Σώζος Λυμπερόπουλος: Σίγουρα υπάρχουν τρόποι να κερδίσεις προβολή, άλλα εξαρτάται από το τι θες να κάνεις

 

Σώζος Λυμπερόπουλος, φωνή «φευγάτη και απογειωτική» και με μια στάση ζωής που προτιμά να δουλεύει επί της ουσίας και όχι επί της δημόσιας εικόνας του.

Τον συναντήσαμε ένα χειμωνιάτικο απόγευμα του Γενάρη στο αγαπημένο μας cafe στο Περιστέρι και η όμορφη συνομιλία που είχα μαζί του και που πραγματικά απόλαυσα... δεν μπορούσε παρά να ζεστάνει καταλυτικά την ατμόσφαιρα!

Σωζος 2Σώζο, έφτασε η μεγάλη στιγμή της ανάκρισης… πες μας που γεννήθηκες και πως μεγάλωσες;

(γέλια…) Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Τα πρώτα παιδικά χρόνια τα έζησα στη Νεάπολη, ενώ το '91 μετακομίσαμε στο Ωραιόκαστρο που είναι τέσσερα χιλιόμετρα έξω από τη Θεσσαλονίκη. Τότε είχε πολύ λίγα σπίτια και απέραντες αλάνες. Ήταν άλλες εποχές. Ήταν ωραία.

Εντοπίζεις σημαντικές διαφορές ως άνθρωπος ανάμεσα στη ζωή στη Θεσσαλονίκη και στη ζωή στην Αθήνα;

Σίγουρα οι δύο πόλεις έχουν μεγάλες διαφορές. Η καθημερινότητα της Θεσσαλονίκης χαρακτηρίζεται από λιγότερο άγχος και στρες. Αυτό οφείλεται και στις μικρότερες αποστάσεις αλλά και στην αύρα των ανθρώπων. Εύκολα διαπιστώνει κανείς, πόσο φιλόξενοι και γενναιόδωροι είναι οι Θεσσαλονικείς, χαρακτηριστικά που συναντάμε δύσκολα σε μια πρωτεύουσα. Πάντως, είμαι τυχερός που ζω στα νότια προάστια της Αθήνας και έχω κοντά τη θάλασσα. Με κάνει να αισθάνομαι "σαν στο σπίτι μου" .

Αποκάλυψέ μας όλη την αλήθεια… Ποιος είναι ο αγαπημένος σου παιδικός ήρωας; Και γιατί σου άρεσε;

Ήμουν και είμαι φαν του Μπάγκς Μπάνι. Αντιμετώπιζε πάντα τις "απειλές" με χιούμορ και με μπόλικη δόση τρέλας και αυτό πάντα με κέρδιζε .

 

Τι σε κάνει ευτυχισμένο;

Η καλή παρέα, η καλή μουσική και το καλό φαγητό. Κι όταν αυτά τα τρία συνδυάζονται, μου χαρίζουν την απόλυτη ευτυχία.

 

Η μουσική πως προέκυψε στη ζωή σου;

Η κλίση μου φάνηκε από πολύ μικρή ηλικία. Ξεκίνησα μαθήματα μουσικής προπαιδείας σε ηλικία τεσσάρων ετών. Πρώτα έμαθα να γράφω νότες και μετά την άλφα-βήτα. Φυσικά ούτε εγώ, ούτε και η οικογένεια μου ξέραμε τότε αν αυτό θα ήταν απλώς ένα χόμπι ή κάτι παραπάνω. Λίγα χρόνια αργότερα, είπα στη μητέρα μου πως όταν ακούω μουσική νιώθω κάτι που δεν μπορώ να το εξηγήσω και ζήτησα να μάθω κιθάρα. Έκτοτε, δεν έπαψα να ασχολούμαι με την μουσική και ακόμη και σήμερα, όταν ακούω ή παίζω ένα ωραίο κομμάτι, νιώθω αυτό το ανεξήγητο συναίσθημα.

 

Τι σημαίνει για σένα η μουσική;

Σημαίνει έρωτας, πόνος και λύτρωση. Είναι η πιο ισχυρή μορφή επικοινωνίας και εσωτερικής αναζήτησης. Πάντα πίστευα πως όσο βελτιώνεσαι σαν μουσικός, άλλο τόσο βελτιώνεσαι σαν άνθρωπος.  

