Γιώργος Πολυχρονίου: οι τελευταίοι παραγωγοί που έκαναν επιτυχία βγήκαν αρχές 2000, όπως η Ναταλία Γερμανού, ο Θέμης Γεωργαντάς και ο Ποσειδώνας Γιαννόπουλος

 

Δεν υπάρχει ούτε ένας φύσει εραστής του ραδιοφώνου που να μη γνωρίζει το όνομα του Γιώργου Πολυχρονίου. O G-Poly, ο άνθρωπος που μετρά σχεδόν πέντε δεκαετίες στα μικρόφωνα και τις μουσικές επιλογές μεγάλων ραδιοφωνικών σταθμών, εκείνος που έφερε στο τηλεοπτικό γυαλί μια σειρά τηλεπαιχνιδιών και έγινε δάσκαλος στον εν λόγω τομέα, αυτή η κινούμενη μουσική εγκυκλοπαίδεια που κοσμεί τα ελληνικά FM μας άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του, μας καλωσόρισε και μας παραχώρησε με τον χειμαρρώδη αυθορμητισμό που τον διακρίνει μία συνέντευξη που ήταν πέρα για πέρα απολαυστική τόσο κατά την παραχώρησή της, όσο και κατά την απομαγνητοφώνηση.

Άλλωστε, πρόκειται για λέξεις που βγαίνουν απ’ το στόμα ενός ανθρώπου με μία από τις μεγαλύτερες μουσικές συλλογές στην Ελλάδα, ίσως και στην Ευρώπη. Τα περίπου 120.000 κομμάτια που έχει στο σπίτι του χωρίζονται σε σχεδόν 80.000 δίσκους βινυλίου κι άλλα 40,000 CD. Εκδόσεις “not for sale”, εκδόσεις με όλα τους τα περιεχόμενα, αυθεντικά βινύλια, αμερικανικά βινύλια, δίσκοι που ανήκουν στο πάνθεον της μουσικής ιστορίας, αλλά και μικρά διαμάντια, δίσκοι που πουλήθηκαν σε διαδικτυακές δημοπρασίες σε τιμές αρκετών χιλιάδων, δίσκοι που βρέθηκαν σε μία πεταμένη κούτα σε κάποιο σκονισμένο υπόγειο των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι όλα εκεί, περιποιημένα και ταξινομημένα παραδειγματικά.

Για όλους εμάς τους κοινούς θνητούς, πρόκειται για μία ανυπέρβλητη μουσική συλλογή. Ο Γιώργος Πολυχρονίου, ωστόσο, προτιμά να το θέτει λακωνικά. Η συλλογή αυτή είναι πολύ απλά η ζωή του όλη.

 

Polixroniou 2 2Αρχικά πείτε μας δυο λόγια για το πειρατικό ραδιόφωνο που είχατε στήσει με τον ξάδερφό σας στο πλυσταριό, απ’ όπου ξεκινήσατε για να φτάσετε χρόνια μετά να είστε ένας εκ των κορυφαίων ραδιοφωνικών παραγωγών που ‘χουν περάσει.

Το G S Poly βγήκε απ’ τον ξάδερφό μου (Στέλιος). Ως προς το πειρατικό, όλοι έτσι ξεκινάνε. Ήμασταν στο Βύρωνα κι ήταν δική του έμπνευση να ονομάσει έτσι το σταθμό. Εκείνος έκανε τις αφιερώσεις κι εγώ περιοριζόμουν, όπως μέχρι τώρα, στις πληροφορίες πάνω στη μουσική. Επειδή , όμως, με ταλαιπωρούσε γιατί δεν είχε την τρέλα τη δική μου, που νόμιζα ότι με ακούει όλη η Ελλάδα, εγώ έπρεπε να πάω να βρω συχνότητα. Ο Στέλιος τριγυρνούσε τότε σε ζαχαροπλαστεία κι άλλα μαγαζιά γιατί το Παγκράτι ήταν μόδα κι εγώ προσπαθούσα να πείσω τον μπαμπά μου να αγοράσω εξοπλισμό για να κάνω δικό μου σταθμό, ν’ αποφεύγω και τα δρομολόγια. Το πρωί κιόλας είχα σχολείο, πρώτη γυμνασίου πήγαινα. Όλα αυτά το ’65.

