Ντο Δίεση: Δεν φοβόμαστε το αύριο

 

Peny 8Το ραντεβού κάπου στο Θησείο, στο πολύ όμορφο μαγαζί AΤΗENAEUM Κελάρι, επί της Ανδριανού 3.
Τα πρόσωπα του εγκλήματος; Ποιοι άλλοι από τους Πένυ Ραμαντάνη και Δημήτρη Νίτη.
Ο λόγος συνάντησης; Να μιλήσουμε φυσικά για τους Ντο Δίεση, την καινούργια μπάντα που έχουν στήσει για να μας αναστατώσουν ευχάριστα…
Τι μας εμπιστεύτηκαν; Θα τα βρείτε όλα μέσα στις ερωτήσεις που ακολουθούν.
Γιατί είμαστε τόσο αισιόδοξοι; Γιατί «πάντα ξημερώνει» που λέει και ένα όμορφο τραγουδάκι…
 

Πένυ, ο κόσμος ο περισσότερος σε γνωρίζει από τους Όναρ; Οι Ντο Δίεση είναι νομίζω ούτε ένας χρόνος συγκρότημα…

Π: Λογικό! Το πρώτο μας single με τους Ντο Δίεση το βγάλαμε πέρσι τον Νοέμβριο. Τέτοιον καιρό δηλαδή, ότι ετοιμαζόμασταν να βγούμε. Αν θυμάμαι καλά ήταν 3 Νοέμβρίου που κυκλοφόρησε. Αντίθετα στους Όναρ, η μπάντα φτιάχτηκε το 1998 και απο το 1999 που έγινε η πρώτη δισκογραφική δουλειά, μέχρι τα τέλη του 2012, ήταν αρκετά μεγάλο το διάστημα που ο κόσμος είχε την δυνατότητα να μας γνωρίσει.

Πες μας αν θέλεις πώς ξεκίνησες την καριέρα σου στη μουσική;

Π: Καταρχήν ήμουν όπως όλα εκείνα τα άλλα παιδιά, που στο τέλος ασχολούνται με την μουσική! Τραγουδούσα πάντα στις σχολικές μπάντες, είχαμε σχολικά συγκροτήματα, αν και βέβαια τότε ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ πως αυτός θα ήταν ο δρόμος που θα ακολουθούσα τελικά. Για την ακρίβεια, τη χρονιά που έδινα πανελλήνιες, μέσω κοινών γνωστών γνώρισα τα παιδιά, τους Όναρ, στη φάση μάλιστα που δημιουργούνταν η μπάντα. Υπήρχε ένα υλικό πρωτότυπο με καινούργια τραγούδια και κάπως έτσι γνωριστήκαμε, ξεκινήσαμε τις πρόβες και μπήκα στο δρόμο αυτό της μουσικής. Με δισκογραφία δηλαδή πολύ νωρίς και σε ηλικία περίπου 19 χρονών. Ουσιαστικά πήρα αυτόν τον δρόμο χωρίς να το πολυονειρευτώ ή να προλάβω να τον διεκδικήσω.

Peny 5Είχες μουσικά ακούσματα ως παιδί; Ήσουν από μουσική οικογένεια;

Π: Οι γονείς μου ήταν και οι δυο καλλίφωνοι, όμως δεν είχαν καμία σχέση με όλο αυτό. Όχι δεν προέρχομαι από μουσική οικογένεια.

