Γεωργία Βεληβασάκη: Η καλύτερη επικοινωνία είναι μέσα απο τη μουσική και το τραγούδι!

Γεωργία Βεληβασάκη! Έξυπνη, όμορφη, απλή, αυθεντική, καλοσυνάτη, ταλαντούχα και με χιούμορ.
Συνάντηση στο πάρκο της Νέας Φιλαδέλφειας!
Ο λόγος; Μα ποιός άλλος απο το να γνωριστούμε και να μιλήσουμε για εκείνη.
Το αποτέλεσμα; Μια όμορφη συζήτηση που άξιζε πραγματικά να γίνει!
 

Γεννήθηκες και μεγάλωσες στο Ηράκλειο Κρήτης, από οικογένεια μουσικών και μαντιδανολόγων. Πόσο ρόλο έπαιξαν αυτά τα δύο στοιχεία στη ζωή σου; Κατά πόσο σε επηρέασαν στην πορεία σου;

Στο σπίτι μας το ράδιο έπαιζε από το πρωί ως το βράδυ, κάναμε γλέντια με χορούς και τραγούδια. O μικρασιάτης παππούς μου τραγουδούσε αμανέδες. Η κρητικιά γιαγιά μου, μαζί με τα κουλουράκια της, έπλαθε κι αυτοσχέδιες μαντινάδες, μια για το καθένα μας κάθε φορά. Ο θείος μου, Μαρίνος Καρβελάς, τραγουδοποιός, ποιητής και μαζί φίλος και συνεργάτης, με μύησε στην ομορφιά της ανάγνωσης και στον κόσμο των τραγουδιστών, του οφείλω πολλά. Η οικογένειά μου μού έμαθε καλά πως ο λόγος και η μουσική είναι δώρα και πως αξίζει να ζεις τη ζωή με ομορφιά, ενθουσιασμό και δημιουργικότητα, σαν παιχνίδι κι όχι σαν υποχρέωση.

 

Έγινες γνωστή από πολύ μικρή ηλικία, εφόσον ξεκίνησες την καριέρα σου το 1994. Ποιο στοιχείο σου είναι αυτό που σε ανέδειξε τόσο γρήγορα;

Είναι αλήθεια πως το 1994 πρωτομπήκα στη δισκογραφία, με πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική εργασία το «Στου Νότου τις Φωτιές» το 1996. Τραγουδούσα, βέβαια, από πριν, σχεδόν παράλληλα με το σχολείο. Δεν ξέρω πώς θα μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε αυτό το «ανέδειξε» στην προκειμένη ερώτηση. Το να «αναδειχθώ» δεν ήταν ποτέ για μένα αυτοσκοπός. Εξάλλου, το να βρεις τη θέση σου στο παζλ της μουσικής είναι ένα στοίχημα που συνοδεύει κάθε σου βήμα, όσο μακριά κι αν νομίζεις ότι έχεις φτάσει. Πάντως, αν θα έπρεπε να πω κάτι για την περίοδο εκείνη της ζωής μου, μόλις είχα ανέβει από την Κρήτη στην Αθήνα με ορμή, αγωνία και αποφασιστικότητα, χωρίς να ξέρω κανέναν μεν, αλλά με τον πόθο της μουσικής και του τραγουδιού.

 

Έχεις πάρα πολλές συνεργασίες στο ενεργητικό σου. Ποια θυμάσαι εντονότερα και γιατί;