 

Γυρνώντας, αργότερα, απ’ το Λονδίνο, ήσαστε στο θρυλικό Τζερόνιμο Γκρούβυ. Τι έχει αλλάξει μέχρι σήμερα στο ραδιόφωνο;

Το ραδιόφωνο πέρασε από πολλά κύματα, θετικά κι αρνητικά. Το ραδιόφωνο ήταν πολύ μεγάλη μόδα, όπως το Survivor σήμερα στην τηλεόραση. Η μόδα των πειρατικών κράτησε περίπου ως το ’73, μια δεκαετία ολόκληρη. Τα πειρατικά έκαναν τις επιτυχίες κι όχι η κρατική ραδιοφωνία! Γυρνώντας απ’ το Λονδίνο, δεν είχα σταθμό γιατί ο πατέρας μου λόγω της πραξικοπηματικής 7ετίας τον είχε χαλάσει, οπότε έκανα εκπομπές στο πειρατικό Τζερόνιμο Γκρούβυ, ήταν απίστευτη η επιτυχία κι άκουγε σχεδόν όλη η Ελλάδα. Δε μας έπαιρναν τηλέφωνο, αλλά μας έστελναν γράμματα σε ταχυδρομική θυρίδα, μια τεράστια γεμάτη σακούλα σκουπιδιών γεμάτη γράμματα κάθε δύο μέρες. Μετά ήρθαν τα πέτρινα χρόνια της κρατικής ραδιοφωνίας, όπου βέβαια επαγγελματοποιήθηκα καθώς έκανα εκπομπές στην ΥΕΝΕΔ (αργότερα ΕΡΑ) και μεταδόσεις αγώνων. Τότε έγινα και εκφωνητής για τη Λύρα, που ανήκε στην Warner Brothers. Μάλιστα έλεγα τα γαλλικά τραγούδια του Joe Dassin με ελληνική προφορά! Έχω και μια ευχαριστήρια επιστολή του Ζιλ Ντασέν. Το ’87 ξεκίνησαν τα ιδιωτικά ραδιόφωνα, με πρώτο σταθμό τον 9.84 επί δημαρχίας Έβερτ. Εκεί στον 9.84 είχα την επιτυχία του «Μαύρου Βελούδου» κι η δεύτερη αυτή μεγάλη μόδα του ραδιοφώνου στην Ελλάδα κράτησε απ’ το 1987 ως αρχές δεκαετίας 2000. Εδώ και μια δωδεκαετία χοντρικά έφυγε εκείνη η μαγεία, η ραδιοφωνική παρέα, η ανθρώπινη επαφή, η αμεσότητα που είχε το ραδιόφωνο. Με το νέο, μάλιστα, σύστημα που υιοθέτησε το ελληνικό ραδιόφωνο λόγω προτάσεων -μάλλον- από εταιρείες που κάνουν μετρήσεις ακροαματικότητας, φτάσαμε στις playlist και τα ελάχιστα λόγια.

 

Polixroniou 1 1Ο ακροατής δεν έχει πλέον ενδιαφέρον για εκπομπές λόγου;

Ίσα ίσα, οι εκπομπές λόγου (π.χ. Τσαουσόπουλος, Αρναούτογλου) έχουν μεγάλη επιτυχία. Αλλά πέραν των πρωινών ενημερωτικών μαγκαζίνων, από εκεί και πέρα αρχίζει η μούγκα εξαιτίας των playlist που υιοθετούνται με ένα πολύ τυπικό στυλ συμπεριφοράς και ομιλίας από πλευράς παραγωγού. Είναι τυποποιημένος ο παραγωγός πλέον. Γι’ αυτό και δεν έχουν βγει καινούρια ταλέντα, οι τελευταίοι παραγωγοί που έκαναν επιτυχία βγήκαν αρχές 2000, όπως η Ναταλία Γερμανού, ο Θέμης Γεωργαντάς και ο Ποσειδώνας Γιαννόπουλος. Κι εγώ στην Εθνική Τράπεζα δούλευα και τα μεσημέρια έφευγα να πάω στο Τζερόνιμο Γκρούβυ για να κάνω εκπομπές, δεν επέλεξα το επάγγελμα, αλλά ήμουν τόσο χομπίστας που το χόμπυ μου έγινε επάγγελμα. Δεν το αξιοποίησα συνειδητά με το μυαλό ενός νεαρού χομπίστα και συντηρητικού ανθρώπου, προερχόμενου από στρατιωτική οικογένεια, αλλά τελικά μου εξελίχθηκε. Μου έκαναν πρόταση όταν πήγαινα ν’ αγοράσω δίσκους για το πειρατικό μου ραδιόφωνο. Έτσι με πήρε η Λύρα κι είχα τις πρώτες μου αποδοχές, 200 δραχμές το ημίωρο. Απ’ την άλλη ο μισθός μου στην τράπεζα ήταν περίπου 3.000 δραχμές το μήνα, μιλάμε πάντα για δεκαετία ’70.