Θέλεις να μας πεις πώς δέχτηκαν αυτή την επιλογή σου;

Π: Στην αρχή κάπως δύσκολα θα έλεγα γιατί ήμουν σε μικρή ηλικία. Είχα φροντιστήρια, προετοιμαζόμουν για τις πανελλήνιες και ήταν κυριολεκτικά τελείως άλλος ο προσανατολισμός μου. Ο πατέρας μου… εντάξει ο άνθρωπος όσο να ΄ναι στην αρχή δυσκολεύτηκε να το συνηθίσει, ήταν μάλιστα και εκπαιδευτικός και όπως καταλαβαίνετε του ήρθε λιγάκι βαρύ γιατί οι ανησυχίες του ήταν διαφορετικές. Αν και μπορώ να πω πως θυμάμαι μια μέρα που ενώ το κλίμα ήταν λιγάκι βαρύ, μιας και ανησυχούσανε για το μέλλον μου, μου εκμυστηρεύτηκε ότι μπορεί σαν πατέρας να ανησυχεί για το καλό μου, η ζωή όμως είναι μικρή και με συμβούλεψε να κάνω ότι καταλαβαίνω. Ήταν πράγματι πολύ τρυφερά αυτά του τα λόγια, αν και συνέχισε να ανησυχεί ως πατέρας με τον ίδιο τρόπο.

Με τους Όναρ πότε τελείωσες τη συνεργασία σου;

Π: Με τους Όναρ σταμάτησε η συνεργασία το 2012, μετά από οκτώ δισκογραφικές δουλειές και μετά από πάρα πολλές συνεργασίες σε όλο αυτό το διάστημα. Θεωρώ ότι αυτή η περίοδος της ζωής μου ήταν μια μεγάλη σπουδή για όλα τα θέματα. Και τα μουσικά και τα θέματα της ζωής και τα θέματα του χαρακτήρα και γενικά είναι μια καλή εμπειρία για όλα τα πράγματα, όπως άλλωστε για όλους τους ανθρώπους αυτή η ηλικία, η πρώτη δεκαπεντατία που βγαίνουν δηλαδή στη ζωή, είναι μια σπουδή. Οι Όναρ θα πρέπει να πούμε πως συνεχίζουν να υφίστανται ως σχήμα ακόμα και σήμερα.

Peny Πένυ, θέλω να μας πεις πώς ξεκίνησες ως συγγραφέας;

Π: Το πρώτο μου βιβλίο γράφτηκε το 2008. Καταρχήν να σας πω πως ξεκίνησα να γράφω όχι κατευθείαν από όταν ήμουν στην δισκογραφία, αλλά από τα εικοσιδύο μου, στίχους κυρίως, αλλά και μουσική. Οπότε μέχρι το 2008 είχα μια επαφή με το γράψιμο, γράφοντας στίχους, χωρίς βεβαίως να έχω επιχειρήσει να γράψω κάτι άλλο ολοκληρωμένο. Όλο αυτό ξεκίνησε αρχικά σαν τραγούδι, μετά σαν σημείωση, μετά σαν παράγραφος και μετά εμφανίστηκαν κάποιοι ήρωες οι οποίοι ήθελα να δω τι θα γίνουν. Ουσιαστικά ήταν μια ιστορία που εξελίχτηκε, αν και μέσα περιέχει και μια ιστορία βιωματική και έτσι αυτό το κείμενο που γράφτηκε σιγά σιγά, πάλι με την αλληλουχία τυχαίων γεγονότων -όπως είχε συμβεί και με τη μουσική- βρέθηκε να εκδοθεί το 2010.

Σκέφτηκες να ξαναγράψεις κάτι πέρα από το παιδικό παραμύθι που έχεις γράψει;

Π: Συνεχίζω να γράφω κανονικά! Μάλιστα έχω ξεκινήσει ένα μυθιστόρημα που το τελειώνω. Απλά ταυτόχρονα είχα γράψει το κείμενο στο παιδικό παραμύθι, για το οποίο έπρεπε να αφιερώσω και εκεί χρόνο και να ασχοληθώ και με την έκδοση του. Έδω να αναφέρουμε ότι είμαι πολύ ευχαριστημένη και από αυτή τη δουλειά, μιας και έχει μια πολύ ωραία παιδική εικονογράφηση μέσα και έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, τις οποίες και ευχαριστώ.