Δεν θα ξεχάσω, στο πολύ ξεκίνημά μου, τη μοναδική εμπειρία που είχα να βρεθώ στο ίδιο πάλκο με τον Δημήτρη Μητροπάνο, το Μανώλη Μητσιά, τη Σωτηρία Λεονάρδου. Ε, δεν ήταν και λίγο αυτό για μια νέα τραγουδίστρια. Οφείλω πολλά στους ανθρώπους που με πρωτοπίστεψαν, που «επένδυσαν» σε μένα, χωρίς πίσω σκέψεις και με όλη τους την αγάπη. Θέλεις ονόματα; Θοδωρής Παπαδόπουλος (συνθέτης), Γιάννης Ιωάννου (ενορχηστρωτής), Κώστας Φασουλάς (στιχουργός), Νίκος Σακελλαρόπουλος (παραγωγός) κι άλλοι πολλοί. Ύστερα, μπήκα σε άλλο κύκλο. Ο Κωνσταντίνος Αθυρίδης ήταν από εκείνους που με ώθησαν να βγω από το δημιουργικό μου καβούκι και να γίνω αυτό που είμαι. Η συνθέτρια Πηγή Λυκούδη με τίμησε με τραγούδια από τα ωραιότερα που έχω πει. Ο Luis Borda μου άνοιξε δρόμο για ταξίδια πιο εξωτικά. Αγαπώ τους όλους (κι αυτούς που δεν ανέφερα) και τους ευχαριστώ. 

 

Έχεις κάποιο τραγούδι που να το λες και να θυμάσαι κάποιον δικό σου άνθρωπο. Να το έχεις ταυτίσει με κάποιο δικό σου;    

Είσαι η πρώτη που μου το ρωτάς αυτό και μ΄ αρέσει. Ναι, το «Μονοπάτι» του Γιώργου Μουζάκη. Κάθε φορά που το ακούω ή το τραγουδάω έρχεται στο νου μου ο παππούς ο Μανόλης να κλείνει τα μάτια και να μουρμουράει αμανέδες και λαϊκά τραγούδια.

 

Ταυτίζεσαι με τα τραγούδια; Μπαίνεις στο πετσί του ρόλου; Γίνεσαι η πρωταγωνίστρια της ιστορίας;

Μα πώς αλλιώς μπορείς να αγγίξεις το θυμικό εκείνου που σ΄ ακούει, αν εσύ δεν έχεις καταλάβει τα λόγια που λες, αν δεν έχεις νιώσει το νοηματικό τους φορτίο; Η κάθε λέξη όταν βγαίνει τραγουδιστή από το στόμα οφείλει να μεταφέρει τη σημασία της και να μην τη χάνει ανάμεσα στις νότες. Αλλιώς έχεις αποτύχει. Αυτό δεν το λέω «ταύτιση», αλλά ενσυναίσθηση.

Τι είναι αυτό που σε εξιτάρει περισσότερο στο επάγγελμα σου;

Ουδέποτε είδα τη μουσική και το τραγούδι σαν «επάγγελμα», με την τρέχουσα έννοια του βιοπορισμού, παρόλο που δεν ασχολούμαι με κάτι άλλο. Η λέξη αυτή εμπεριέχει μια στατικότητα που, νομίζω, δεν συνάδει με τη δημιουργική φύση της τέχνης. Προτιμώ τη λέξη «ερασιτέχνης», αγαπώ την τέχνη μου και επιλέγω να εξελίσσομαι μαζί της. Αυτό, κιόλας, θα μπορούσα να πω ότι με «εξιτάρει».

 

Εάν σου δινόταν το προνόμιο της επιλογής με ποιον καλλιτέχνη θα διάλεγες να συνεργαστείς είτε σε κάποιο τραγούδι είτε σε μία ζωντανή εμφάνιση;

Η επιλογή δεν θεωρώ ότι είναι «προνόμιο». Ανά πάσα στιγμή επιλέγουμε συνειδητά ή ασυνείδητα το επόμενο βήμα μας. Από τα πρώτα πράγματα που με δίδαξε η μητέρα μου ήταν «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω». Το ζήτημα, λοιπόν, είναι τι θέλεις. Έχω ήδη ό,τι έχω επιλέξει κι είμαι ανοιχτή σ΄ εκείνο που έρχεται και το επιθυμώ, ακόμα κι αν αυτή τη στιγμή δεν το γνωρίζω. Πέρα απ΄ όλα αυτά, θα μου άρεσε μια μέρα (ή και νύχτα) να τραγουδήσω με τη Λένα Πλάτωνος στο πιάνο.