 

Το ιντερνετικό ραδιόφωνο είναι ένας τρόπος να σωθεί σήμερα το ραδιόφωνο στην Ελλάδα; Είναι κάτι αντίστοιχο του πειρατικού ραδιοφώνου της δεκαετίας του ’60;

Ναι, μπορεί να συγκριθεί, μόνο που το ίντερνετ είναι πολυεργαλείο. Δίνει στον κόσμο πάρα πολλά προϊόντα και δεν ξέρω στις αξιολογήσεις του κόσμου αν είναι προτεραιότητα το ιντερνετικό ραδιόφωνο. Όπως γίνεται με τη δισκογραφία, διότι όταν ο Έλληνας στις παλιές λαμογιακές δεκαετίες, ανάμεσα στα ενδιαφέροντά του ήταν οι κασέτες, οι δίσκοι και τα CD, για τον ίδιο ή για δώρα. Αλλά απ’ όταν ξεκίνησε η μνημονιακή περίοδος στις δισκογραφίες, το 2000 περίπου, για τον Έλληνα μουσικόφιλο ή μη, δεν είναι προτεραιότητα η αγορά ενός δίσκου. Σήμερα η αγορά της δισκογραφίας είναι πεταμένη στα σκουπίδια. Άσε που πλέον είναι πανεύκολο ν’ αποκτήσεις παράνομα μουσική με το ίντερνετ, αλλά αυτοί δεν είναι πραγματικοί μουσικόφιλοι που θέλουν το ορίτζιναλ πράμα, το booklet κλπ. Σήμερα ο νεαρός έχει να διαλέξει πολλά πράγματα με το χαρτζιλίκι που έχει. Έχει οργανωμένα σινεμά, κινητή τηλεφωνία, μπάσκετ και ποδόσφαιρο ευρωπαϊκό που είναι τρομερή μόδα, αυτά δεν υπήρχαν για τους νέους τη δεκαετία του ’60. Έχει να επιλέξει μεταξύ πολλών πραγμάτων. Ακόμη και στα μπουζούκια παλιά δεν πήγαιναν οι μικροί, πλέον βλέπεις τι γίνεται. Δε θα κρατήσει λεφτά ο νέος να κεράσει την κοπελιά του ένα καφέ για ν’ αγοράσει π.χ. το νέο cd του Bruce Springsteen; Όχι, θα επιλέξει να το κατεβάσει παράνομα και να πάει και τη βόλτα.

 

Μπορούμε να ελπίζουμε σε νεκρανάσταση της δισκογραφίας;

Για να γίνει αυτό, πρέπει να αλλάξει το πορτοφόλι του Έλληνα. Γιατί ο δίσκος εξακολουθεί να μην είναι προτεραιότητα στη ζωή του Έλληνα, με εξαίρεση τους τρελούς και όσους έχουν πολύ μεγάλη οικονομική άνεση. Άρα το πολύ να ελπίζουμε σε μια μικρή βελτίωση.

  Polixroniou 6 6

Υπάρχουν πλέον Έλληνες καλλιτέχνες που έχουνε star quality;