Το παραμύθι που έγραψες «Το αστέρι και ο Κωστής» τό ’χεις γράψει για τον γιο σου;

Π: Τό ’χω γράψει όχι τόσο για τον γιο μου, όσο με αφορμή κάτι που είπε ο Κωστής. Είμασταν δηλαδή μια μέρα στο αυτοκίνητο και όπως καθότανε πίσω στο καρεκλάκι του μου είχε πει το εξής εκπληκτικό: «Μαμά, άμα πέσει ένα αστέρι από τον ουρανό, θα το πάρω θα του βάλω χατζαπλάστ να γίνει καλά και μόλις γίνει καλά θα το πετάξω πίσω στον ουρανό να γυρίσει στο σπίτι του». Όπως καταλαβαίνετε μου φάνηκε πολύ τρυφερό που ήθελε να το πάρει να το φροντίσει και να το γυρίσει πίσω στο σπίτι του. Οπότε ορμώμενη από αυτή την ιδέα, κάθισα και έγραψα αυτή την ιστορία.

Peny 4 ΑντιγραφήΝα ρωτήσουμε και κάτι που μάθαμε σήμερα. Ισχύει ότι σπουδάζεις στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο της Κύπρου, στο μάθημα του Ελληνικού Πολιτισμού;

Π: Ναι, πράγματι, αλήθεια είναι. Αυτό είναι κάτι που το είχα ανάγκη, γιατί όπως σας είπα, έτσι που μου τα έφερε η μουσική ακολούθησα αυστηρά αυτό το δρόμο. Έκανα άλλα πράγματα σε σχέση με σπουδές, αυτό όμως ήταν κάτι που ήθελα να το κάνω χρόνια και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου τώρα.

Είσαι περήφανη γι’ αυτό, έτσι δεν είναι;

Π: Περήφανη; Δεν αίσθάνομαι περήφανη εύκολα να σας πω την αλήθεια για πράγματα. Περήφανη αισθάνομαι περισσότερο για το παιδί μου ή αισθάνομαι περήφανη όταν αισθάνεται αυτός περήφανος για τον εαυτό του. Οι σπουδές αυτές είναι κάτι που κάνουν νιώθω καλά γιατί ήθελα να το κάνω και βρήκα τρόπο να το κάνω τώρα. Και να σας πω ότι μ’ αρέσει πολύ, γιατί θα εντρυφήσω σε πράγματα που ήθελα πάντα με ένα πιο σωστό τρόπο, ανοίγουν οι ορίζοντες οι πνευματικοί, έχει δηλαδή ένα μεγάλο ενδιαφέρον για εμένα όλο αυτό.

Η Πένυ Ραμαντάνη είναι συγγραφέας, τραγουδίστρια, μητέρα, φοιτήτρια. Ποιος ρόλος πιστεύεις ότι σε αντιπροσωπεύει απόλυτα;

Π: Κοιτάξτε, δεν πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι μονοδιάστατα πλάσματα. Όμως αν κάποιος αισθάνεται ότι μπορεί να κάνει μόνο ένα πράγμα, πάλι είναι αποδεκτό για εμένα. Δηλαδή έχω την πίστη πως ο καθένας είναι ένα σύνολο πραγμάτων μοναδικό, ένας συνδυασμός που γίνεται μια μοναδική φορά σε κάθε άνθρωπο και δεν επαναλαμβάνεται με τίποτα. Αν αυτός ο συνδυασμός για κάποιον είναι διάφορα πράγματα, για κάποιον άλλον είναι ένα, είναι τελείως υποκειμενικό και έχει να κάνει με τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Για εμένα το θέμα παιδιού το βγάζω απέξω, γιατί είναι κάτι τελείως ξεχωριστό και δεν μπορεί να συγκριθεί με τα υπόλοιπα. Από κει και πέρα θεωρώ πως όλες οι εκφάνσεις ενός ανθρώπου, με ότι και αν ασχολείται, τελικά οδηγούν στο ίδιο πράγμα: στο να κερδίζεις πράγματα για να εξελίσσεσαι. Αν αυτό που κάνεις είναι μουσική, να εξελίσσεσαι εκεί, αν αυτό που κάνεις είναι συγγραφή, να υπάρχει και εκεί εξέλιξη. Αν κάνεις περισσότερα πράγματα μαζί και καταφέρνεις να εξελιχτείς πάλι για εμένα είναι κάτι το εύλογο. Απόλυτα αντιπροσωπευτικός ρόλος δεν υπάρχει.  Τίποτα δεν μπορεί να είναι απόλυτο.