 

Στις 9 Οκτωβρίου θα εμφανιστείς στο Ηρώδειο για μια μοναδική παράσταση . Θα ήθελες να μας πεις μερικά πράγματα;

Πρόκειται για μια παράσταση με πλήθος ηθοποιών, χορευτών και τραγουδιστάδων επί σκηνής, μεταξύ των οποίων η Μαρία Τζομπανάκη, ο Γιώργος Χρανιώτης, η Αρετή Κετιμέ, η Ελένη Πέτα, ο Θοδωρής Βουτσικάκης, ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης, ο Ζαχαρίας Σπυριδάκης, ο Ψαραντώνης κι άλλοι πολλοί, όλη η Κρήτη μαζί! Με την αφορμή των 80 χρόνων από το θάνατο του Ελευθερίου Βενιζέλου παρουσιάζουμε το έργο του Μανώλη Σκουλούδη «Ένας Ντελικανής», σε διασκευή και σκηνοθεσία του Ηλία Μαλανδρή. Στο έργο «ερωτοτροπούμε» τραγουδώντας με τον Ανδρέα Σμυρνάκη, ο οποίος στην αληθινή ζωή συμβαίνει να είναι ο μικρός μου αδερφός, κι αυτή μια από τις λίγες κοινές μας εμφανίσεις και μάλιστα στο Ηρώδειο. Ε, να μη χαίρομαι;

Πως αισθάνεσαι όταν είσαι πάνω στην σκηνή, τί συναισθήματα σου δημιουργούνται;

Ο τόπος, το κοινό, ο συντονισμός μεταξύ μας επί σκηνής, ακόμα και η ποιότητα του ήχου, παίζουν το ρόλο τους. Όταν όλα είναι ευθυγραμμισμένα, υπάρχει χώρος μόνο για μουσική ανάταση. Το ιδανικό λέγεται και μέθεξη.

Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον;

Όσο μεγαλώνω, σα να μου φαίνεται πως χάνω την αίσθηση ότι το μέλλον είναι κάτι πολύ διαφορετικό από το παρόν ή το παρελθόν. Εστιάζω, λοιπόν, στο τώρα, το γεμίζω με όλα αυτά που θέλω να με αποτελούν σ΄ ένα μέλλον που είναι ήδη εδώ. Πιο συμβατικά, θα μιλούσα για ένα παιδικό μουσικοθεατρικό έργο σ΄ένα θέατρο της Θεσσαλονίκης, για συναυλίες στη Γερμανία με τον μαέστρο Luis Borda, για ένα ταξίδι στην Αυστραλία, για πολύ διάβασμα και πολύ γράψιμο που ελπίζω να χρειαστεί να κάνω.

 

Εάν συναντούσες ένα μικρό παιδί που θα ήθελε να ασχοληθεί με τη μουσική τι θα το συμβούλευες;

Τι να συμβουλέψω; Η μόνη «μέθοδος» επιτυχίας είναι να θέλεις κάτι πολύ, που σημαίνει ότι είσαι διατεθειμένος να δουλέψεις εξίσου πολύ. Θα του έλεγα να ακολουθήσει την καρδιά του, κι επίσης, ότι έχει δικαίωμα ν΄ αλλάξει γνώμη ανά πάσα στιγμή και όσες φορές θέλει.

Ως κρητικιά θα μου πεις μια μαντινάδα; Τι εκφράζει για σένα;

«Μοίρα μου κ΄ ίντα λείπεσαι να κάμης πλιο σ΄ εμένα;
Τη σήμερο μ΄ ενίκησες, όχι στα περασμένα.»

Είναι η σκηνή όπου ο Ερωτόκριτος μεταμφιεσμένος παρουσιάζεται στην Αρετούσα και δοκιμάζει την αγάπη της λέγοντάς της πως ο καλός της (ο ίδιος δηλαδή) δεν ζει. Η Αρετούσα αντριεύεται της Μοίρας, δεν τη φοβάται, γιατί, λέει, δεν είναι το παρόν πιο άξιο «απ΄ τα περασμένα». Αυτή είναι η νίκη της, πέρα από το χρόνο και πέρα από το θάνατο.

