Κωνσταντίνος Μάτσικας: Θα ήταν δείγμα παραίτησης να πω πως αρκούμαι σε όσα έχω κάνει...

 

Ματσούκας 4Με έναν καφέ, λένε ότι ξεκινάνε οι πιο όμορφες κουβέντες... Απόγευμα Δευτέρας και συνάντηση με τον πάντοτε αγαπημένο Κωνσταντίνο Μάτσικα σε ένα καφέ στην Κηφισιά..  όπου τα είπαμε ολίγον καλλιτεχνικά και ολίγον ανθρώπινα. Το αποτέλεσμα της συζήτησης; Το βλέπει κανείς αποτυπωμένο σε αυτή την όμορφη συνέντευξη!

 

Κωνσταντίνε δεν θα αποφύγω τις κλασικές ερωτήσεις που θα ρωτούσε ένας δημοσιογράφος κάποιον καλλιτέχνη, και αυτό για ευνόητους λόγους. Το πρώτο που θα ήθελα να μάθω είναι πως σου προέκυψε να ασχοληθείς με την μουσική;

Η μουσική δεν είναι κάτι που αρχίζει και τελειώνει. Είναι κάτι που το βιώνεις από παιδί. Στο σπίτι σου. Στην καθημερινότητά σου. Στα ακούσματα των γονιών σου. Απλώς κάποια στιγμή τα ακούσματα εξελίσσονται και ψάχνουν τρόπο να εκφραστούν. Πάντα άκουγα μουσική. Ως παιδί, αγαπημένη μου ασχολία ήταν να καταστρέφω κασετόφωνα, ακούγοντας ξανά και ξανά το ίδιο τραγούδι μέχρι να το μάθω και μετά να το παρουσιάζω στις οικογενειακές συγκεντρώσεις. Να λέω τις ιστορίες μου τραγουδιστά. Αυτό κάνω ώς σήμερα στις συναυλίες, με μόνη διαφορά, την εκπαίδευση που μεσολάβησε σε διάστημα 35 ετών...

 

Επιρροές; Ποιές είναι αυτές που διαμόρφωσαν τα αισθητικά σου ακούσματα;

Είναι, πραγματικά, πολύ δύσκολο να μιλήσω για τις επιρροές μου στη μουσική. Ακούω, θαυμάζω, παίζω και ερμηνεύω οτιδήποτε κάνει «κάτι» στην ψυχή μου. Αναλόγως τη διάθεση, τη στιγμή, την παρέα... Αν πρέπει οπωσδήποτε να βάλω έναν περιορισμό σε αυτά που ακούω και με κάνουν να αγαπώ τη μουσική, θα έλεγα πως ΔΕΝ μπορώ να ακούσω τη σύγχρονη λαϊκο/ποπ ελληνική (αν μπορούμε να την πούμε «ελληνική») μουσική... Θεωρώ πως δεν έχει τίποτα πρωτότυπο, τίποτα δημιουργικό και κυρίως δεν θα πάει την ελληνική μουσική ούτε ένα βήμα μπροστά... Είναι απλώς απλή, εύπεπτη, συμπληρώνοντας το προφίλ του «Ελληνάρα» που καλλιεργείται ώστε να καλύψει την έλλειψη παιδείας μας.

 

Μουσική; τι σημαίνει για εσένα; Τι είναι αυτό που σε οδήγησε να ασχοληθείς μαζί πιο επαγγελματικά;

Είχα την τύχη και την ευλογία να μην αναγκαστώ να παίζω μουσική για βιοποριστικούς λόγους. Αυτό μου επέτρεπε να χρησιμοποιώ τη μουσική για να ηρεμώ, να εκφράζω τις σκέψεις και συναισθήματά και να βρίσκω τις ισορροπίες μου. Ως εκ τούτου, ήταν για εμένα ένας ιδιότυπος τρόπος «ψυχοθεραπείας». Άλλοι τα δίνουν στους ψυχολόγους. Εγώ στα μαθήματα και στις πρόβες! (γέλια...)

 

Ποια rock συγκροτήματα και ποιές καλλιτέχνες ή δισκογραφικές δουλειές σε έχουν επηρεάσει;

Θα ήταν λίγο δύσκολο να αναφέρω όλα τα συγκροτήματα και όλους τους καλλιτέχνες που ακούω και θαυμάζω. Θα ήταν πλεονασμός διότι η λίστα δεν θα είχε τέλος και θα ήταν και αδικία για όλα αυτά τα ακούσματα που με έχουν συγκινήσει τόσα χρόνια.