Peny 3 1Δημήτρη, εσύ πότε ξεκίνησες την μουσική;

Δ: Εγώ ξεκίνησα περίπου 7-8 χρονών και τα πρώτα ακούσματα προέρχονται από τον πατέρα μου, ο οποίος είναι αυτοδίδακτος και παίζει μαντολίνο, κιθάρα, πιάνο, καθώς και άλλα όργανα. Έτσι από μικρός είχα την αίσθηση της μουσικής. Θυμάμαι να φανταστείτε πως ξύπναγα αρκετά πρωινά με τους ήχους του πιάνο που έπαιζε ο πατέρας μου. Όποτε όπως καταλαβαίνετε είχα μια επαφή με τα μουσικά όργανα στο σπίτι από μικρό παιδάκι.

Δημήτρη αν καταλαβαίνουμε καλά, μυήθηκες στη μουσική από τον ίδιο τον πατέρα σου;

Δ: Από ό,τι θυμάμαι όλα έγιναν μέσα σε ένα απόγευμα. Με πήρε τηλέφωνο στο σπίτι ο πατέρας μου, ενώ βρισκόταν σε ένα ωδείο και μου λέει: Τι όργανο σε ενδιαφέρει να ξεκινήσεις να κάνεις; Εντάξει ως μικρό παιδί εκείνη την ώρα μου το ’πε δεν είχα κάτι έτοιμο και η απάντηση μου ήταν ότι δεν θέλω να μάθω κάτι. Συνέχισε να επιμένει και να με ρωτάει με τρυφερό τρόπο αν θέλω να μάθω κιθάρα ή πιάνο και όπως καταλαβαίνετε η απάντηση μου ήταν πάνω σε αυτό που με βλέπετε και σήμερα, δηλαδή στην κιθάρα. Από κει λοιπόν ξεκίνησε το δικό μου μουσικό ταξίδι, με την κλασική κιθάρα μέσα στο ωδείο, να παρακολουθώ μαθήματα μέχρι και δώδεκα χρονών.

Αυτοδίδακτος ο πατέρας σου αν ακούσαμε καλά, ενώ εσύ μπήκες σε ένα μουσικό καλούπι που λέγεται ωδείο.

Δ: Πράγματι! Νομίζω ότι ο κάθε γονιός χαίρεται όταν βλέπει στο παιδί του να κάνει πράγματα, που θα το εξελίξουν, όπως στη δική μου περίπτωση με το ωδείο. Η χαρά του πατέρα μου λοιπόν ήταν η κιθάρα και του άρεσε πάρα πολύ που μάθαινα πράγματα από τη σωστή βάση. Και η αλήθεια είναι αυτή, ότι ένα ωδείο κάνει καλό σε αυτή την ηλικία.