Ναι, υπάρχουν, γιατί υπάρχει πολύς κόσμος χαζός. Ενώ έχει μειωθεί ποσοτικά η ποιότητα σε μεγάλο βαθμό, ειδικά με τις προηγούμενες ταλαντούχες δεκαετίες, σήμερα τα «πρόβατα» τα συγκινεί περισσότερο η εμφάνιση του καλλιτέχνη, η ιδιοτροπία και το στυλ του, άντε και τα τραγούδια, αλλά όχι η πραγματική του ερμηνευτική, καλλιτεχνική δυνατότητα. Είναι τα πράγματα. Στο Survivor ας πούμε συμμετέχουν οι μη επίκαιροι και οι μη επιτυχημένοι. Αν ζούσε ο Παντελίδης ο συγχωρεμένος, δε θα πήγαινε, γιατί δε θα το είχε ανάγκη. Πάνε όσοι θέλουν να επανέλθουν στο προσκήνιο, στην επικαιρότητα. Οι ανεπίκαιροι πάνε σε αυτά για να το βελτιώσουν. Είναι περίπτωση σαν τις μεταγραφές αεροδρομίου που έκαναν παλιά οι μεγάλες ομάδες στην μπάλα. Έτσι θα γίνει μόλις επιστρέψουν οι παίχτες στο Survivor, θα πάει κόσμος να τους δει. Σκεφτείτε τι προτάσεις θα έχουν για την επόμενη περίοδο αυτοί οι άνθρωποι, ας πούμε η Ειρήνη η Παπαδοπούλου, μία από τις πιο ωραίες κοπέλες της Αθήνας.

 

Άρα το star quality εξαρτάται από τι αγοράζουν τα πρόβατα;

Βεβαίως, μα βεβαίως. Μιλάμε για πολύ πρόβατο, έχει πέσει πολύ πρόβατο. Τουλάχιστον τώρα το Πάσχα είναι επίκαιρο.

 

Έλληνας καλλιτέχνης που να ‘χει δυνατότητα να κάνει καριέρα στο εξωτερικό;

Σήμερα….. Όχι. Παλιότερα έκαναν ο Ντέμης Ρούσος, η Βίκυ Λέανδρος, η Νανά Μούσχουρη, ο Πλέσσας. Έχουμε να επιδείξουμε τον Βαγγέλη τον Παπαθανασίου ατομικά ως μουσικό, αλλά και το συγκρότημα Aphrodites Child. Δε νομίζω να ‘χουμε να επιδείξουμε άλλες καλλιτεχνικές επιτυχίες την τελευταία 50ετία.

 

Polixroniou 3 3Είναι συχνό το φαινόμενο των διάτρητων αστέρων στη μουσική. Αυτό πού οφείλεται κατά τη γνώμη σας;

Και στο εξωτερικό αυτό γίνεται. Η Βίσση σήμερα πληρώνει το εύκολο ρεπερτόριο που είχε επιλέξει όταν ήταν παλιότερα η νούμερο ένα σούπερ σταρ της χώρας. Το έλεγε παλιά κι ο Καρβέλας, ότι η Ελλάδα δεν τους ενδιαφέρει για καλλιτεχνικούς λόγους, αλλά η διεθνής καριέρα της Άννας. Είναι σα να λέει «πάμε να τα πάρουμε». Τώρα η Άννα δεν μπορεί να στήσει κάτι δυνατό, βασιζόμενη στο δικό της ρεπερτόριο, μ’ εξαίρεση ελάχιστα τραγούδια της, ενώ η Αλεξίου που δεν τα πήραν χοντρά γιατί δεν στόχευσαν στο εύκολο ρεπερτόριο, θα είναι πάντα all time classics. Κι έτσι η Άννα, που είναι κι η αγαπημένη μου τραγουδίστρια και σαν άνθρωπος, κάνει βήματα αντι-μάρκετινγκ.

 

Αρχές δεκαετία ’90. Ξεκινάει η ιδιωτική τηλεόραση. Πολλοί λένε ότι στην τηλεπαρουσίαση παιχνιδιών έχετε δημιουργήσει σχολή.

Δε σου κρύβω ότι πολλοί σ’ αυτόν τον τομέα με λένε δάσκαλο. Είχα κάτι αμερικανόφερτο γιατί γαλουχήθηκα ραδιοφωνικά με τον αμερικάνικο σταθμό που διασκέδαζε κι ενημέρωνε τους φαντάρους που υπηρετούσαν στην αμερικάνικη βάση εδώ, της Λειβάδας, της Σούδας, του Γραμματικού κλπ, υπήρχαν πολλές βάσεις. Προμηθευόμουν δίσκους απ’ τις αμερικάνικες εκποιήσεις που πούλαγαν τα πράγματά τους όταν έπαιρναν μετάθεση οι αμερικανοί στρατιωτικοί με τις οικογένειές τους κι άκουγα όλα τα hits εκείνα. Ήταν μόδα ταυτόχρονα με το πειρατικό ραδιόφωνο. Αλλά τα πρόβατα προτιμούσαν τα ελληνικά γιατί δεν ήξεραν τη γλώσσα, οι σκεπτόμενοι κι οι τρελοί προτιμούσαν τ’ αμερικάνικα. Έπιασα το στυλ των αμερικάνικων djs σαν τον Wolfman Jack και έβαλα τις δικές μου πινελιές.