 

Τον Οκτώβριο του 2007 κυκλοφορεί η πρώτη σου δισκογραφική δουλειά από τη Legend με τίτλο “Η αγάπη γεννιέται πάντα το πρωί” με συνθέσεις των Γιάννη Ζουγανέλη, Λάκη Παπαδόπουλοο και Μάριο Τόκα. Μίλησε μας για αυτή την πρώτη σου δουλειά.

Πάντα αγαπούσα το live. Θεωρώ πως η συναυλία είναι ένας ζωντανός οργανισμός. «Αναπνέει»... Ο δίσκος θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως μια «επαγγελματική κάρτα». Ένας τρόπος για να υπάρχει καταγεγραμμένη η πορεία και η παρουσία σου στο χώρο. Το να δημιουργηθεί και να κυκλοφορήσει ο πρώτος δίσκος, ήταν μια ιδέα του Γιάννη Ζουγανέλη, κατά τη διάρκεια των εμφανίσεων στο Σταυρό του Νότου το 2005. Και σίγουρα ήταν για εμένα ένας εντελώς καινούργιος δρόμος και εμπειρία στη μουσική η δημιουργία ενός δίσκου με υπογραφές από τρία πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου.

  Ματσούκας 3

Το φθινόπωρο του 2008 συγκρότησες μαζί με τη Μαίρη Καλδάρα την ομάδα “Νυχτερινή Κυβέρνηση” και παρουσιάσατε τη μουσική παράσταση – αφιέρωμα στο Νίκο Καββαδία - “Στου Καββαδία τ’ ανοιχτά” στο νεοκλασσικό του Κόμη Δευκαλίων, στη μουσική σκηνή “Πυρήνας” και, σε συνδυασμό με το δικό σου πρόγραμμα, γίνανε 30 συναυλίες σε όλη την Ελλάδα το καλοκαίρι του 2009. Θα ήθελες να μας πεις δύο λόγια γι αυτές τις συνεργασίες; Τι εμπειρίες αποκόμισες εκείνη την περίοδο;

Πολλές και ποκίλλες θα έλεγα με μιάς. Αρχικά ήταν μεγάλη μου τιμή να ερμηνεύσω ποίηση του Νίκου Καββαδία, διότι οι στίχοι του ήταν οι πρώτοι που τραγούδησα (χωρίς ακόμα να μπορώ να πω το γράμμα «ρ»), το 1979. Εκτός αυτού, η ποίηση του Καββαδία, ταιριάζει πολύ στις εικόνες που έχουμε ως Έλληνες. Η θάλασσα, τα καράβια, αυτή η συνεχής αναζήτηση για το νέο, το άγνωστο. Σε διοργανωτικό επίπεδο, η παράσταση «Στου Καββαδία τ’ ανοιχτά», με έμαθε να προετοιμάζω μία παρουσίαση από την αρχή μέχρι το τέλος της. Από την πρώτη συνάντηση με τους μουσικούς στο studio, μέχρι την ολοκλήρωση μίας περιοδείας σαν αυτής του καλοκαιριού του 2009. Ταξίδι, φίλοι, συναυλίες, αγωνίες, νεύρα, κοινό, χειροκρότημα... Μου πήρε πολύ χρόνο μετά από εκείνο το καλοκαίρι να ξεχωρίσω τις εικόνες που αποκόμισα.

 

Πες μας δυο λόγια για το πως δημιουργήθηκε η μπάντα, καθώς και για την μέχρι τώρα πορεία σας;

Κατά την πορεία των χρόνων, δημιουργήθηκαν διάφορα σχήματα ώστα να παρουσιάζουμε κάθε φορά το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, αναλόγως το είδος της παράστασης. Το τελευταίο σχήμα που δημιουργήσαμε με φίλους και συνάδελφους μουσικούς το 2014, ονομάζεται B.o.B.b., και παρουσιάζει ένα πρόγραμμα/αφιέρωμα στη μουσική των αγαπημένων δεκαετιών ‘80 και ‘90. Ό,τι γνωρίζουμε και αγαπήσαμε ως μουσική στην καλύτερή μας ηλικία, συγκεντρωμένο σε ένα μεγάλο πρόγραμμα... Από τον Κώστα Μπίγαλη και τη Μαντώ, έως τη Madonna, τον MC Hammerκ αι τον Rick Astley…

 

Συνεργασίες μεγάλες έχουν ήδη γίνει. Συνεργασίες που δεν έχουν γίνει, αλλά θα ήθελες πολύ να κάνεις;

Κάθε συνεργασία είναι μεγάλη. Κάθε μουσικός, κάθε ερμηνευτής και κάθε δημιουργός που έχω συναντήσει και θα συναντήσω, είναι τιμή μου να συνεργαστούμε, εφ’ όσον μπορούμε να βλέπουμε την ίδια εικόνα σε αυτό που πάμε να δημιουργήσουμε... Από κάθε άνθρωπο που θα συναντήσω στην πορεία μου, θεωρώ πως κερδίζω εμπειρίες στη συνεργασία μας. Και αυτό είναι ανεξάρτητο από ονόματα και χρόνια εμπειρίας στο χώρο της μουσικής.