Οι ήχοι σου πότε έγιναν πιο ηλεκτρικοί; Πότε άρχισες να εξελίσσεσαι σε αυτό που ο κόσμος βλέπει σήμερα στο πρόσωπο του Δημήτρη;

Δ: Κοιτάξτε και αυτό στην περίπτωση μου έγινε σε τρυφερή ηλικία. Πρώτη φορά που μου τα έφερε έτσι η ζωή και άκουσα Rory Gallagher άρχισα να θέλω μόνο μια ηλεκτρική κιθάρα στα χέρια μου, να δω πως είναι, την οποία βέβαια με πάρα πολύ κόπο τη πήρα, γιατί σε εκείνη την ηλικία έπρεπε να διαβάσω και να ολοκληρώσω τα εντατικά μαθήματα αγγλικών μου, για να την αποκτήσω ως ανταμοιβή για τους κόπους μου. Έπειτα οι μουσικές μου μελέτες ήταν κυρίως πάνω σε ηλεκτρική κιθάρα, συμμετείχα σε μπάντες στο σχολείο, σε φεστιβάλ μαθητικά κλπ. Ήταν βλέπετε η εποχή του Αντλαντίς και γενικά το ροκ άνθιζε στην Ελλάδα με τις Τρύπες και τα Ξύλινα Σπαθιά όπως θα θυμάστε.

Peny 9Ποτε ασχολήθηκες πιο επαγγελματικά με τη μουσική;

Δ: Νομίζω πως κάπου το 2002 με 2003 άρχισε μια πορεία με το να παίζω σε διάφορα σχήματα πιο γνωστά και από το 2005 και μετά άρχισα να συνεργάζομαι με καλλιτέχνες γνωστούς και με μεγάλες δισκογραφίες, σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, σε περιοδείες κλπ.

Δημήτρη, πες μας μερικές από τις συνεργασίες που έχεις κάνει αν θέλεις.

Δ: Πολύ σημαντική συνεργασία για εμένα, θεωρώ ότι ήταν με τον Γιώργο Δημητριάδη, ο οποίος είναι και φίλος μου και τον αγαπώ πολύ. Με τον Γιώργο, κάναμε κάποιες συναυλίες που ηχογραφήθηκαν, με guests πολλούς καλλιτέχνες. Με τον Βασίλη τον Καζούλη πιο μετά, αλλά γενικά δεν θα μπορούσα να απαντήσω συγκεκριμένα, μιας και έχω βρεθεί στη σκηνή με πάρα πολλούς καλλιτέχνες, νομίζω δηλαδή θα εκπλαγώ αν βρω κάποιους που δεν έχει τύχει να βρεθώ μαζί τους επι σκηνής. Τελευταία πάντως συνεργασία ήταν με τον Βασίλη τον Καζούλη και τους Όναρ, γιατί συμμετείχα και εγώ σε αυτό το σχήμα ως κιθαρίστας.

Οι πληροφορίες μας λένε πως είχες ιδιαίτερη αδυναμία κυρίως στην μπλουζ σκηνή. Ισχύει;

Δ: Πράγματι, η μεγάλη μου αγάπη ήταν κυρίως στη μπλουζ σκηνή. Και από μικρός, αλλά και με αυτό το στυλ έμπαινα αργότερα στα γκρουπ που συνεργαζόμουνα, δηλαδή είχα πάντα μια τέτοια υφή και χροιά στο μυαλό μου. Κάπου μάλιστα στο 2011 με 2012, αποφάσισα να κάνω ένα σχήμα μπλουζ και να παίζω τη μουσική που αγαπάω. Το κάναμε μάλιστα με παιδιά που γνωριζόμασταν από το σχολείο, παιδικοί φίλοι στην ουσία, όπως με τον Δημήτρη τον Καρρά που τώρα κάνει την δικιά του πορεία.

Δημήτρη την Πένυ Ραμαντάνη πότε περίπου την γνώρισες; Απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε με όσα ανέφερες δεν είχαν δημιουργηθεί καν οι Ντο Δίεση;