 

Σας έχουν χαρακτηρίσει Έλληνα Wolfman Jack, μιας και αναφερθήκατε. Το πιστεύετε αυτό;

Ο Γιάννης ο Πετρίδης μ’ έχει χαρακτηρίσει έτσι, είναι πιο παλιός κι από μένα ακόμη στο χώρο του ραδιοφώνου. Μάλιστα, με πήρε τηλέφωνο όταν έμαθε ότι ο Wolfman Jack πέθανε και μ’ έβγαλε στον αέρα της εκπομπής του («4 με 5») για ν’ αποχαιρετήσω τον άνθρωπο που μ’ επηρέασε τόσο πολύ.

Επανέρχομαι στην τηλεόραση… Τα τηλεπαιχνίδια σήμερα, οι Έλληνες παρουσιαστές έχουν αξιοπρέπεια και ήθος; Η ποιότητα της τηλεόρασης σήμερα;

Όλα αυτά είναι υποκειμενικά. Πάντα υπάρχει ταλέντο, είμαι και υπέρ των μουσικών ριάλιτυ που υπάρχουν για να δίνεται μια ευκαιρία, ένα βήμα, άλλο αν είναι εκμεταλλεύσιμη από πλευράς παραγωγής εις βάρος των παιδιών, με σκοπό να έχει απήχηση το σόου. Ταλέντο, λοιπόν υπάρχει, αλλά δεν υπάρχει ενδιαφέρον στο αντικείμενο. Είναι σα να θέλεις να παράγεις πάγο, τώρα που υπάρχει εδώ και δεκαετίες το ηλεκτρικό ψυγείο. Ο πάγος καταργήθηκε, άρα γιατί ανοίγεις παγοπωλείο; Η παρουσιάστρια μπορεί να τα ‘χει με τον καναλάρχη ή να τα ‘χει την επόμενη μέρα. Θα σε φάει. Δεν είναι μόνο το ταλέντο. Πρέπει να αντιπαρέλθεις των δυσκολιών, η μάχη είναι πολύ μεγάλη και στα χρόνια του μνημονίου είναι πολλαπλασιαστικά μεγάλη. Πετυχημένες παρουσιάστριες σήμερα είχαν το ταλέντο ν’ ανταπεξέλθουν στις πιέσεις του εργοδότη με πολύ ωραίο τρόπο. Ταλέντο χρειάζεται ακόμη και στο δικαστήριο αν πας, μπορεί να χαντακώσεις τον άλλο ή να τον σώσεις. Ταλέντο χρειάζεται παντού.

 

Polixroniou 5 5Έχετε στήσει ποτέ καταστάσεις για ν’ αυξηθούν τα νούμερα εκπομπής που παρουσιάσατε;

Όχι. Αλλά γενικά τα κανάλια πράγματι τα ενδιαφέρει μόνο η επιτυχία της εκπομπής, τίποτα για το μέλλον των παιδιών που διαγωνίζονται ή συμμετέχουν, ανάλογα την εκπομπή. Με λίγα λόγια στ’ αρχίδια τους. Εγώ δεν έστησα, διεκπεραιωτής ήμουν. Εγώ έκανα 4-5 επεισόδια μαζί, πήγαινα στο στούντιο το απόγευμα κι έκανα βιντεοσκοπημένα επεισόδια ως 12, ως 1 το πρωί. Κι άλλαζα και το κοστούμι, του συγχωρεμένου που λέω, που τα μανίκια δεν ήταν ακριβώς στα μέτρα μου και μου άλλαζαν λίγο και το μαλλί. Διεκπεραιωτής ήμουν, με τις δικές μου αυθόρμητες πινελιές. Έπρεπε να διεκπεραιώσω το παιχνίδι, όπως ζητούσε η μαμά εταιρεία.

