμος που οδηγεί στη δική μας απελευθέρωση.

«Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας», έλεγε ο Κάρολος Κουν.

  drama therapy 6

Κείμενο – επιλογή φωτογραφίας: Χαρά Γιαμπουράνη

 

 

 
 

page 2