Peny 6Δ: Με την Πένυ γνωριστήκαμε το 2011 από τους Όναρ όπως σας ανέφερα. Η Πένυ ουσιαστικά εκείνη την περίοδο αποχώρησε από τους Όναρ, ενώ εγώ τράβηξα εκείνη την εποχή ένα δρόμο καθαρά προς τη μπλουζ σκηνή, κάνοντας focus μόνο σε αυτό το μουσικό είδος. Και ενώ φανταστείτε κάπου χάθηκα από όλο αυτό το πράγμα που υπήρχε πριν με τους Όναρ, επικοινώνησε σε κάποια φάση η Πένυ μαζί μου και μου λέει: Ρε συ Δημήτρη έχω κάποιες διασκευές στο μυαλό μου να πω και να κάνω ένα σχήμα σαν Πένυ. Και ενώ η αλήθεια ήταν ότι την περίοδο εκείνη βρισκόμουν σε ένα τελείως άλλο έργο σε σχέση με τη μουσική, με την Πένυ υπήρχε πάντα μια πολύ καλή συνεργασία σαν άτομο και μια πολύ καλή επαφή επικοινωνίας και της απάντησα αφού άκουσα και ποια τραγούδια ήθελε να πει, ναι, πάμε να το κάνουμε αυτό! Έτσι λοιπόν ουσιαστικά ξαναβρέθηκαμε με την Πένυ σε ένα μουσικό δρόμο κοινό.

Δημιουργήσατε κατευθείαν τους Ντο Δίεση μετά από αυτή την ανανέωση συνεργασίας;

Δ: Όχι, αρχικά βρεθήκαμε και με κάποιους άλλους μουσικούς σε κάπως πιο διαφορετική φάση από αυτό που τότε ξέραμε, βάλαμε δηλαδή και κάποια στοιχεία μπλουζ στο ρεπερτόριο και κάναμε κάποιες μαζεμένες εμφανίσεις σε επαρχία και Αθήνα. Ουσιαστικά το σχήμα που δημιουργήθηκε τότε, ήταν σαν Πένυ Ραμαντάνη και μεις με τον Δημήτρη που είμασταν στο μπλουζ γκρουπ που λεγεται all right, είμασταν και εμείς πλαισιωμένοι στην Πένυ απάνω. Βέβαια και εμείς διατηρήσαμε κάποια μπλουζ πλευρά, ήταν δηλαδή ένα άλλο πράγμα από αυτό που ήξερα και εγώ για την Πένυ μέχρι τότε.

ντο δίεσηΟι Ντο Δίεση πότε δημιουργήθηκαν;

Δ: Οι Ντο Δίεση ήταν μια φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Πρόβες, τριβές, μετά από αυτά που σας περιέγραψα, αρχίσαμε να κάνουμε και πολύ παρέα, όλοι μαζί βγαίναμε έξω, τζαμάραμε πολύ, πειραματιζόμασταν με διάφορα, οπότε ήταν φυσικό και να δημιουργηθεί ένα νέο μουσικό σχήμα μέσα από αυτή την όμορφη κατάσταση. Εφόσον μάλιστα και με τον καιρό είδαμε ότι αυτό το πράγμα άρχισε να λειτουργεί και να μας ευχαριστεί, με την στιχουργική βοήθεια της Πένυς και με τις μελωδίες της, εγώ με την μουσική και με την ενορχήστρωση, καθώς επίσης και με την βοήθεια και την προσθήκη ενός φίλου μου στο στούντιο, του Μάξιμου του Δράκου, που είναι και αυτός ενεργός πολύ σε αυτό το πράγμα, όλο αυτό ωρίμασε και προχώρησε.

Το όνομα παιδιά ποιος το έδωσε;

Δ: Το όνομα Αλεξάνδρα, νομίζω πως πρέπει να σου απαντήσει η Πένυ για το πώς βγήκε.