 

Το καλύτερο live που έχετε δει ποτέ;

Έχω δει πολλά, αλλά επειδή είμαι υπέρ των προβάτων, θα πω την πρώτη συναυλία του Michael Jackson που είδα στο Ολύμπικο της Ρώμης. Ήταν κάτι καινούριο, κάτι εντελώς διαφορετικό. Ως τότε άκουγα πολύ ποιοτικές μουσικές στα μαγαζιά που πήγαινα και λόγω της ιδιότητάς μου ως στέλεχος δισκογραφικής, αλλά αυτό το καινούριο που συνδυαζόταν το θέαμα, το χορευτικό, το performance, το εντυπωσιακό όλο αυτό πράγμα για δύο συνεχόμενες ώρες, με την τελειότητα της παραγωγής νομίζω πως μου ‘χει κάνει την περισσότερη εντύπωση. Έχω δει Diana Ross, έχω δει Diana Krall, έχω δει Al Jarreau, έχω δει Bruce Springsteen, εκεί πας για τη μουσική, αλλά στη Ρώμη ήταν ένα υπερθέαμα. Γενικά έχω πιο ποιοτικά, «μαύρα» ακούσματα, όπως του Isaac Hayes, του Ottis Redding, Marvin Gaye και τέτοια. Του Michael Jackson ήταν πιο ποπ, αλλά ήταν τόσο πολύ καλοφτιαγμένα όλα, που διαλέγω αυτό. Μάλιστα, δε θα ξεχάσω όταν γνώρισα τον Quincy Jones, μετά την απονομή, μάλιστα, του πλατινένιου δίσκου στον Michael Jackson. Επωφελήθηκα της παρουσίας και του είπα να πει κάτι για την εκπομπή μου, να το ηχογραφήσω και να το βάζω κάθε φορά που αρχίζει η εκπομπή. Το έκανε, την ώρα που περίμενε το ασανσέρ για να πάει στο δωμάτιό του. Κι έτσι ξεκινούσε η εκπομπή μου στο ραδιόφωνο, με εκείνη την ηχογράφηση: «this is Quincy Jones, keep your soul together withBlack Velvetand Poly». Εκεί νομίζω είχα το μεγαλύτερο οργασμό.

Polixroniou 4 4Τρία ελληνικά άλμπουμ και τρία ξένα που είναι απ’ τ’ αγαπημένα σας και δεν επιτρέπεται να μην έχει ακούσει κάποιος;

Ελληνικά δεν ακούω, δεν τα ξέρα κιόλας. Δεν έχω κανένα δίσκο ελληνικό, ούτε ένα. Όχι ότι αντιπαθώ την ελληνική μουσική, αλλά αν ήμουν λάτρης και της ελληνικής μουσικής, έπρεπε να βρω ένα σπίτι 1.000 τ.μ. Από ελληνική μουσική μου άρεσε η ελαφρά μουσική, ποπάκια ήταν. Η μουσική που ακούγαμε σε κάποιες ελληνικές ταινίες. Στο ράδιο μόλις άκουγα μπουζούκι το έκλεινα. Δεν μπορώ το μπουζούκι, ίσως επειδή είμαι εγώ μπουζούκι. Το μισώ. Θέλω τα ευγενή όργανα, κιθάρα, πιάνο, πνευστά και κρουστά. Μόλις μπει μπουζούκι στο τραγούδι, εμετός. Απ’ τα ξένα, “HereLittle Richard” από Little Richard, τον πρώτο ροκεντρολά, εφάμιλλο του Chuck Berry. Τραγουδάω και στα μπουζούκια του Tutti Frutti και γίνομαι ρεζίλι, όταν έχω κίνητρο γκομενικό. Το “whatgoing on” από Marvin Gaye. Ένας άλλος που τον είχα δει στις Κάννες και στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης και πέθανε πριν κανά μήνα… Al Jarreau. Τον λατρεύω. Αλλά τρίτο άλμπουμ θα πω το “To be continued” του Isaac Hayes, που τον είχα δει εδώ στο Φάληρο λίγους μήνες πριν πεθάνει στην προτελευταία του συναυλία – την τελευταία την έκανε στη Ρώμη. Το ίδιο είχε συμβεί και με τον JamesBrown, τον είχα δει στο Λυκαβηττό καλοκαίρι και λίγους μήνες μετά πέθανε. Έχω τρομερές αναμνήσεις αλλά δεν είμαι του γραπτού λόγου, είμαι του λέγειν, δεν μπορώ να τα γράψω αυτά.