 

Υπάρχει κάποια ιστορία περίεργη που έχει συμβεί κατά την διάρκεια της καριέρας σου και θα ήθελες να την μοιραστείς μαζί μας;

Πολλές... Και σίγουρα δύσκολο να τις ανακαλέσω όλες. Ίσως ακόμα πιο δύσκολο να τις μεταφέρεις στο χαρτί, διότι σε αυτού του είδους το μοίρασμα, δεν μπορείς να μεταφέρεις στο χαρτί με ακρίβεια τις συνθήκες που επικρατούσαν κατά τη διάρκεια μίας ιστορίας... Θα προσπαθήσω όμως να σας μεταφέρω μια φωτογραφία τραβηγμένη από τη θέση του συνοδηγού ενός πούλμαν περιοδείας, όπου μετά από 10 ημέρες στο δρόμο από συναυλία σε συναυλία, τράβηξα φωτογραφία το διάδρομο του λεωφορείου και από τα καθίσματα εξείχαν μόνο... πόδια μουσικών που κοιμόντουσαν!!!

 

Ματσούκας 5Αξίζει μια νέα μπάντα ή ένας καλλιτέχνης να δισκογραφήσει εν έτη 2017; Αξίζει να χτυπήσει πόρτες εταιριών ή προτείνεις τον κλασικό πλέον δρόμο για τους ροκάδες και μη, το να γράψεις μόνος, να πληρώσεις τα cd σου και απλά να το διανέμει μια εταιρία;

Υπάρχει μία τεράστια παρεξήγηση στη δισκογραφία... Εδώ και 15-20 χρόνια, οι εταιρίες ΔΕΝ κάνουν πλέον παραγωγές, με εξαίρεση ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ καλλιτέχνες που ΗΔΗ βρίσκονται σε μια αναγνωρίσιμη πορεία. Όλοι οι υπόλοιποι, ετοιμάζουν τις παραγωγές, τις πάνε στην εταιρία, πληρώνουν και την κοπή και... ελπίζουν! Πλέον, με την ανάπτυξη του διαδικτύου και με τις πλατφόρμες ψηφιακής κυκλοφορίας, η παραγωγή και η διάθεση έχει αλλάξει. Έχει γίνει πιο άμεση μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού. Δεδομένου πως πλέον έχει εκλείψει και η έννοια του παραδοσιακού δισκάδικου, θεωρώ πως πλέον δεν έχει αξία η κυκλοφορία ενός cd με την παραδοσιακή μορφή που ξέραμε έως σήμερα, παρά μόνο για συλλεκτικούς λόγους. Ακόμα περισσότερο, αφού κάνουμε μόνοι μας και την κοπή, η δυνατότητα να τυπώνεις βινύλια για να προσφέρεις σε δικούς σου ανθρώπους...

 

Είσαι ικανοποιημένος από όσα έχεις καταφέρει έως τώρα;

Θα ήταν δείγμα παραίτησης να πω πως αρκούμαι σε όσα έχω κάνει... Ακόμα και σε περιόδους που απογοητεύθηκα από τη μουσική, πάντα υποσυνείδητα προετοιμαζόταν το επόμενο σχήμα, το επόμενο πρόγραμμα, το επόμενο live, το επόμενο τραγούδι. Άρα, νομίζω πως, η απάντηση είναι καταφατικά όχι. Αγαπώ αυτά που έζησα, τα καλά και τα άσχημα, και ετοιμάζω τα επόμενα...

 

Βλέπουμε ότι τα τελευταία χρόνια η δισκογραφία στην Ελλάδα πεθαίνει σιγά σιγά… Θεωρείς ότι αυτό δυσκολεύει στο να διαφημίσετε την δουλειά σας οι τραγουδιστές;

Όσο θα υπάρχει η ανάγκη των καλλιτεχνών για δημιουργία και η ανάγκη του κοινού για ακρόαση, ακόμα και αν η δισκογραφία «πεθάνει» με τη μορφή που την ξέρουμε σήμερα, η μουσική δεν θα τελειώσει. Ίσως αλλάξει ο τρόπος διάδοσης. Ίσως αλλάξουν τα μέσα διαφήμισης και προβολής. Αυτό που σίγουρα δεν θα αλλάξει, είναι η ανάγκη επικοινωνίας με τον κόσμο και τη σκηνή...