Π: Το όνομα στα συγκροτήματα νομίζω πως είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Ήτανε η περίοδος που είχαμε τελειώσει το «Νά ’σουν εδώ», φτιάχναμε πρόγραμμα για live, είχαμε ραντεβού με δισκογραφικές, αλλά δεν είχαμε βρει ένα όνομα, δεν ξέραμε δηλαδή ως τι να πάμε. Έχουμε ένα συγκεκριμένο ραντεβού φανταστείτε, που δεν έχουμε βρει όνομα και θεωρήσαμε ότι είναι λίγο περίεργο να πάμε έτσι. Ταυτόχρονα όμως μιλάγαμε και για τα τραγούδια και για το πρόγραμμα, αλλά και για τα τραγούδια που ηχογραφούσαμε και το ένα φλέγον ζήτημα για εμάς ήταν το όνομα και το άλλο ήταν οι τόνοι μέσα στα τραγούδια. Σε κάποια φάση μου λέει ο Δημήτρης αυτός ο τόνος πρέπει να είναι σε ντο δίεση γιατί δεν ακούγεσαι καλά και αυτός σε ντο δίεση και αυτό σε ντο δίεση. Ρε συ μου λέει, Ντο Δίεση, ορίστε το όνομα. Ξεκίνησε όπως καταλαβαίνετε το γεγονός μέσα από την τραγουδοποιία και αυτό εγώ το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό να γεννιέται κάτι μέσα από την δουλειά!

Το επόμενο cd πότε θα βγεί παιδιά; Δώστε κάποια στοιχεία για το τι ετοιμάζετε αυτό τον καιρό;

Δ: Ξεκίνησε το «Νά ’σουν εδώ» που είχε καλή αποδοχή μπορώ να πω και ραδιοφωνικά και γενικά με ένα φρέσκο ακουστικό ύφος. Με όργανα δηλαδή πολλά ακουστικά και με κάποια έγχορδα λίγο διαφορετικά. Μετά κάναμε το δεύτερο single  με τίτλο «Πάντα Ξημερώνει», κρατώντας στοιχεία από το πρώτο εννοείται, αλλά σε λίγο πιο ηλεκτρικό και εξωστρεφές ύφος. Τώρα είμαστε στο κατώφλι ενός καινούργιου single που είναι να βγάλουμε αυτό το διάστημα. Επόμενος στόχος είναι και να κυκλοφορήσουμε και τα υπόλοιπα τραγούδια που έχουμε δουλέψει ως μπάντα. Αυτό όμως σκεφτόμαστε να το κάνουμε στα πλαίσια ενός δίσκου που θα φέρει τίτλο «Δεν Φοβάμαι Το Αύριο» και θα είναι μια πιο μαζεμένη και συγκεντρωτική δουλειά ως προς τα κομμάτια. Είμαστε γενικά στο στούντιο συνέχεια, προχωράμε και μόλις τα μαζέψουμε  όλα αυτά, θα τα δώσουμε στον κόσμο.

Peny 1

Στίχοι – Μουσική στα τραγούδια σας;

Π: Μουσική γράφει ο Δημήτρης, στίχους γράφω εγώ, ένα μοτίβο δηλαδή που έχει λειτουργήσει έως τώρα, γιατί έχουμε 15 με 20 τραγούδια που έχουμε ολοκληρώσει ως τώρα σαν Ντο Δίεση. Οπότε έχουμε λειτουργήσει έτσι, με βοήθεια βέβαια στη μουσική να ξαναπούμε από τον Μάξιμο τον Δράκο, που τα δουλεύουν μαζί με τον Δημήτρη.

Δ: Ναι είναι ένα κομμάτι σημαντικό ο Μάξιμος, πολύ γνωστός, πάρα πολύ καλός μουσικός και πολύ φίλος μου, κολλητός μου δηλαδή από παιδάκια. Οπότε ναι, όλη αυτή η ζεστασία που υπάρχει πλαισιώνεται και από παιδιά που είμαστε πάρα πολύ δεμένοι μέσα στο χρόνο και αυτό ελπίζουμε να αποτυπώνεται και στα τραγούδια μας.

 

Κείμενο: Αλεξάνδρα Ασπιώτη
Φωτογραφία: Τίμος Σταμάτης
 
 

 

 
 

page 2