Με ποια μουσικά πρότυπα μεγάλωσες;

Πρώτα αγάπησα το καλό λαϊκό τραγούδι. Οι πρώτες επιρροές, ήταν από τον Γιώργο Νταλάρα, τη Χαρούλα Αλεξίου, τον Νίκο Παπάζογλου και τον Γιάννη Πουλόπουλο. Ύστερα μπήκε η ροκ μουσική στη ζωή μου, την οποία μέχρι σήμερα λατρεύω, μελετώ και παρακολουθώ. Θεωρώ πως δικαίως είναι η πιο δημοφιλής μουσική παγκοσμίως. Προσπαθώ πάντως να είμαι ανοιχτόμυαλος, τόσο σαν μουσικός όσο και σαν ακροατής και ακούω και επηρεάζομαι από όλα τα φάσματα. Αν έπρεπε να πω ποιος είναι ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης, θα έλεγα ο Καζαντζίδης και οι Pink Floyd.  

 

 "Πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να ειπωθεί και να γίνει"

 

Τι είναι αυτό που σε εξιτάρει περισσότερο στο επάγγελμα σου;

Τα ατελείωτα περιθώρια εξέλιξης και βελτίωσης σε όλους τους τομείς. Πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να ειπωθεί και να γίνει. Είτε συνθετικά, είτε στιχουργικά, είτε ενορχηστρωτικά. Μπορώ να σε διαβεβαιώσω πως ένας μουσικός, δεν θα βαρεθεί ποτέ, αν αγαπάει αυτό που κάνει .

  Σωζος 1 Αντιγραφή

Έχεις πάρα πολλές συνεργασίες στο ενεργητικό σου. Ποια θυμάσαι εντονότερα και γιατί;

Είχα τη χαρά και την τιμή να συνεργαστώ και να γνωρίσω σπουδαίους καλλιτέχνες και δημιουργούς. Η συνεργασία μου με τον Γιάννη Σπανό, είναι εκείνη που θυμάμαι πιο έντονα. Παρά τη διαφορά ηλικίας, γίναμε φίλοι, ανταλλάσσαμε απόψεις και διασκεδάζαμε πολύ επί σκηνής, αλλά και γενικότερα, καθώς και οι δύο αγαπάμε το ξενύχτι και τη νυχτερινή διασκέδαση. Είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος, με εκπληκτική αίσθηση του χιούμορ και καρδιά εφήβου. Η μουσική του αξία είναι αδιαμφισβήτητη και δεν νομίζω πως χρήζει σχολιασμού.

 

Πως ονειρεύεσαι την εξέλιξη της πορείας σου στον χώρο της μουσικής;

Με αξιοπρέπεια. Ζηλεύω, με την καλή έννοια, την πορεία του Αλκίνοου Ιωαννίδη για παράδειγμα. Ζει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, θα πάρει θέση όταν πρέπει και θα πει τα πράγματα με το όνομα τους, ενώ δεν κάνει εκπτώσεις στη μουσική του. Ο Δημήτρης Μητροπάνος είναι άλλος ένας καλλιτέχνης που θαύμαζα πολύ για τη στάση του. Μας χάρισε σπουδαία τραγούδια, αξεπέραστες ερμηνείες και αναδείχθηκε σε έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες καλλιτέχνες χωρίς πολλά λόγια και βαρύγδουπες δηλώσεις.

 

Πώς αισθάνεσαι όταν είσαι πάνω στη σκηνή, τι συναισθήματα σου δημιουργούνται;

Ατελείωτο άγχος… Το στομάχι μου κυριολεκτικά γίνεται κόμπος, τα χέρια μου ιδρώνουν και το στόμα μου στεγνώνει. Κι όμως εκείνη την ώρα είμαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Δεν μπορώ να στο εξηγήσω. Ούτε και ο ίδιος μπορώ να το καταλάβω για να είμαι ειλικρινής .

 

«Δεν θέλεις τίποτα να νιώσεις… Φτάνει μια αγκαλιά να μας γλυτώσει..». Πες μας λίγα πράγματα γι’ αυτό το τραγούδι…