 

Κωνσταντίνε, αυτή τη περίοδο σε τι φάση σε πετυχαίνουμε επαγγελματικά;

Δύσκολα όπως όλοι μας στην Ελλάδα του 2017. Σε αναμονή, με αγωνία, με ανησυχία, χωρίς αρκετά χρήματα. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να μας πτοήσει. Θα επιβιώσουμε ξανά και ξανά και ξανά, όπως έγινε όλες τις προηγούμενες φορές. Σε ακαδημαϊκό επίπεδο, έχω την τύχη να διδάσκομαι μπάσο από τον Γιώτη Κιουρκτσόγλου και να διαβάζω επιμελώς! Μουσικά, συνεχίζουμε την προετοιμασία του προγράμματος με τα 80’s-90’s και ετοιμάζουμε κάτι καινούργιο μέ τον φίλο και συνεργάτη Δημήτρη Πολένα.

 

Ποιο είναι το μεγάλο σου όνειρο σε ό,τι αφορά τη μουσική και τη μουσική βιομηχανία;

Η πρώτη να συνεχίσει να είναι μουσική και δημιουργία και η δεύτερη να ξαναγίνει μουσική βιομηχανία παύοντας να είναι το φάντασμα που κατέληξε σήμερα.

 

Ο έρωτας τι ρόλο έχει στην ζωή σου;

Ο έρωτας είναι κινητήρια δύναμη... Σου ξυπνάει συναισθήματα. Σου χαρίζει εικόνες και αισθήσεις. Ερεθίσματα για να δημιουργείς. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη θέληση και την έμπνευση για δημιουργία. Ώς εκ τούτου, θεωρώ πως η ύπαρξη του έρωτα στη ζωή μου, είναι ευλογία. Πολύ περισσότερο όταν αυτό προσωποποιείται με συγκεκριμένη μορφή... Πρόσωπα... διαμάντια!!!

Ματσούκας 2Τι σε ενοχλεί στους άλλους ανθρώπους;

Ο ατομισμός. Η εγωπάθεια. Ο ναρκισσισμός. Η έλλειψη κίνητρου και αντίδρασης. Γενικά με ενοχλεί να βλέπω ανθρώπους να χαραμίζουν την ύπαρξή τους σε ανώφελα πράγματα. Τους αδρανείς.

 

Θα άλλαζες κάτι μέχρι τώρα από την ζωή σου;

Πολλά πράγματα. Και άλλα τόσα που θα άφηνα ακριβώς ίδια ή θα τα επαναλάμβανα με μαθηματική ακρίβεια και ευκολία. Οπότε ισορροπούν. Με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα. Να σκέφτομαι με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Με τις όποιες ευκολίες και δυσκολίες αντιμετώπισα και αντιμετωπίζω στην καθημερινότητά μου, είναι η ζωή μου και έμαθα να συμβιώνω με αυτή. Και είμαι ευγνώμων για το λόγο αυτό.

 

Κωνσταντίνε, σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο και τη συνέντευξη που μας παραχώρησες! Θα ήθελες να στείλεις ένα μήνυμα σε όσους μας διαβάζουν;

Κατά πάσα πιθανότητα είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα έδινε μια συμβουλή. Προσωπικά, εφαρμόζω το «αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς». Κάθε άνθρωπος πρέπει να κάνει τα πράγματα με το δικό του τρόπο. Να απολαμβάνει τις επιτυχίες, να διδάσκεται από τις αποτυχίες, να λαμβάνει τα κέρδη και να ανέχεται τις συνέπειες κάθε ενέργειάς του. Αρκεί όταν μένει μόνος του με τον εαυτό του, να είναι ήσυχος πως έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Να μην του μείνει ούτε ένα απωθημένο. Και έτσι θα μπορεί να πάει ένα βήμα μπροστά. Αν πρέπει κάτι να «δώσω» στους αναγνώστες, τους αφιερώνω μια ταινία και ένα τραγούδι. Το “What ever works” του WoodyAllen και το “My way” στην εκτέλεση από τον Sid Vicious. “Ενθύμιο από τα χρόνια της χολέρας” όπως είπε και στην ταινία “Ο χαμένος τα παίρνει όλα” ο Γιάννης Αγγελάκας….

 

Κείμενο: Ελένη Σκιαδά

 

 

 

 
 

page 2