Φέτος τελείωσες το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο – σχολή Ευρωπαϊκού Πολιτισμού και μάλιστα με πτυχίο άριστα. Πως προλάβαινες να σπουδάζεις , να δουλεύεις και να είσαι μια άριστη φοιτήτρια; Τι θα συμβούλευες τους συμφοιτητές σου;

Καταρχάς, είμαι από τους τυχερούς που έχουν την δυνατότητα να οργανώνουν το χρόνο τους σύμφωνα με τις προτεραιότητές τους. Οπότε δεν το θεωρώ «άθλο» ένα πτυχίο με άριστα. Όσο κι αν αυτό προϋπέθετε άπειρες ώρες διαβάσματος, διέθετα αυτές τις ώρες. Υπάρχουν, όμως, συνάδελφοι με παιδιά, οικογένεια, υποχρεώσεις, που δεν έχουν πολλά περιθώρια χρόνου για διάβασμα κι όμως καταφέρνουν να αριστεύουν. Αυτοί για μένα είναι οι ήρωες και μπράβο τους! Απ΄ αυτούς θα πρέπει να ζητήσουμε συμβουλές.

 

Ποια είναι η ατάκα που χρησιμοποιείς περισσότερο αυτούς τους περίεργους καιρούς που ζούμε;

«Όλα έχουν ήδη γίνει», λέω και κρατιέμαι έτσι γειωμένη να απολαμβάνω τα ωραία με τη συνείδηση της παροδικότητας. Την ίδια φράση και στις άσχημες στιγμές, για να σταθώ όρθια, ν΄ αντιμετωπίσω αυτό που είναι, έχοντας μια μεγαλύτερη θέαση του χρόνου – όχι ότι το καταφέρνω πάντα. «Όλα έχουν ήδη γίνει», σημαίνει πως είναι ζήτημα διαφοράς φάσης μεταξύ ανθρώπινης αντίληψης και μη χρόνου. Το πώς θα σταθείς είναι εκείνο πού έχει σημασία. Κι αν πρέπει να μιλήσουμε για τους «περίεργους καιρούς που ζούμε», όλα αυτά για μένα καταλήγουν σε τρεις λέξεις: ενσυναίσθηση, αλληλεγγύη, αγάπη.

 

Βελιβασάκη 50Ποια είναι η στάση σου απέναντι στα πράγματα, η οποία θεωρείς ότι σε έχει βοηθήσει περισσότερο;

Τα πράγματα δεν είναι παρά υλοποιημένες ιδέες, ενέργειες, συναισθήματα. Είναι σημαντικό σε τι πράγματα επιτρέπουμε να μας περιστοιχίζουν. Αγαπώ τα πράγματα σημαίνει αναγνωρίζω την αξία της πηγής που τα δημιούργησε ή τα κουβάλησε στο χρόνο. Για παράδειγμα, έχω ένα παλιό σοφρά, σκοροφαγωμένο στις άκρες, της γιαγιάς μου. Για μένα αυτό έχει μιαν αξία. Κουβαλάει μιαν ιστορία, χιλιάδες ζυμώματα, χειμώνες, καλοκαίρια. Τη βλέπω κιόλας να φτιάχνει λουκουμάκια, να λέει μαντινάδες, να μου χαμογελά κι όλα αυτά στο σαλόνι του σπιτιού μου.

Πάντως, αν θέλαμε να μιλήσουμε για την εποχή μας, θα λέγαμε πως, από τη μια, υπάρχει μια μεγάλη προσκόλληση στα πράγματα ως σύμβολα επιτυχίας, αναγνώρισης από τους άλλους κ.λπ., κι από την άλλη, μιαν απομάκρυνση, όλα γίνονται πιο άυλα, η επικοινωνία, η μουσική, τα βιβλία, το χρήμα. Το κακό είναι ότι χάνοντας την επαφή μας με την ύλη κινδυνεύουμε να χάσουμε την επαφή μας με τις αισθήσεις μας. Η ζωή μας γίνεται όλο και πιο φαντασιακή.