Πιστεύετε στο Θεό; Η σχέση σας με την εκκλησία;

Πιστεύω ναι. Με την εκκλησία η σχέση δυστυχώς τυπική, αλλά κι αγαπησιάρικη. Κάνω κάθε βράδυ το σταυρό μου με φόντο την εκκλησία εδώ την Παναγίτσα. Δεν είμαι φαν του εκκλησιασμού, αλλά δε σημαίνει τίποτα, γιατί ο Θεός είναι παντού. Δεν είμαι όμως φανατικός, ποτέ δεν ήμουν των άκρων, σε τίποτα, πάντα σε όλα ήμουν του μεσαίου χώρου.

 

Την κατάσταση στην Ελλάδα πώς τη βλέπετε; Όχι απαραίτητα πολιτικά, αλλά και κοινωνικά.

Εμείς ανήκαμε στην μεσαιοανώτερη τάξη, η δική μου φουρνιά, οι φίλοι μου. Ήμασταν καλά και λίγο πάνω απ’ το καλά. Όχι άριστα, όχι ανώτατος, όχι ανώτερος. Ήμουν μεσαίος προς τα πάνω. Τώρα είμαι προς τα κάτω. Όλοι χάσαμε δύο κλίμακες. Γιατί όταν κερδίζεις 20 ευρώ και πληρώνεις 50, μειώνεται η περιουσία σου. Έπαιρνες 3.000 και παίρνεις 1.300. Χάνουμε όλοι λεφτά. Γενικά, τέτοια δραματική ατμόσφαιρα βλέπω κυρίως τα τελευταία 1-2 χρόνια. Αυτό το πράμα να μου ζητάει συνάδελφος 500 ευρώ δανεικά, δε μου ‘χει ξανασυμβεί. Μιλάμε για τραγική κατάσταση. Γι’ αυτό η ψυχολογία, που είναι το παν στον άνθρωπο, είναι τόσο πεσμένη, που δε γίνεται τίποτα.

 

Έχετε πει ότι στην πρώην γυναίκα σας, σας κέντρισε το ενδιαφέρον η τρέλα της για τη μουσική. Πέραν αυτού, τι άλλο κοιτάζετε σε μία γυναίκα, τι άλλο σας κερδίζει;

Τι μου θύμισες τώρα… Δεν είναι μόνο αυτό. Για να καταλήξει ο έρωτας σε γάμος, στα σκαλοπάτια της εκκλησίας όπως λένε τα κίτρινα περιοδικά, είναι γενικά η θετική αύρα μιας γυναίκας, είναι το χαμόγελο, το σώμα, η συμπεριφορά, η θηλυκότητα, να είναι κοινωνική. Όλο το πακέτο. Πλέον δύσκολα το βρίσκω, γιατί όλες ακούνε σκυλάδικα. Κάνω παρέα σχεδόν αποκλειστικά με γυναίκες, για να βγω με άντρα πρέπει να είμαστε τέσσερις, όχι να βγούμε δύο. Έχω χρόνια να ερωτευτώ.

Και μια τελευταία ερώτηση: σ΄ ένα παράλληλο σύμπαν δεν ασχολείστε με τη μουσική, με τι ασχολείστε;

Τα τελευταία χρόνια αγάπησα τα σκυλάκια, δεν τα λέω ποτέ σκυλιά. Θ’ ασχολιόμουν με τον άνθρωπο, γιατί αγαπάω του ανθρώπους, και τα σκυλάκια. Ακόμη και την εγγονή μου τα τελευταία τρία χρόνια μια δυο φορές την έχω πει Ανδρομάχη, τη λέω Νινάκι, από το Νίνο, το σκυλάκι!

ΥΓ. Ο γκουρού των ερτζιανών και πατριάρχης του ελληνικού ραδιοφώνου, Γιώργος Πολυχρονίου, θα βρεθεί σύντομα στο στούντιο του Alma Radio για μια LIVE συνέντευξη που πρόκειται να μείνει αξέχαστη…

 

Κείμενο: Μαρία Γιαννακοπούλου
Επιμέλεια Κειμένου: Κάρολος Άλγκινγ
Φωτογραφία: Τίμος Σταμάτης
 
 
 

team