Θαυμάζω πολύ τον στίχο του Οδυσσέα Ιωάννου και ήθελα πολύ να του γράψω μια μελωδία που να του "κάνει". Αυτό δεν θα γινόταν βέβαια χωρίς τη βοήθεια της Δέσποινας Πανταζοπούλου και του σκηνοθέτη Βασίλη Θωμόπουλου που μας έφεραν σε επαφή. Όταν μου έστειλε τον στίχο και τον διάβασα, δεν το πίστευα . Νομίζω πως θα μπορούσε να σταθεί ακόμα και χωρίς μελωδία. Πήρα γρήγορα την δωδεκάχορδη στα χέρια μου και άρχισα να παίζω. Μέσα σε δεκαπέντε λεπτά του το έστειλα πίσω έτοιμο. Τόσο απλά. Δεν ήθελα να γίνει περίπλοκο. Ήθελα ο ακροατής να το δεχθεί σαν κάτι αυθόρμητο και "γυμνό" γιατί αυτό είναι. Ο υπόλοιπος δίσκος έχει πολύ πιο "καλοδουλεμένα" κομμάτια με μεγαλύτερη έμφαση στη λεπτομέρεια, το "δεν θέλεις τίποτα να νιώσεις" όμως δεν ζητούσε κάτι τέτοιο. Έπρεπε να μείνει αυθεντικό και η μόνη πινελιά που του ταίριαζε ήταν το ακορντεόν του Δημήτρη Πετρίδη, που του δίνει ένα πολύ μελαγχολικό χρώμα.

Τι είναι αυτό που δεν αντέχεις στους άλλους;

Δεν αντέχω το «δήθεν» και την υποκρισία. Δεν αντέχω εκείνους που θεωρούν σημαντικότερο το «φαίνεσθαι» από το «είναι». Τέλος, δεν αντέχω να συναναστρέφομαι με αριβίστες και υστερόβουλους ανθρώπους.

 

"η μουσική πρέπει να ενώνει τον κόσμο"

 

Σωζος 3Έχει ξεσπάσει χρόνια τώρα μια διαμάχη ανάμεσα στο έντεχνο και στο λαϊκό. Τι πιστεύεις εσύ για αυτό;

Δεν νομίζω πως μπορεί κανείς να γίνει καλός μουσικός όταν βάζει ταμπέλες και καλούπια. Άλλωστε η μουσική πρέπει να ενώνει τον κόσμο, όχι να τον διαχωρίζει σε ομάδες. Ειδικά οι άνθρωποι που ασχολούνται με τη μουσική, θα έπρεπε να είναι απαλλαγμένοι από τέτοιου είδους προκαταλήψεις και περιορισμούς, που ενδεχομένως να αδικήσουν ένα έργο.

 

Αυτή τη περίοδο σε τι φάση σε πετυχαίνουμε επαγγελματικά;

Αρχές του έτους έκλεισε ένας κύκλος συνεχόμενων εμφανίσεων στα νότια προάστια. Αυτή τη στιγμή ετοιμάζομαι για δύο εμφανίσεις στις "Γραμμές των οριζόντων" και για μια εμφάνιση στην "Αρχιτεκτονική". Αμέσως μετά θα γίνει μια εμφάνιση και στη Θεσσαλονίκη. Ημερομηνίες θα ανακοινωθούν μέσα από τη σελίδα μου στο facebook πολύ σύντομα.

 

Αυτή την περίοδο, πόσο εύκολο είναι για ένα νέο καλλιτέχνη να προωθήσει την δουλειά του στην δύσκολη περίοδο που βιώνουμε ως χώρα;

Για τους νέους καλλιτέχνες, τα πράγματα ήταν πάντα δύσκολα, ακόμα και πριν τη κρίση. Ειδικά με την καθιέρωση των playlist στα ραδιόφωνα, το να προβάλλεις τη δουλειά σου μέσα από τα μέσα, μοιάζει αδύνατο. Σίγουρα υπάρχουν τρόποι να κερδίσεις προβολή, άλλα εξαρτάται από το τι θες να κάνεις ή για να το θέσω καλύτερα, τι αποτέλεσμα προσδοκείς. Προσωπικά, έχω ρίξει όλο το βάρος στις live εμφανίσεις μου γιατί πιστεύω πως μόνο εκεί ο κόσμος θα δει αν αξίζεις ή όχι και θα σε κρίνει δίκαια. Στο live δεν μπορεί κανείς να κρυφτεί. Δεν υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες. Βέβαια χρειάζεται επιμονή, πολύ υπομονή και φυσικά ικανότητα.

Σώζο, κλείνοντας, θέλεις να στείλεις μια ευχή για τους ακροατές του Alma Radio;

Εύχομαι να ακούνε καλή μουσική και να παραμένουν αισιόδοξοι σε αυτούς τους τόσο δύσκολους καιρούς.

 

Κείμενο: Ελένη Σκιαδά
Φωτογραφία: Τίμος Σταμάτης
 
 
 

team