Πριν χρόνια, θυμάμαι κάποιον, που είχε εμμονή να «γνωρίζει» διάφορους τόπους βλέποντας ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση, κλειδαμπαρωμένος στο σπίτι του. Μάλιστα η ιδέα του ταξιδιού τού ήταν εντελώς αδιάφορη. Προτιμούσε, δηλαδή, τη διαμεσολαβημένη πληροφορία από το ίδιο το βίωμα. Ε, αυτό σήμερα έχει γίνει μόδα. Όλα γίνονται διαμεσολαβημένα. Έτσι, όμως, αυξάνεται η εξάρτησή μας από το μέσον που διαμεσολαβεί, άρα; όλα ελέγχονται καλύτερα, η ελευθερία εξισώνεται με την ασφάλεια, γινόμαστε πιόνια ενός συστήματος που θέλει υπάκουους υπήκοους, οι οποίοι όχι μόνο να νιώθουν καλά μέσα σ΄ αυτήν την ανελευθερία, αλλά να την επιζητούν κιόλας.

Ευτυχώς, πάντα υπάρχει η αντίρροπη κίνηση. Και δεν είναι τυχαίο που, για παράδειγμα, την ίδια στιγμή που η μουσική διατίθεται στο κοινό με όλο και πιο άυλους τρόπους, μια μουσική τεχνολογία εδώ και χρόνια παρωχημένη αποκτά θερμούς οπαδούς. Το βινύλιο δεν το ακούς μόνο, το βλέπεις, το πιάνεις, το μυρίζεις κι αν έχεις κι ένα καλό ποτήρι κρασί στο τραπέζι, η μουσική σου εμπειρία ίσως και να βρίσκεται τριάντα μέτρα από τον παράδεισο.

 

Υπάρχει κάτι στη ζωή σου που θα άλλαζες αν γυρνούσες το χρόνο πίσω; Έχεις μετανιώσει για τυχόν επιλογές σου;

Έχω κάνει λάθη, ναι. Το ευτύχημα είναι να τα βλέπεις και να βελτιώνεσαι. Τότε κι αυτά (τα λάθη) εκπληρώνουν το «σκοπό» τους και μπορούν να απέλθουν ικανοποιημένα, αφήνοντας χώρο για καινούρια.

Ποιο είναι το μεγαλύτερό σου όνειρο που δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμα;

Το μεγαλύτερό μου όνειρο ήταν (και είναι) να μη σταματήσω να είμαι δημιουργική. Το αντίθετό του, μάλιστα, είναι (και ήταν) ο μεγαλύτερός μου φόβος.

Πες μου δυο λόγια για σένα. Εκτός μουσικής.

Η άλλη μου αγάπη είναι οι λέξεις. Γράφω ποιήματα, παραμύθια, στίχους, ιστορίες. Επίσης, αγαπώ τα ζώα. Όλα τα ζώα. Κι έχω και μια «σύντροφο», την Κούκη.

Alma Radio ακούς; Τι εντυπώσεις σου αφήνει;

Μ΄ αρέσουν οι μίξεις διαφορετικών μουσικών κόσμων που κάνετε. Κι αυτό το «άνοιγμά» σας σε νέους καλλιτέχνες, μπράβο και ξανά μπράβο!

 

Πώς μπορεί κανείς να επικοινωνήσει μαζί σου;

Η καλύτερη «επικοινωνία» είναι πάντα στις συναυλίες, μέσα από τη μουσική και το τραγούδι. Κατά τα άλλα, μπορεί κάποιος να με γνωρίσει/επικοινωνήσει μαζί μου μέσα από το official website www.velivasaki.gr, το youtube https://www.youtube.com/c/GeorgiaVelivasaki και φυσικά το facebook https://www.facebook.com/VelivasakiGeorgia

 

Κείμενο: Ελένη Σκιαδά

    

 
 

team